Mijn VeganChallenge

Ik herinner me nog goed mijn laatste portie kaas. Dat was in zo een goedkope Canadese diner in downtown Vancouver, ergens in september 2008.  Ik at geroosterd stokbrood gerold in een halve kilo gesmolten mozzarella. Het smaakte me niet. Sinds mijn Zweedse vegan buddy Alex me op het dierenleed achter zuivel wees, had alles van melk een bittere nasmaak. De volgende dag zou mijn VeganChallenge beginnen: een maand zonder dierlijke producten. Ik zag het als een experiment, een gek idee waarmee ik mijn ouders telefonisch op de kast kon jagen. Iets waarmee ik mijn jeugdige rebelsheid kon tonen nu ik voor het eerst een half jaar in het buitenland woonde. Tegelijkertijd was ik trots dat ik eindelijk spontaan iets goeds deed voor de wereld. De vliegtuigreis naar Canada was verre van CO2 neutraal. Door een maand als veganist te leven, zou ik voor een groot deel mijn schuld afkopen. Volgens het internet waren mijn dertig dagen als planteneter goed voor een compensatie van maar liefst 37 kilo CO2, 70 vierkante meter landbouwgrond en 55306 liter water. En op de koop toe zou ik mezelf de reddende engel kunnen noemen van minstens anderhalf dier. Een heldendaad die ik maar al te graag aan mijn palmares wilde toevoegen.

Maar hoe begin je aan je eerste maand als vegan? Alex nam me meteen op sleeptouw. Eerste stop: de supermarkt! Ik had verwacht tussen de felgekleurde rekken met schreeuwerige merken amper iets puur plantaardig te vinden. Niets was minder waar. In nog geen tien minuten was ons karretje vol. Oreo-koekjes bleken zuivel- en eivrij,  slechts een klein deel van de pastaverpakkingen had eieren bij de ingrediënten staan en in het koelvak vonden we wel tien verschillende soorten vegaburgers, kruimgehakt en shoarmastukjes, allemaal zonder iets dierlijks erin. Als alternatief voor melk verkocht de keten zowel soja-, amandel- als rijstmelk in allerlei smaakjes. De aardbeiensojamelk was niet te onderscheiden van Fristi, wist mijn Zweedse vriend me te vertellen. Op de groenten- en fruitafdeling leefden we ons helemaal uit. De meest vreemde vruchten kregen een kans en belandden naast de kiloverpakkingen linzen, kikkererwten en noten in ons karretje. Als nagerecht kochten we frambozensorbet en kokosroomijs, beiden melkvrij en met een vrolijk Vegan Friendly-logo. 
Als extraatje gingen we langs een Whole Foods winkel. Ik keek mijn ogen uit: dit was het vegan walhalla! Al mijn comfort foods bleken een vegan variant te hebben, van pizza tot burrito's, van vegan cheesecake tot sauzijnenbroodjes.  Hoe had ik durven denken dat je jezelf als veganist iets moest ontzeggen?

Die avond kookten we ons eerste potje 'vegan modder', zoals we het zelf noemden. Het werd een heerlijke curry-smurrie met verse groenten, linzen, rijst en een allegaartje van oosterse kruiden. Niet meteen het meest fotogenieke gerecht,  maar het smaakte hemels. De zelfgemaakte vegan cinnamon rolls waren echter wel een plaatje waard. Mijn eerste dag als veganist was een voltreffer.  En er zouden er nog veel volgen!



Wil jij ook een vegetarische of veganistische uitdaging aangaan? Schrijf je dan nog tot 1 mei gratis in voor de VeggieChallenge: veggiechallenge.nl

Veerle Vrindts
Is een van de oprichters van stichting Viva Las Vega's
Lust heel graag cinnamon buns en ander zoets
Is deze week donderdag als spreker te zien bij de Nederlandse premiere van Vegucated bij Crea in Amsterdam
Hoopt op nog veel meer inschrijvingen bij haar campagne Veggiechallenge.nl

How it all vegan

Het 'How It All Vegan-verhaal' is een gespreksonderwerp dat standaard ter sprake komt als je met een groep vegans aan tafel zit. Iedereen heeft wel een eigen reden gehad om zijn of haar dieet om te gooien en totaal anders met eten en het gebruik van dieren om te gaan. Ook vleeseters zijn vaak bijzonder nieuwsgierig om te horen wat me bezielde toen ik op 6 september 2008 bewust besloot dat die ene mozzarellatoast ook écht de allerlaatste zou zijn.

