Over sociale paria's en soy chai lattes

Mijn leven zou je best normaal kunnen noemen. Ik ben 25, heb Vlaamse roots, studeerde vorig jaar af in sociale psychologie, woon samen met mijn vriend in een galerijflat in de buurt van Amsterdam en we krijgen deze zomer ons eerste kindje. Toch valt mensen meteen iets op als ze met mij op restaurant gaan. Dat ik geen vlees of vis op mijn bord hoef, willen de meesten nog wel begrijpen. Maar wanneer ik de ober subtiel vraag ook de zuivel en eieren achterwege te laten, komen de eerste gefronste wenkbrauwen. Al snel vraagt iemand verrast: "ook geen boter?" en niet veel later leg ik voor de honderdste keer geduldig uit dat ook mijn schoenen niet van leer zijn en ik mijn latte met sojamelk drink. Jawel, ik ben vegan.

Als je me zes jaar geleden had gevraagd hoe ik over vegans of veganisten dacht, had ik waarschijnlijk met mijn ogen gerold. Ik at dan wel sinds mijn elfde geen vlees of vis, maar helemaal niets dierlijks? Dat was toch overdreven! En kaas, dat zou ik nooit kunnen missen. Ik zou iets mompelen over 'het jezelf moeilijk maken' en sociale paria's, terwijl in mijn hoofd vrolijk beelden voorbijdreven van softe onverzorgde hippies met graslollies en getatoeëerde rock-artiesten met eyeliner en pikzwart haar. Dat vegans geen geitenwollensokken dragen, wist ik wel (die komen namelijk van dieren) en op een bepaalde manier had ik wel bewondering voor de volhardendheid van de 'geheelonthouders' onder de vleesminderaars. Maar of ik het mezelf zag doen? Nee! Toch noem ik mezelf ondertussen al bijna vijf jaar trots 'vegan'. Hoe is het zover kunnen komen?

In mijn blogs neem ik jullie vanaf deze week graag mee in de vegan wereld, een wereld van kleurrijke groentebuffets, scrambled tofu, pure chocolade en soy chai lattes.  Sinds ik in 2011 de jongerenbeweging Viva Las Vega's oprichtte, had ik de kans om bij de beste vegan koks aan tafel te kruipen, vriendjes te worden met rasechte vegans, een 100% plantaardig  food festival te organiseren en duizenden mensen hun persoonlijke VeggieChallenge of VeganChallenge te laten aangaan.  Ik deel mijn vegan verkenningen graag met de rest van de wereld en laat jullie meeproeven van plantaardige verleidingen. Want 1 ding is zeker: Zelfs als Belgische bourgondiër kom ik niets tekort sinds ik als vegan in Nederland woon. Sterker nog, ik geniet des te meer! En ik kan het weten, zeker nu ik zwanger ben en dus moet eten voor twee.

Veerle Vrindts
Is: 1 van de oprichters van stichting  Viva Las Vega's
Eet helemaal niets waar dieren aan te pas komen
Verwacht deze zomer haar eerste kindje
Is trots op de 1700 mensen die in februari een maand vegan aten viaVeganChallenge.nl

Veerle in Duurzaam Wonderland

Een productieve dag met twee nieuwe ervaringen/nieuwtjes die ik blogsgewijs wil vereeuwigen:

- Vanochtend kennisgemaakt van Anita van de IDoDareDream Foundation (http://www.dodaredream.nl). Met smaakbegeleiding van een schuimig zoete chai soy latte geluisterd naar het inspirerende projectplan van deze jonge organisatie en tegelijkertijd in mijn hoofd met allerlei ideetjes gespeeld voor samenwerking, partnerschap en toekomstige duurzame projecten van IDoDareDream en NJR.  IDoDareDream is een organisatie waar je op het eerste gezicht in gelooft en graag mee in zee wil gaan: oprecht hartelijke mensen, een motivatie om dromen (helpen) te verwezenlijken en geloof in de kracht van jongeren. Hier zullen we binnenkort vast nog veel over horen.

