En daar gaat de tweede huisgenote... And there goes the second room-mate
Ik weet niet wat mijn huisgenootjes bezielt. I don't know what the matter with my housemates, but it seems there is some mean spirit bewitching this house 2710. Last sunday I saw my roummate Sarah for the second time in 5 weeks. She was standing in the middle of the corridor, her hand packing her room in carton boxes. I was happy to see her, finally I could have a conversation which could last longer than 5 minutes with my roommate Sarah, the actress, the silent invisible, who I only seem to know from Facebook (even though she was living under my room for 5 weeks now). But no, the only reason she left her room for a moment, was because of practical motives: moving out Fairview, moving it with her boyfriend (with whom she spent most of her time anyway). I didn't even have the chance to say properly goodbye, nor hello to her.
Fortunately there was still Jessica, my co-psychology student, who made the house a bit less spooky. (the other roommate Devina I only saw one when she was having dinner with some of her friends, but I'm not quite sure anymore which of them was Devina). Jessica was the one who I regularly saw studying in the coach downstairs. It's to say, I saw the back of her head and a part of her, by mp3-sound deafed, ears. One day I said 5 times 'Hello' to her while I was cooking only 3 meters away from her. She didn't take notice of it. It was only some minutes later that I could blame the headphones for it.... I decided to put up with the fact I wouldn't have a lot of company of my roommates. Fortunately there are plenty of people in this university with whom I can have a great time! Thanks Mikyung, Alex, Juan, Saori, Hiro, June, Fumi, Farah, Mio, Lenny, Yujin, Saori 2, Bruce, Antonio, Maria, IPP-group and all the others! You mean a lot to me!!
Anyway, to come back to my house-situation. When I entered the house today around 5-ish I encountered Jessica's room totally empty, wide open door, not even a single forgotten sock which could remind me of my former roommate. I felt and still feel totally abandoned... :( Now I will really be the only one using the kitchen! And the only one baring the responsibility of throwing out the overwhelming mountain of garbage... Maybe that's her reason to move! What is wrong with this house???
While I am getting myself so depressed by the moving-behavior of my invisible roommates, there is fortunately one positive thought to sooth myself with: Maybe I can get some new roommates!!! I know Farah from Malaysia is still searching for a room in Fairview, so this is her chance! I hope, I hope!
I will keep you informed about the big surprise of the new roommates. Tomorrow (at 5.30) in the morning I will go to the ROCKY MOUNTAINS till Thanksgiving (monday). So will I get a new, more social roommate (or roommates) in return? Shall we study together in the evening? Shall he or she borrow my soymilk and can I use her/his pots and pans? OMG, if not I will not be able to cook anymore, because I was always using Jessica's pots!!!! My days as kitchen queen are counted... Just now I really started to enjoy living on my own. First the herbs went away, now even the pots, pans, pepper, salt and sugar...
But tomorrow there will be Rockies! And the company of international friends!
And a lot of more positive news coming up!
Miss you all!!!!!!!!!!!!!!!
Veerle
vrijdag 10 oktober 2008
vrijdag 26 september 2008
Na een maand grizzlyberen...
Konichiwa! (hallo) Genkie desu ka? (Hoe gaat het met jullie?) Genkie des! (Met mij gaat het goed). Lieve vriendjes in de landen met de vreemde talen (en Belgie). Voor mij geen nieuwe taal (ik bleek net te laat te zijn voor de registratie e E(nglish) S(econd) L(anguage) Course, dus stort ik me nu volledig op Japans ... en op mijn vijf andere vakken.