Ik was een studente van 21 en begon net aan mijn uitwisselingssemester in Vancouver.  Ik koos de Canadese kust om haar ongerepte natuur en de kans om een beer te spotten. Het was een toevalstreffer dat mijn nieuwe studentenstad ook een walhalla bleek voor duurzame zielen. Op bijna elke straathoek van het Kitsilanodistrict vind je wel een biowinkel, alle koffiehuizen zwaaien met soy lattes en in de kelder van het universiteitsgebouw zit een hippe 'Food For Thought'-tent waar je voor een paar dollar de heerlijkste soepen en de beste-brownies-ooit kan kopen. 100% vegan snacks, zo ontdekte ik later. Het was bij de houten tafels van Food For Thought waar ik tussen twee happen in, in gesprek raakte met een Zweedse uitwisselingsstudent. Ik had hem al eerder vluchtig gezien bij de introweek en het viel me toen al op dat hij een aparte pizza kreeg toegestopt. Eentje met een kleurenpalet aan groenten die er veel smakelijker uitzag dan mijn kleverige kaassmurrie.  

Deze Zweedse vegan voldeed niet bepaald aan mijn stereotypes. Geen dreadlocks of tattoos, geen slobbertrui met peacetekens en al helemaal geen eyeliner. Gewoon een vriendelijke Scandinaviër die ook niet mis was om naar te kijken. Al snel kwam het gesprek op veganisme. Hij was veganist geworden om dezelfde redenen waarvoor ik vegetariër was geworden: dieren, gezondheid en milieu.

Terwijl hij vertelde over zijn eigen keuzes, knaagde mijn geweten. Ik wilde niet dat er onnodig doden vielen voor mijn voedsel. Maar waarom keurde ik het wel goed dat er voor mijn kaassoufflé kalfjes vlak na de geboorte werden gescheiden van hun moeder? Waarom negeerde ik dat ze daarna in het slachthuis terechtkwamen als 'bijproduct' van de melk? En waarom zou ik het nooit over mijn hart kunnen krijgen om een dode kip te eten, maar had ik geen problemen met de 'waardeloze haantjes' in de eierindustrie die op de eerste dag van hun leven versnipperd of vergast werden? Voor kalfjes is zuivel een ideale voedingsbron. Het helpt ze in korte tijd uitgroeien tot een stevige, vette koe. Maar waarom zou ik het als  volwassen mens nodig hebben? Het helpt me vooral groeien in de breedte en verhoogt bovendien mijn kans op hart- en vaatziekten, eierstokkanker, borstkanker of diabetes type I. Ik beweerde te geven om het milieu. Maar waarom gebruikte ik dan nog zuivel, terwijl ik eigenlijk besefte dat melkkoeien, net als vleeskoeien, broeikasgassen uitstoten? Door te kiezen voor sojamelk, rijstmelk of notenmelk kon ik makkelijk mijn ecologische voetafdruk drastisch verkleinen, maar toch deed ik het niet.

Ik voelde weerstand opborrelen. Hoewel de blonde god alleen maar vertelde waarom hij zelf veganist was geworden en mij niets opdrong, begon ik me moreel inferieur te voelen. Als deze jongen het kon, waarom zou ik het niet kunnen? ,,Ik doe met je mee, voor 1 maand, om te proberen!" hoorde ik mezelf zeggen. Ik wist niet waar ik aan begon en wat voor veganistische verkenningen er de komende tijd op mijn pad zouden komen. Maar als ik iets beloof, dan doe ik het ook. Dat was hoe mijn persoonlijke VeganChallenge startte. Hoe mijn eerste stapjes in vegan wonderland verliepen, lezen jullie volgende keer.