- Het is definitief: over een kleine twee weken zal NJR een avond lang de lichten doven! Meteen mijn eerste echte persoonlijke projectje binnen NJR sinds mijn aanstelling als bestuurlid Duurzame Ontwikkeling. Ter gelegenheid van de 10:10 EnergyChallenge organiseert NJR (en onze werkgroep Jong en Duurzaam) ons allereerste Dinner in the Dark. NJR medewerkers en werkgroepleden -ze weten het zelf nog niet- worden uitgenodigd om in het donker te smullen van een duurzaam driegangendiner. Op deze manier dragen we ons hapje bij aan het naar beneden laten tuimelen van de energiemeter van 10 oktober 2011. Het doel van 10.10 is namelijk de elektriciteitsmeter die dag met minstens 10 procent naar omlaag te krijgen. Hoewel we op NJR-kantoor wellicht net iets meer energie gaan gebruiken dan op andere dagen (tenzij we rawfood koken), zullen de 25 tot 30 deelnemers die avond niet zelf thuis koken, wat in één klap heel veel energie bespaart. Bovendien zal de maaltijd 100 procent biologisch en vegetarisch zijn. Ook streven we naar lokaal lekkers of een enkele exoot met fairtrade label. Achteraf krijgen de blind-eaters een docu en duurzame inspiratiesessie als toetje. En wie weet krijgen we hoog bezoek van een Stoere Vrouwenbrigade!

Waarom kunnen mooie dagen niet gewoon een paar uur langer zijn?

Over Thieme, klare taal, retrievers en zwetsers

Naast me schommelt een bejaarde labrador mee in het ritme van het treinstel. We zijn samen op weg van Utrecht naar Amsterdam. Hij neemt de tijd om te rusten, ik om mijn eerste -met de smartphone getikte- blog van de dag de wereld in te sturen. Wat voor dag zou dit beestje achter de behaarde rug hebben? Hij lijkt in ieder geval net zo doorleefd als ik; dichtvallende oogjes, snuit plat op de grond, een te strakke halsband,...
Toch denk ik niet dat hij vandaag net als ik veel te vroeg is opgestaan om op tijd bij de Tweede Kamer te zijn. Vandaag organiseerde NJR met de jargonbrigade de verkiezing va de KlareTaal- en Zwetsprijs 2011. Scholieren kozen de meest welbespraakte politicus en wie ongehinderd met jargon gooide bij debatten, kreeg dat vandaag ook te horen. D66-er Pechtold viel in de smaak van de jonge juryleden dankzij zijn humorrijke beeldspraak en rake replieken. Een CDA'er - wiens naam me nu even ontsnapt, maar vast terug te vinden is in de meeste Nederlandse media- zou de zwetsprijs in ontvangst hebben genomen ... als mr Geert Wilders niet opeens 'doe toch normaal, man' naar minister-president Rutte geroepen (daar wordt hij nu eenmaal voor betaald en trekt weer wat felbegeerde media-aandacht). Het debat werd voor twee uur geschorst en weg waren de kamerleden! Gelukkig kregen de jargonbrigadiers Pechtold wel nog te pakken.

Terugkijkend op de dag vond ik toch wel dat Marianne Thieme een eervolle vermelding Klare Taal verdiende. Dit baseer in niet op mijn persoonlijke politieke voorkeur, maar op een gevatte opmerking tijdens de beschouwingen. Thieme vroeg over de plaats van natuur in het hele begrotingsplaatje. Rutte zei dat hij van plan was daar later op terug te komen. Thieme: bij 'overige zaken' zeker. Ze sloeg de spijker op de kop.

De labrador is er ondertussen vandoor, samen met baasje de Amsterdamse nacht in. Hij zou zich zelfs vast nooit mogen neervleien op het 'overige'-plekje. En ook ik verdwijn in een station dat mijn naam niet kent in een wereld die een kunst maakt van recht spreken wat krom is (en andersom).

Living the 30 day challenge: koffie!

Een paar weken geleden postte Daphne van Happy Herbi (www.happyherbi.com) een interessant bericht op de Facebookgroep waar we allebei lid van zijn: '30 days to kick a habit'. Als je dertig dagen lang een slechte gewoonte naast je neerlegt of jezelf een nieuwe gewoonte probeert aan te leren, wordt het na het magische aantal van 30 dagen routine. Ze had het zelf ergens gelezen en nam zich voor de raad ter harte te nemen. Ik wilde natuurlijk niet achterblijven en maakte een lijstje van veranderpunten.