k ben nu precies een maand in Vancouver en al bijna twee maanden in Canada. Mijn Koreaanse vriendin Mikyung en ik worden depressief van de gedachte dat we hier nog maar 2 maanden en 3 weken zullen zijn. Er is hier veel te veel te doen voor zo een korte tijd! De afgelopen weken liep ik van de gratis proefsportweek, naar de studentassociation fair naar de communicity service orientatie. En dan waren/zijn er nog de UBC vakken, die toch wel een beetje moeilijker zijn dan de Maastrichtse PGO (oh, ik mis PGO!!!). Tot gisteren draaide ik op 6 vakken, wat toch wel een beetje teveel bleek om te combineren met al mijn hobby's hier. Dus met pijn in het hart heb ik er eentje laten vallen. Wat overblijft: (indien niet geinteresseerd in vakken, spring naar beneden)
VAKKEN
- Memory (2 lezingen per week over de herinneringen in onze breintjes en wat daar allemaal mis mee kan gaan. Viva amnesia! De prof klinkt verdacht veel als Homer Simpson, speelt de Sinterklaas door elk college kauwgom naar studenten te gooien als ze een vraag stellen en maakt er een sport van om elk college over zijn 1-jarige baby te vertellen). Maar misschien denk ik er volgende week minder positief over, want ik heb er volgende donderdag mijn eerste 'midterm'examen van.
- Behaviour Disorders (3 uur per week): Super interessante les over psychopathology, depressie en andere dingen waardoor gaat beseffen dat het toch nog niet zo erg met jezelf gesteld is ( al moet je wel oppassen dat je jezelf niet teveel in bepaalde symptomen herkent. De prof kon zo uit een toneelacademie komen. Ik hou van haar psychopatenimitaties! Hoewel ik voor dit vak les heb tot halfacht 's avonds, vliegt de tijd.
- Culturele Psychologie (3 lezingen per week0: Of: waarom Japanners minder individualistisch zijn dan Amerikanen. Denken mensen anders in andere culturen en hoe kunnen we dat testen. De prof schreef ons handboek, dus je krijgt de informatie dubbel. Handig.
- Culturele Anthropologie (2 lezingen per week plus tutorial): herinnert me heel erg aan Maastricht. Veel over 'wat is cultuur', veldwerk, sociale constructies, ... maar ook over witchkraft, cultureshock, rituelen en hockey :) Een paper wacht volgende week om geschreven te worden...
- Teaching Writing (2 keer per week): vak dat onverwacht in mijn schoot viel toen ik een mede-exchanger volgde naar haar volgende klas. De leraar leek me te geflipt om waar te zijn. Hij klom op de tafel, zong luidkeels Shakespeare, imiteerde Monty Python en had iets van Johny Depp. Dus heb ik me er voor ingeschreven. Onderwerp van de les: hoe kan je middelbare school leerlingen enthousiast maken voor schrijven. Echte inhoud van de les: one-man show van prof Kedrick over de ludieke gschiedenis van pen en papier, Japanse poezie en dreigbrieven uit krantenknipsels. Hoewel het de meest vreemde les is die ik ooit heb gehad, kan die luidkeelse man soms wel eens vermoeiend zijn zo vlak na het ontbijt...- Gisteren heb ik besloten Sensory Systems (oftewel: hoe werken de neuronen in de retina van het oog?) te laten vallen. Op de prof beoordelingswebsite was ik al gewaarschuwd voor prof Giashu "run away fast! She's evil!". Ik was beter vlugger weggerend, want die vrouw vloog sneller door de zintuigen dan mijn pen kon neerschrijven.
REIZEN
Tot daar het academische gedeelte van mijn leventje hier. Het leven daarbuiten is echter interessanter. Natuurlijk hebben we veel feestjes met de andere uitwisselingsstudenten. Erg ironisch eigenlijk. Hoewel ik in Canada ben, heb ik amper Canadese vrienden. De meerderheid van mijn feest- en reisgenootjes komen uit Korea (veeeeeeeeeeel Koreanen), Japan (mijn prive-leraren en leraressen Japans), Taiwan, Zweden, Spanje ( ik heb de echte JUAN gevonden!!!) en eentje uit Ierland, Buiten feesten, probeer ik ook zoveel mogelijk van Vancouver en omgeving tee zien.
Elk weekend zit vol uitstapjes. Vorig weekend bracht ik door in Penticton (hier zeven uur vandaan) voor een driedaagse met Canadese gastfamilies. Ik verbleef bij een veggie gezin met een passie voor Ierland. Harpmuziek, dans en tofu, het kon niet beter! En natuurlijk een interessant kosmosobservatorium, meren en prachtige bergen en ravijnen (en Clouseau als Belgisch cultureel product).