Veerle Vrindts
Is een van de oprichters van stichting Viva Las Vega's
Verzamelt sinds deze week VeggieCredits om haar CO2 te compenseren
Telt af naar het Viva Las Vega's Food Festival op 1 juni in Amsterdam

Over sociale paria's en soy chai lattes

Mijn leven zou je best normaal kunnen noemen. Ik ben 25, heb Vlaamse roots, studeerde vorig jaar af in sociale psychologie, woon samen met mijn vriend in een galerijflat in de buurt van Amsterdam en we krijgen deze zomer ons eerste kindje. Toch valt mensen meteen iets op als ze met mij op restaurant gaan. Dat ik geen vlees of vis op mijn bord hoef, willen de meesten nog wel begrijpen. Maar wanneer ik de ober subtiel vraag ook de zuivel en eieren achterwege te laten, komen de eerste gefronste wenkbrauwen. Al snel vraagt iemand verrast: "ook geen boter?" en niet veel later leg ik voor de honderdste keer geduldig uit dat ook mijn schoenen niet van leer zijn en ik mijn latte met sojamelk drink. Jawel, ik ben vegan.

Als je me zes jaar geleden had gevraagd hoe ik over vegans of veganisten dacht, had ik waarschijnlijk met mijn ogen gerold. Ik at dan wel sinds mijn elfde geen vlees of vis, maar helemaal niets dierlijks? Dat was toch overdreven! En kaas, dat zou ik nooit kunnen missen. Ik zou iets mompelen over 'het jezelf moeilijk maken' en sociale paria's, terwijl in mijn hoofd vrolijk beelden voorbijdreven van softe onverzorgde hippies met graslollies en getatoeëerde rock-artiesten met eyeliner en pikzwart haar. Dat vegans geen geitenwollensokken dragen, wist ik wel (die komen namelijk van dieren) en op een bepaalde manier had ik wel bewondering voor de volhardendheid van de 'geheelonthouders' onder de vleesminderaars. Maar of ik het mezelf zag doen? Nee! Toch noem ik mezelf ondertussen al bijna vijf jaar trots 'vegan'. Hoe is het zover kunnen komen?

In mijn blogs neem ik jullie vanaf deze week graag mee in de vegan wereld, een wereld van kleurrijke groentebuffets, scrambled tofu, pure chocolade en soy chai lattes.  Sinds ik in 2011 de jongerenbeweging Viva Las Vega's oprichtte, had ik de kans om bij de beste vegan koks aan tafel te kruipen, vriendjes te worden met rasechte vegans, een 100% plantaardig  food festival te organiseren en duizenden mensen hun persoonlijke VeggieChallenge of VeganChallenge te laten aangaan.  Ik deel mijn vegan verkenningen graag met de rest van de wereld en laat jullie meeproeven van plantaardige verleidingen. Want 1 ding is zeker: Zelfs als Belgische bourgondiër kom ik niets tekort sinds ik als vegan in Nederland woon. Sterker nog, ik geniet des te meer! En ik kan het weten, zeker nu ik zwanger ben en dus moet eten voor twee.

Veerle Vrindts
Is: 1 van de oprichters van stichting  Viva Las Vega's
Eet helemaal niets waar dieren aan te pas komen
Verwacht deze zomer haar eerste kindje
Is trots op de 1700 mensen die in februari een maand vegan aten viaVeganChallenge.nl

Veerle in Duurzaam Wonderland

Een productieve dag met twee nieuwe ervaringen/nieuwtjes die ik blogsgewijs wil vereeuwigen:

- Vanochtend kennisgemaakt van Anita van de IDoDareDream Foundation (http://www.dodaredream.nl). Met smaakbegeleiding van een schuimig zoete chai soy latte geluisterd naar het inspirerende projectplan van deze jonge organisatie en tegelijkertijd in mijn hoofd met allerlei ideetjes gespeeld voor samenwerking, partnerschap en toekomstige duurzame projecten van IDoDareDream en NJR.  IDoDareDream is een organisatie waar je op het eerste gezicht in gelooft en graag mee in zee wil gaan: oprecht hartelijke mensen, een motivatie om dromen (helpen) te verwezenlijken en geloof in de kracht van jongeren. Hier zullen we binnenkort vast nog veel over horen.