- Ik drink teveel koffie (lees: elke ochtend, middag en soms zelf avond), terwijl ik het als kind eigenlijk helemaal niet zo lekker vond. Hoewel ik me in eerste instantie enkel liet verleiden door een Soy Latte met veel suiker en schuim, ben ik in het stadium gekomen dat ik het goedje puur achterover sla. Desastreus voor mijn vergelende tanden, een paniekaanval voor mijn bloedsuikerspiegel en ook nog eens risicoverhogend op het gebied van kanker en burn-out. Bovendien wordt je, zo vertelt het internet, na een tijd slaaf van de koffiekan. Met een fikse koffieverslaving verkeer je zonder dagelijkse koffie-inname in een slaperige zombiemood. Je achterhoofd gonst dwingend:  "coffee, want coffee, crave coffee, now!!!".



- Ik doe amper (of zeg maar helemaal niet) aan sport. Hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik best wel aan mijn nodige portie beweging toekom  ("Ik loop twee keer per week de trappen op naar de derde etage van de Beurs van Berlage", "Ik loop de volle 200 meter van voordeur naar tramhalte",  "Ik heb een fiets... "), weet ik goed genoeg dat ik eigenlijk helemaal niet sport. Naar een fitnesscentrum gaan vind ik onzin. Je zult me dan ook vaak horen zuchten dat ik echt niet ga betalen om op een elektronische fiets te gaan rijden die ondanks al je inspanningen geen meter vooruit komt. Dan zijn er dingen als Zumba, steps, aerobics, hottentotdance, etc. Ik heb respect voor de mensen die elke week gedwee een uur lang de stapjes van de instructeur volgen, maar ik weet op voorhand dat het mij horendol zou maken. In een vorig leven deed ik aan zelfverdediging: kung fu, beetje karate, ... Daarna werd het wat minder geweldig en sloeg ik enkel nog gele balletjes over een net. Ook dat is ondertussen uitgedoofd bij gebrek aan gravelpartner hier in Amsterdam. Conclusie: ik doe op dit moment niet, nada, noppes aan sport.


Ik voegde dan ook meteen de daad bij het woord. Mijn eerste uitdaging werd de Coffee Challenge Tussen 21 juli en 21 augustus raakte ik geen druppel koffie aan. Er waren natuurlijk verleidingen: de nieuwe frappuccino met soyacream die de Starbucks deze zomer lanceerde en Utrecht CS heerlijk deed ruiken, de korte nachten, urenlange vergaderingen en slaapogerige ochtenden bij het bestuursweekend van NJR, klussen en verhuizen in onze nieuwe woning met Pablo's ouders voor wie ik elke ochtend koffiegastvrouw speelde (maar zelf uiteraard weigerde). Soms was ik best bang voor de reacties van mensen die me kenden als een 'koffiemens'. Ik hoorde ze al denken: "Nu, eerst wordt ze veganist en zegt ze nee tegen alle dierlijke producten en nu wil ze zelfs geen koffie meer. Moeilijk kind!". Het viel echter bijzonder goed mee. Wel moest ik wel nog wennen aan thee, de logische volgende optie bij koffieweigering. Ondertussen vind ik het best drinkbaar, vooral de Chai chocolate, een Indiase kruidenthee uit de Ekoplaza met een lichte chocoladesmaak. Op 21 augustus was ik afgekickt. Ik wilde het vieren met een overwinningskopje koffie en inderdaad, na de eerste slok draaide mijn maag zich om. Jakkes, wat een bitter, smerig spul! En dat was het dan, ik was verlost van de koffie'ketens'. Sindsdien blijf ik braaf van het bruine goedje af. Nuja, tenzij ik ergens een soy frappucino tegenkom, dan moet ik toch even proeven.