Het weekend ervoor was het prachtig zonnig weer. Reden genoeg voor mij an mijn Zweedse vriend Alex om naar Vancouver Island te varen (ongeveer 5 uur onderweg). En wat voor een onderweg! Op de ferry hadden we de luxe om echte Orka's te bewonderen vanaf het dek. Een Canadees naast ons was met verstomming geslagen. Hij had op zijn honderden ferrytochten nog maar 3 keer orca's gezien en nog nooit zo vlak bij de boot. Het was impressionant, fascinerend en zo adembenemend dat ik er niet aan dacht mijn fototoestel op de zwart witte beestjes te richten. In Victoria (hoofdstad van BC), gelegen op het eiland, hadden we een actief weekend. Zaterdag wandelden we uren in de zomerse hitte (het was 29 graden!) langs het water, het parlementsgebouw en de wel erg Brits aandoende straatjes. We verwonderden ons over de hippies en al de concentratie van veggie restaurantjes en tweedehandsboeken winkels. De zoektocht naar het kasteel bleek niet zo een succes. Na drie uur wandelen, raakten we hopeloos verdwaald in de buitenwijken van Victoria. Een vreemd vrouwtje wees ons de weg naar een donker bos (we hadden zware vermoedens van hekserij), dus maakten we uit veiligheidsoverwegingen rechtsomkeer. Zondag bracht ons naar de bossen van Potholes National Park. Echt het Canada dat je op postkaarten ziet: bergen, veel groen, zwemmen in meertjes met speelse otters, braambessen van de bomen plukken, oppassen voor beren...
Het weekend daarvoor gingen we hiken in de jungle van Stanley Park. Onderweg ontmoetten we heel wat wabeertjes (raccoons rule!) en spotten we zelfs een paar totempalen. Na acht uur wandelen (zonder eten) kwamen we terug in de bewoonde wereld. Geen wonder dat ik hier zo makkelijk gewicht kwijtraak. De week daarvoor had ik immers al Grouse Mountain getrotseerd (2,5 uur steil naar boven klimmen om in het land van de eekhoorntjes en grizzlyberen terecht te komen). Vermoeiend, maar worth the sweat...
NEVENACTIVITEITEN
De clubdays hadden zoveel Amerikaanse flair, dat ik me even in een Amerikaanse high school film waande. Het student centrum van drie verdiepingen stond vaol standjes van studentenclubs. Kies je club! Van yoga tot rafting, van journalist for human rights tot the UBC loves Vaginas club. Uit puur vermaak ben ik lid geworden van Origami club (de Japanner die de uitleg gaf, was een verbluffend vouwer en toverde een roos uit papier tevoorschijn. Ik was meteen verkocht en betaalde de 2 dollar lidgeld). Verder ben ik lid van de Psychologie Studentenclub (als welkomsgeschenk kreeg ik een gratis rat) en de filmclub (elke week film kijken voor maar 2 dollar). Ik ben nog niet zeker, maar waarschijnlijk ga ik ook bij de Yogaclub (de gratis proefles viel heel goed mee, net als de karate en capoeira klas).
Om mijn steentje bij te dagen aan de Vancouveriaanse wereld, doe ik elke week vrijwilligerswerk in een Inner-City school met Indigineous kinderen van 9 tot 13 jaar. Volgende week geef ik mijn eerste les... Arts and Cultures... Spannend! En op donderdagavond (en dit weekend) doe ik vrijwilligerswerk voor Earthsave ( www.earthsave.ca ) een non-profit educationele organisatie die bewustzijn voor gezondheid, milieu en ethische voedings- en levensstijlen bevordert. Hun jaarlijkse festival Taste of Health vindt dit weekend plaats. Je kan mij vinden bij hun infostand en als uitdeelster van gratis (vegan) hapjes! Nyam!!!
Heel veel groetjes! Foto's kunnen jullie vinden op http://cid-623d43d05c27b292.skydrive.live.com/browse.aspx/Photos/September%202008 of op het geliefde facebook!