- Het is definitief: over een kleine twee weken zal NJR een avond lang de lichten doven! Meteen mijn eerste echte persoonlijke projectje binnen NJR sinds mijn aanstelling als bestuurlid Duurzame Ontwikkeling. Ter gelegenheid van de 10:10 EnergyChallenge organiseert NJR (en onze werkgroep Jong en Duurzaam) ons allereerste Dinner in the Dark. NJR medewerkers en werkgroepleden -ze weten het zelf nog niet- worden uitgenodigd om in het donker te smullen van een duurzaam driegangendiner. Op deze manier dragen we ons hapje bij aan het naar beneden laten tuimelen van de energiemeter van 10 oktober 2011. Het doel van 10.10 is namelijk de elektriciteitsmeter die dag met minstens 10 procent naar omlaag te krijgen. Hoewel we op NJR-kantoor wellicht net iets meer energie gaan gebruiken dan op andere dagen (tenzij we rawfood koken), zullen de 25 tot 30 deelnemers die avond niet zelf thuis koken, wat in één klap heel veel energie bespaart. Bovendien zal de maaltijd 100 procent biologisch en vegetarisch zijn. Ook streven we naar lokaal lekkers of een enkele exoot met fairtrade label. Achteraf krijgen de blind-eaters een docu en duurzame inspiratiesessie als toetje. En wie weet krijgen we hoog bezoek van een Stoere Vrouwenbrigade!

Waarom kunnen mooie dagen niet gewoon een paar uur langer zijn?

Over Thieme, klare taal, retrievers en zwetsers

Naast me schommelt een bejaarde labrador mee in het ritme van het treinstel. We zijn samen op weg van Utrecht naar Amsterdam. Hij neemt de tijd om te rusten, ik om mijn eerste -met de smartphone getikte- blog van de dag de wereld in te sturen. Wat voor dag zou dit beestje achter de behaarde rug hebben? Hij lijkt in ieder geval net zo doorleefd als ik; dichtvallende oogjes, snuit plat op de grond, een te strakke halsband,...
Toch denk ik niet dat hij vandaag net als ik veel te vroeg is opgestaan om op tijd bij de Tweede Kamer te zijn. Vandaag organiseerde NJR met de jargonbrigade de verkiezing va de KlareTaal- en Zwetsprijs 2011. Scholieren kozen de meest welbespraakte politicus en wie ongehinderd met jargon gooide bij debatten, kreeg dat vandaag ook te horen. D66-er Pechtold viel in de smaak van de jonge juryleden dankzij zijn humorrijke beeldspraak en rake replieken. Een CDA'er - wiens naam me nu even ontsnapt, maar vast terug te vinden is in de meeste Nederlandse media- zou de zwetsprijs in ontvangst hebben genomen ... als mr Geert Wilders niet opeens 'doe toch normaal, man' naar minister-president Rutte geroepen (daar wordt hij nu eenmaal voor betaald en trekt weer wat felbegeerde media-aandacht). Het debat werd voor twee uur geschorst en weg waren de kamerleden! Gelukkig kregen de jargonbrigadiers Pechtold wel nog te pakken.

Terugkijkend op de dag vond ik toch wel dat Marianne Thieme een eervolle vermelding Klare Taal verdiende. Dit baseer in niet op mijn persoonlijke politieke voorkeur, maar op een gevatte opmerking tijdens de beschouwingen. Thieme vroeg over de plaats van natuur in het hele begrotingsplaatje. Rutte zei dat hij van plan was daar later op terug te komen. Thieme: bij 'overige zaken' zeker. Ze sloeg de spijker op de kop.

De labrador is er ondertussen vandoor, samen met baasje de Amsterdamse nacht in. Hij zou zich zelfs vast nooit mogen neervleien op het 'overige'-plekje. En ook ik verdwijn in een station dat mijn naam niet kent in een wereld die een kunst maakt van recht spreken wat krom is (en andersom).

Living the 30 day challenge: koffie!