Wordt vervolgd... (afgelopen maandag ben ik namelijk van start gegaan met niets minder dan de Bicycle Battle)

Duurzame Dinsdag, nachtelijke VU-bezoeken en Ronald Giphart

Lieve lezer,

Vanaf vandaag zal deze blog voornamelijk in het teken staan van Viva Las Vega's en de zijsporen ervan. Viva Las Vega's wil van plantaardig eten een feest maken en heeft de buik vol van 'vlees is toch zo lekker'-reacties. We willen een alternatief bieden, eters laten genieten van een maaltijden, hapjes, snacks, versnaperingen. Dat deze geen dierlijke delen bevatten maakt de smaak zeker niet minder lekker.

Vanochtend inspireerde Duurzame Dinsdag me tot actie. Originele prijswinnaar met initiatieven van duurzame energie tot milieuvriendelijk bouwen, duurzame speeltuinen, energieopwekkende fitnesscentra en recycle-fietsen. En bovendien twee fantastische jongerenwinnaars (proficiat Eric en Taco!) Maar opvallende weinig nieuws op het gebied van duurzaam voedsel. Daarvoor is er Viva Las Vega's!

Volgende week maandag komt het voltallige nieuwe bestuur samen. Vanavond heb ik een mailtje gestuurd naar recente interim-vegetariër Ronald Giphart en vannacht droom ik grote dromen over het meest memorabele Vega-festival aller tijden (binnenkort in Nederland?).

Rent a Dog

Vandaag was het weer zo een dag dat ik een onweerstaanbare drang had om met een hond op wandel te gaan. Bij gebrek aan hond en de onmogelijkheid om er eentje te adopteren (omwille van de gewoonlijke argumenten: klein appartementje zonder tuin, niet veel thuis, mogelijke reisplannen in nabije toekomst) zat dat er niet meteen in. Ik kon natuurlijk wel de schaarse schare hondenbezitters in mijn vriendenkring bellen met de vraag  'Mag ik je hond lenen"? Die stap was echter net iets te groot (mijn stagebegeleider is namelijk één van de enige nabije hondenbezitters die ik ken).

Het zette me aan het denken. Hoeveel studenten zouden bij het opstaan de aandrang voelen om even frisse lucht te gaan halen met zicht op enthousiaste kwispelstaart? Wie mist er zo'n trouwe viervoeter, maar kan hem geen permanent onderdak bieden? Waarom bestaat er niet zoiets als Rent A Dog? Dierenasielen zitten vol verlangende honden die maar al te graag hun poten zouden strekken op een mooie zomerdag. Hoe leuk zou het zijn als je als hondenliefhebber zo'n beestje een onvergetelijke dag kon bezorgen. Natuurlijk zou de 'lener' gescreend moeten worden op slechte bedoelingen. Een dier is namelijk geen gebruiksvoorwerp die je zomaar voor eender welke bevrediging kan inzetten. Misschien is het ook wel egoïstisch om je drang tot 'wandelen met hond' op te lossen met een escorthond. Toch denk ik dat Rent A Dog een win-win situatie kan zijn voor zowel hond, hondenliefhebber als dierenasiel. Bovendien kan het helpen asielhonden van het hartnekkige 'moeilijk dier' stigma te verlossen. Verder is het regelmatig uitlaten van een asielhond een minder grote persoonlijke investering dan een officieel vrijwilligersschap bij het dierenasiel. Verder denk ik dat, zodra je band opbouwt met een asieldier, de stap naar adoptie (indien dat uiteindelijk mogelijk is) ook kleiner is. Ik kan dierenasielen dan ook van harte aanraden om een Rent A Dog project op te starten. Ik zie het al voor me: Rent A Dog. Bezorg uzelf en Max een onvergetelijke dag! Ik zou er in ieder geval regelmatig aan deelnemen.

Misschien dit blogje mailen naar de dierenasielen in mijn omgeving. Wie niet waagt niet wint :)

Verslag eerste NGPF Masterclass:

De psychologie van het Vlees Eten

Na weken van voorbereiding was het dan zover: de lancering van de eerste NGPF Masterclass, editie 2011.  Uit alle aanmeldingen zijn vijfentwintig gemotiveerde deelnemers gekozen. Ze zijn jong (18 tot 30 jaar), komen uit alle hoeken van het land en hebben tenminste één ding gemeen: hun enthousiasme om meer te leren over dierenethiek, gedragsverandering, mediapsychologie, campagnestrategieën en de mogelijkheden om de theorie in de praktijk te brengen voor dieren, natuur en milieu.