Mis jullie!!!!!!!!!!
Dikke kussen uit Vancouver!
Veerle (die zichzelf hier Joanna noemt)
k ben nu precies een maand in Vancouver en al bijna twee maanden in Canada. Mijn Koreaanse vriendin Mikyung en ik worden depressief van de gedachte dat we hier nog maar 2 maanden en 3 weken zullen zijn. Er is hier veel te veel te doen voor zo een korte tijd! De afgelopen weken liep ik van de gratis proefsportweek, naar de studentassociation fair naar de communicity service orientatie. En dan waren/zijn er nog de UBC vakken, die toch wel een beetje moeilijker zijn dan de Maastrichtse PGO (oh, ik mis PGO!!!). Tot gisteren draaide ik op 6 vakken, wat toch wel een beetje teveel bleek om te combineren met al mijn hobby's hier. Dus met pijn in het hart heb ik er eentje laten vallen. Wat overblijft: (indien niet geinteresseerd in vakken, spring naar beneden)
VAKKEN
- Memory (2 lezingen per week over de herinneringen in onze breintjes en wat daar allemaal mis mee kan gaan. Viva amnesia! De prof klinkt verdacht veel als Homer Simpson, speelt de Sinterklaas door elk college kauwgom naar studenten te gooien als ze een vraag stellen en maakt er een sport van om elk college over zijn 1-jarige baby te vertellen). Maar misschien denk ik er volgende week minder positief over, want ik heb er volgende donderdag mijn eerste 'midterm'examen van.
- Behaviour Disorders (3 uur per week): Super interessante les over psychopathology, depressie en andere dingen waardoor gaat beseffen dat het toch nog niet zo erg met jezelf gesteld is ( al moet je wel oppassen dat je jezelf niet teveel in bepaalde symptomen herkent. De prof kon zo uit een toneelacademie komen. Ik hou van haar psychopatenimitaties! Hoewel ik voor dit vak les heb tot halfacht 's avonds, vliegt de tijd.
- Culturele Psychologie (3 lezingen per week0: Of: waarom Japanners minder individualistisch zijn dan Amerikanen. Denken mensen anders in andere culturen en hoe kunnen we dat testen. De prof schreef ons handboek, dus je krijgt de informatie dubbel. Handig.
- Culturele Anthropologie (2 lezingen per week plus tutorial): herinnert me heel erg aan Maastricht. Veel over 'wat is cultuur', veldwerk, sociale constructies, ... maar ook over witchkraft, cultureshock, rituelen en hockey :) Een paper wacht volgende week om geschreven te worden...
- Teaching Writing (2 keer per week): vak dat onverwacht in mijn schoot viel toen ik een mede-exchanger volgde naar haar volgende klas. De leraar leek me te geflipt om waar te zijn. Hij klom op de tafel, zong luidkeels Shakespeare, imiteerde Monty Python en had iets van Johny Depp. Dus heb ik me er voor ingeschreven. Onderwerp van de les: hoe kan je middelbare school leerlingen enthousiast maken voor schrijven. Echte inhoud van de les: one-man show van prof Kedrick over de ludieke gschiedenis van pen en papier, Japanse poezie en dreigbrieven uit krantenknipsels. Hoewel het de meest vreemde les is die ik ooit heb gehad, kan die luidkeelse man soms wel eens vermoeiend zijn zo vlak na het ontbijt...- Gisteren heb ik besloten Sensory Systems (oftewel: hoe werken de neuronen in de retina van het oog?) te laten vallen. Op de prof beoordelingswebsite was ik al gewaarschuwd voor prof Giashu "run away fast! She's evil!". Ik was beter vlugger weggerend, want die vrouw vloog sneller door de zintuigen dan mijn pen kon neerschrijven.