Een paar weken geleden postte Daphne van Happy Herbi (www.happyherbi.com) een interessant bericht op de Facebookgroep waar we allebei lid van zijn: '30 days to kick a habit'. Als je dertig dagen lang een slechte gewoonte naast je neerlegt of jezelf een nieuwe gewoonte probeert aan te leren, wordt het na het magische aantal van 30 dagen routine. Ze had het zelf ergens gelezen en nam zich voor de raad ter harte te nemen. Ik wilde natuurlijk niet achterblijven en maakte een lijstje van veranderpunten.

- Ik drink teveel koffie (lees: elke ochtend, middag en soms zelf avond), terwijl ik het als kind eigenlijk helemaal niet zo lekker vond. Hoewel ik me in eerste instantie enkel liet verleiden door een Soy Latte met veel suiker en schuim, ben ik in het stadium gekomen dat ik het goedje puur achterover sla. Desastreus voor mijn vergelende tanden, een paniekaanval voor mijn bloedsuikerspiegel en ook nog eens risicoverhogend op het gebied van kanker en burn-out. Bovendien wordt je, zo vertelt het internet, na een tijd slaaf van de koffiekan. Met een fikse koffieverslaving verkeer je zonder dagelijkse koffie-inname in een slaperige zombiemood. Je achterhoofd gonst dwingend:  "coffee, want coffee, crave coffee, now!!!".



- Ik doe amper (of zeg maar helemaal niet) aan sport. Hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik best wel aan mijn nodige portie beweging toekom  ("Ik loop twee keer per week de trappen op naar de derde etage van de Beurs van Berlage", "Ik loop de volle 200 meter van voordeur naar tramhalte",  "Ik heb een fiets... "), weet ik goed genoeg dat ik eigenlijk helemaal niet sport. Naar een fitnesscentrum gaan vind ik onzin. Je zult me dan ook vaak horen zuchten dat ik echt niet ga betalen om op een elektronische fiets te gaan rijden die ondanks al je inspanningen geen meter vooruit komt. Dan zijn er dingen als Zumba, steps, aerobics, hottentotdance, etc. Ik heb respect voor de mensen die elke week gedwee een uur lang de stapjes van de instructeur volgen, maar ik weet op voorhand dat het mij horendol zou maken. In een vorig leven deed ik aan zelfverdediging: kung fu, beetje karate, ... Daarna werd het wat minder geweldig en sloeg ik enkel nog gele balletjes over een net. Ook dat is ondertussen uitgedoofd bij gebrek aan gravelpartner hier in Amsterdam. Conclusie: ik doe op dit moment niet, nada, noppes aan sport.


Ik voegde dan ook meteen de daad bij het woord. Mijn eerste uitdaging werd de Coffee Challenge Tussen 21 juli en 21 augustus raakte ik geen druppel koffie aan. Er waren natuurlijk verleidingen: de nieuwe frappuccino met soyacream die de Starbucks deze zomer lanceerde en Utrecht CS heerlijk deed ruiken, de korte nachten, urenlange vergaderingen en slaapogerige ochtenden bij het bestuursweekend van NJR, klussen en verhuizen in onze nieuwe woning met Pablo's ouders voor wie ik elke ochtend koffiegastvrouw speelde (maar zelf uiteraard weigerde). Soms was ik best bang voor de reacties van mensen die me kenden als een 'koffiemens'. Ik hoorde ze al denken: "Nu, eerst wordt ze veganist en zegt ze nee tegen alle dierlijke producten en nu wil ze zelfs geen koffie meer. Moeilijk kind!". Het viel echter bijzonder goed mee. Wel moest ik wel nog wennen aan thee, de logische volgende optie bij koffieweigering. Ondertussen vind ik het best drinkbaar, vooral de Chai chocolate, een Indiase kruidenthee uit de Ekoplaza met een lichte chocoladesmaak. Op 21 augustus was ik afgekickt. Ik wilde het vieren met een overwinningskopje koffie en inderdaad, na de eerste slok draaide mijn maag zich om. Jakkes, wat een bitter, smerig spul! En dat was het dan, ik was verlost van de koffie'ketens'. Sindsdien blijf ik braaf van het bruine goedje af. Nuja, tenzij ik ergens een soy frappucino tegenkom, dan moet ik toch even proeven.