De spits werd ’s ochtends afgebeten door de deelnemers zelf. In een uitgebreid kennismakingsspel leerden de NGPF-masterclassers elkaar en het Nederlandse medialandschap beter kennen.  Vervolgens introduceerde NGPF directeur Karen Soeters zichzelf en ging in vogelvlucht over de wapenfeiten in de vijfjarige geschiedenis van de Nicolaas G. Pierson Foundation, gaande van de NGPF-documentaires Meat the Truth en Sea the Truth, tot de recente activiteiten in verband met onverdoofd ritueel slachten,  zoönosen en de werkelijke prijs van varkensvlees.

Na een uitgebreide lunch door het culinaire team Monique Van Dijk en Linda Broersen,  verwelkomden we hoogleraar Sociale Psychologie Roos Vonk  met haar hondjes Bobby en Aagje.  In een persoonlijke en lichtvoetige presentatie nam professor Vonk de psychologie van de vleeseter onder de loep. Hoe gaan omnivoren om met cognitieve dissonantie? Waarom worden mensen die minder vlees eten soms ‘betweterig’ genoemd? En welke strategieën zijn vanuit een psychologisch oogpunt het meest effectief  om vleesvermindering in de hand te werken?

Tijd om eigen ervaringen uit te wisselen was er tijdens de workshop Cognitieve Dissonantie en Ongemakkelijke Situaties. Aan de hand van scenario’s, een ‘VegaBingo’ met de meest gehoorde reacties van verstokte vleeseters en de presentatie van Roos Vonk, werd er in groepjes gebrainstormd. Deelnemers hadden het over moraalridders en zeikers, over dilemma’s bij het kerstdiner en over manieren om op een positieve manier om te gaan met negatieve reacties.

Als inleiding op de volgende masterclassdag analyseerden de groep tenslotte bestaande campagnes en reclamefilmpjes.  Mist ‘Kip, het meest veelzijdige stukje vlees’ met de welbekende jingle zijn doel en wat kunnen we leren van andere campagnes voor eigen initiatieven? Als afronding van de eerste Masterclassdag kon er geproefd worden van huisgemaakte plantaardige cupcakes. Wij kijken alvast uit naar de volgende masterclass op zaterdag 28 mei met niemand minder dan dierenrechtenboegbeeld Peter Singer als gastspreker.

Honderd en één bonte koeën

Mijn 101ste post! Een goede gelegenheid om even in het verleden te duiken met een verhaaltje dat ik zes jaar geleden schreef. Er is niet veel veranderd sindsdien...

HEEFT U EVEN TIJD?

“Heeft u even tijd, mevrouw?” De twee gaatjes in het karton vielen me meteen op. Vierkantjes die met veel fantasie ovalen werden waarachter guitige ogen me aankeken. Het moest een jonge man zijn, misschien een student. Alleszins een idealist die glimlachend zijn vrije zaterdag wilde opofferen aan “een betere wereld”. Een struise dame enkele meters verderop mompelde: “Wat een onzin! !” Haastige hakken.

“ Juffrouw?” Weer die ogen. Ik wendde vlug mijn blik af.

“ Jaja” knikte ik vlug. Het was eerder een excuus dan een antwoord. De jongen droeg een uier ter hoogte van zijn buik. De tepels stonden stijf vooruit. Het roze plastic glansde. Twee horens op zijn hoofd waren wat scheefgezakt. Zijn pak was wit met zwarte vlekken.

“ Heeft u zich wel eens vragen gesteld?”

“ Hoe bedoelt u?”

“ Of u wel eens stilstaat bij de lijdensweg van dieren, vooraleer deze in verwerkte vorm op uw bord terechtkomen? Kijk, we hebben een enquête die …”

Ze waren met z’n drieën, twee koeien en 1 stier. Over een bank hadden ze een bedsprei gelegd. “Go Veggie!” stond erop in tranende inktletters. Ik zuchtte. Ach, ik had er wel eens over nagedacht. En inderdaad, ik stelde me soms wel vragen…vroeger…

De twee bruine ogen bleven me aanstaren.

Gerommel in mijn maag. Mijn ogen zochten mijn horloge. Nog 2 minuten Ik was op weg geweest naar een restaurant met een blauwe voorgevel. Iets met een Franse naam. Mijn baas zou er wachten om 17u.

“ Sorry jongeman, ik heb haast.” Ik wilde verdergaan, maar zijn zwarte hoef hield me tegen.

“ Wilt u misschien toch even tekenen?” De ogen waren plots heel dichtbij. Mijn neus raakte bijna zijn brede snuit. Er golfde een vreemde siddering door mijn ledematen. Alsof binnenin het tienermeisje van vroeger weer in opstand kwam. Ze had me betrapt. Ik klemde de aangereikte balpen vast.

“Jaja, zeg maar waar ik moet tekenen!” Ik zag een glimp glimlach door de grote neusgaten. “ Animal rights” stond boven aan het blad. Het werd een snelle krabbel, waarvan de inkt in de twee volgende vakjes verder liep.

“ Dank u wel.” Vergiste ik me of knipoogde hij door het masker heen? “ Geen dank” antwoordde ik vlug. Mijn ogen zochten een blauwe gevel. In de verte luidde een kerkklok vijf keer. Ik zou te laat zijn.

“ La cuisine en blue” zat afgeladen vol. Van achter de hoofden maakte een hand een wuifgebaar. Mijn baas. Het was acht minuten over vijf toen ik tegenover hem ging zitten.

“ Excuseer me, maar ik werd onderweg opgehouden door dierenactivisten. Het zal niet meer gebeuren.” Ik had hem nooit echt gemogen. De verwijtende blik achter z’n brilglazen, het geroffel van zijn geveilde nagels op het tafellaken, de manier waarop hij de menukaart onder zijn wijsvinger liet doorglijden…

“Gezwans is het” zei hij plots. hij tuitte zijn lippen naar voren alsof hij zijn eigen woorden wilde kussen.

“ Bevalt de kaart u niet, Meneer Jaques?” vroeg ik vlug, hopend dat zijn commentaar niet op mijn late aankomst was bedoeld.

“ Nee, die activisten. Geleuter midden op straat…het zou verboden moeten worden. Alsof we niets beters te doen hebben dan piekeren over de pijn van het zwijn…haha…de pijn van het zwijn.” Ik lachte flauwtjes mee. Daar was de siddering weer.

“ Maar goed, laten we geen tijd verspillen aan gekken. Bestel liever. Twee keer het dagmenu met entrecote licht gebakken met garnering. In orde voor jou? Sonja?” De ober noteerde ijverig De pen kwispelde tussen zijn vingers. Kwispelen. De koe had ook een staart gehad.

“Sonja? Entrecote? Ok?” Ik keek op. Entrecote. Entre-Cote. Tussen-rib. Het stukje vlees en bloed tussen de koeienribben. Eerst werd de koe opengereten, het vel uitgespreid en de ingewanden opzij gelegd. Bloed. Roodgekleurde ribben met flarden spierweefsel. Bloed en de botten breken om het felbegeerde stukje vlees te vinden.

“Sonja, gaat het? “ Mijn blik volgde de ober. Iets in mij wilde hem tegenhouden, de pas afsnijden toen hij de keuken binnenging, de mond snoeren op het moment dat hij “Deux fois le plat du jour avec entrecote” riep.

“ Sorry Meneer Jacques, ik voel me inderdaad wat misselijk.” Mijn ogen zochten een toiletdeur. “Excuseert u me even?”