Wordt vervolgd... (afgelopen maandag ben ik namelijk van start gegaan met niets minder dan de Bicycle Battle)

Duurzame Dinsdag, nachtelijke VU-bezoeken en Ronald Giphart

Lieve lezer,

Vanaf vandaag zal deze blog voornamelijk in het teken staan van Viva Las Vega's en de zijsporen ervan. Viva Las Vega's wil van plantaardig eten een feest maken en heeft de buik vol van 'vlees is toch zo lekker'-reacties. We willen een alternatief bieden, eters laten genieten van een maaltijden, hapjes, snacks, versnaperingen. Dat deze geen dierlijke delen bevatten maakt de smaak zeker niet minder lekker.

Vanochtend inspireerde Duurzame Dinsdag me tot actie. Originele prijswinnaar met initiatieven van duurzame energie tot milieuvriendelijk bouwen, duurzame speeltuinen, energieopwekkende fitnesscentra en recycle-fietsen. En bovendien twee fantastische jongerenwinnaars (proficiat Eric en Taco!) Maar opvallende weinig nieuws op het gebied van duurzaam voedsel. Daarvoor is er Viva Las Vega's!

Volgende week maandag komt het voltallige nieuwe bestuur samen. Vanavond heb ik een mailtje gestuurd naar recente interim-vegetariër Ronald Giphart en vannacht droom ik grote dromen over het meest memorabele Vega-festival aller tijden (binnenkort in Nederland?).

Rent a Dog

Vandaag was het weer zo een dag dat ik een onweerstaanbare drang had om met een hond op wandel te gaan. Bij gebrek aan hond en de onmogelijkheid om er eentje te adopteren (omwille van de gewoonlijke argumenten: klein appartementje zonder tuin, niet veel thuis, mogelijke reisplannen in nabije toekomst) zat dat er niet meteen in. Ik kon natuurlijk wel de schaarse schare hondenbezitters in mijn vriendenkring bellen met de vraag  'Mag ik je hond lenen"? Die stap was echter net iets te groot (mijn stagebegeleider is namelijk één van de enige nabije hondenbezitters die ik ken).

Het zette me aan het denken. Hoeveel studenten zouden bij het opstaan de aandrang voelen om even frisse lucht te gaan halen met zicht op enthousiaste kwispelstaart? Wie mist er zo'n trouwe viervoeter, maar kan hem geen permanent onderdak bieden? Waarom bestaat er niet zoiets als Rent A Dog? Dierenasielen zitten vol verlangende honden die maar al te graag hun poten zouden strekken op een mooie zomerdag. Hoe leuk zou het zijn als je als hondenliefhebber zo'n beestje een onvergetelijke dag kon bezorgen. Natuurlijk zou de 'lener' gescreend moeten worden op slechte bedoelingen. Een dier is namelijk geen gebruiksvoorwerp die je zomaar voor eender welke bevrediging kan inzetten. Misschien is het ook wel egoïstisch om je drang tot 'wandelen met hond' op te lossen met een escorthond. Toch denk ik dat Rent A Dog een win-win situatie kan zijn voor zowel hond, hondenliefhebber als dierenasiel. Bovendien kan het helpen asielhonden van het hartnekkige 'moeilijk dier' stigma te verlossen. Verder is het regelmatig uitlaten van een asielhond een minder grote persoonlijke investering dan een officieel vrijwilligersschap bij het dierenasiel. Verder denk ik dat, zodra je band opbouwt met een asieldier, de stap naar adoptie (indien dat uiteindelijk mogelijk is) ook kleiner is. Ik kan dierenasielen dan ook van harte aanraden om een Rent A Dog project op te starten. Ik zie het al voor me: Rent A Dog. Bezorg uzelf en Max een onvergetelijke dag! Ik zou er in ieder geval regelmatig aan deelnemen.

Misschien dit blogje mailen naar de dierenasielen in mijn omgeving. Wie niet waagt niet wint :)