Koel water in mijn gezicht. Ik leunde voorover boven de lavabo. Een wat oudere dame bekeek me vanuit haar ooghoeken en verdween fronsend in het toilethokje. Wat was er in godsnaam met me aan de hand? Mijn spiegelbeeld had me in jaren niet meer zo zorgelijk aangestaard. Ik dacht in vlekjes. Koeienvlekjes en bruine ogen. De gedachte aan vlees deed me enkel walgen. De geur van bloed, van angstige ogen zonder glans, dood. Vooral dood. Ook ik was bang om te sterven, om zomaar van de aardbol weg te worden geplukt door een anoniem “niets”. Ook ik probeerde de gedachte van me af te schudden,.. door op te gaan in de drukte… geen tijd te maken om te denken… Leven, werken, slapen, drinken en eten. Daar was ik het kleine meisje verloren. Het kind met de paardenstaartjes dat lieveheersbeestjes temde. De onschuldige vastberadenheid in mijn stem aan tafel. Middagmaal na middagmaal… “Nee, ik wil niet! Ik eet geen lijken! Geen mensen en geen dieren! Nu niet, nooit!” De uren op mijn kamer, alleen met een lege maag en de nagalm van verwijten in mijn hoofd, waren bedoeld om me “wijzer” te maken. Het was hen gelukt. Ze hadden mijn wilskracht verstomd, verdoofd voor jaren

.

“Mag ik?” De dame kwam het hokje uit en reikte nu haar handen uit naar de lavabo. Ik stond mijn plaats af. Om mezelf een houding te geven keek ik naar mijn horloge. Kwart voor zes. Binnen stond de entrecote vast al te dampen…. ik wilde niet… maar kon mijn baas toch niet zomaar laten wachten… Uiteindelijk stapte ik tegelijk met de dame het toilet buiten.

Daar stond hij, in het midden van het restaurant. Ik herkende zijn uier, zijn vlekken, zijn staart,… Het levensechte masker had hij op een tafeltje naast zich gelegd Zijn haar zat in een paardenstaartje. Zijn mond (perfect menselijk, met een stoppelbaardje eronder) spuwde woorden. De kelner probeerde hem weg te duwen. Af en toe kon ik een woord opvangen. “dood vlees…. dierenleed… foie gras… kistkalveren… barbaarse slachtingen…”. Enkele klanten hezen zich recht en vormden een halve kring rond de “loeiende menskoe”. Ook ik.

Een tweede kelner kwam aangelopen.

“ Excusez-moi, mais vous devez sortir, sinon on appelle la police”

« Laat me alstublieft uitspreken. Waar is de eigenaar?” De bruine ogen probeerden zich vast te klampen. Enig teken van steun of begrip. Enerzijds wilde ik mijn ogen afwenden, anderzijds kon ik hem niet loslaten. Die pijn achter zijn netvlies… als een koe door een blinde menigte naar de slachtbank werd geleid.

«  Wat is her probleem hier?” Het was mijn baas. Zijn adem stonk naar Entre-cote. Als een officier had hij de handen in de zij geplant en doorboorde de activist met zijn blik.. .

“We hebben een enquête georganiseerd. U mag de petitielijsten bekijken…” Hij zwaaide met enkele vellen. In het midden ontdekte ik mijn handtekening inclusief inktvlekken.

“ Petitie… petitie… gezwans is het. Dit doe ik ermee!” Snippers vielen op de vloer. De bruine ogen werden spleetjes, die zich dan weer vermanden door strak voor zich uit te kijken. De staart kwispelde niet meer.

“ Kom Sonja, we laten ons eten niet koud worden door zo’n aansteller.” Ik volgde elke beweging van de vlekjes. Hoe zijn handen de snippers bij elkaar veegden, hoe hij zich langzaam oprichtte, hoe hij nog wat wilde zeggen, maar zijn woorden weer inslikte, hoe zijn hoeven het restaurant uit werden gejaagd, de staart tussen de poten.

“ Sonja?” Ik draaide me om naar mijn baas. Hij stond al bij ons tafeltje. Bij de verdoemde entrecote… Het bord grijnsde. Ik wilde weg. Net op dat moment zag ik het koeienmasker. Het was op één van de tafeltjes blijven liggen. Goedkoop karton met gaatjes en vingerverf…Een kelner wilde het opruimen, maar ik was hem voor.

“ Neemt u me niet kwalijk Meneer Jaques.” Nog voor hij kon antwoorden grabbelde ik mijn jas en rende naar buiten. Het masker klemde ik stevig onder mijn arm. Het was zes uur. De winkelstraat sloot zijn luiken. Elke wegtikkende seconde werden er in ons land 8 dieren vermoord. Ik holde weg bij die gedachte en zag in de verte nog net een gevlekte staart om de hoek verdwijnen.