REIZEN
Tot daar het academische gedeelte van mijn leventje hier. Het leven daarbuiten is echter interessanter. Natuurlijk hebben we veel feestjes met de andere uitwisselingsstudenten. Erg ironisch eigenlijk. Hoewel ik in Canada ben, heb ik amper Canadese vrienden. De meerderheid van mijn feest- en reisgenootjes komen uit Korea (veeeeeeeeeeel Koreanen), Japan (mijn prive-leraren en leraressen Japans), Taiwan, Zweden, Spanje ( ik heb de echte JUAN gevonden!!!) en eentje uit Ierland, Buiten feesten, probeer ik ook zoveel mogelijk van Vancouver en omgeving tee zien.
Elk weekend zit vol uitstapjes. Vorig weekend bracht ik door in Penticton (hier zeven uur vandaan) voor een driedaagse met Canadese gastfamilies. Ik verbleef bij een veggie gezin met een passie voor Ierland. Harpmuziek, dans en tofu, het kon niet beter! En natuurlijk een interessant kosmosobservatorium, meren en prachtige bergen en ravijnen (en Clouseau als Belgisch cultureel product).
Het weekend ervoor was het prachtig zonnig weer. Reden genoeg voor mij an mijn Zweedse vriend Alex om naar Vancouver Island te varen (ongeveer 5 uur onderweg). En wat voor een onderweg! Op de ferry hadden we de luxe om echte Orka's te bewonderen vanaf het dek. Een Canadees naast ons was met verstomming geslagen. Hij had op zijn honderden ferrytochten nog maar 3 keer orca's gezien en nog nooit zo vlak bij de boot. Het was impressionant, fascinerend en zo adembenemend dat ik er niet aan dacht mijn fototoestel op de zwart witte beestjes te richten. In Victoria (hoofdstad van BC), gelegen op het eiland, hadden we een actief weekend. Zaterdag wandelden we uren in de zomerse hitte (het was 29 graden!) langs het water, het parlementsgebouw en de wel erg Brits aandoende straatjes. We verwonderden ons over de hippies en al de concentratie van veggie restaurantjes en tweedehandsboeken winkels. De zoektocht naar het kasteel bleek niet zo een succes. Na drie uur wandelen, raakten we hopeloos verdwaald in de buitenwijken van Victoria. Een vreemd vrouwtje wees ons de weg naar een donker bos (we hadden zware vermoedens van hekserij), dus maakten we uit veiligheidsoverwegingen rechtsomkeer. Zondag bracht ons naar de bossen van Potholes National Park. Echt het Canada dat je op postkaarten ziet: bergen, veel groen, zwemmen in meertjes met speelse otters, braambessen van de bomen plukken, oppassen voor beren...
Het weekend daarvoor gingen we hiken in de jungle van Stanley Park. Onderweg ontmoetten we heel wat wabeertjes (raccoons rule!) en spotten we zelfs een paar totempalen. Na acht uur wandelen (zonder eten) kwamen we terug in de bewoonde wereld. Geen wonder dat ik hier zo makkelijk gewicht kwijtraak. De week daarvoor had ik immers al Grouse Mountain getrotseerd (2,5 uur steil naar boven klimmen om in het land van de eekhoorntjes en grizzlyberen terecht te komen). Vermoeiend, maar worth the sweat...
NEVENACTIVITEITEN
De clubdays hadden zoveel Amerikaanse flair, dat ik me even in een Amerikaanse high school film waande. Het student centrum van drie verdiepingen stond vaol standjes van studentenclubs. Kies je club! Van yoga tot rafting, van journalist for human rights tot the UBC loves Vaginas club. Uit puur vermaak ben ik lid geworden van Origami club (de Japanner die de uitleg gaf, was een verbluffend vouwer en toverde een roos uit papier tevoorschijn. Ik was meteen verkocht en betaalde de 2 dollar lidgeld). Verder ben ik lid van de Psychologie Studentenclub (als welkomsgeschenk kreeg ik een gratis rat) en de filmclub (elke week film kijken voor maar 2 dollar). Ik ben nog niet zeker, maar waarschijnlijk ga ik ook bij de Yogaclub (de gratis proefles viel heel goed mee, net als de karate en capoeira klas).
Om mijn steentje bij te dagen aan de Vancouveriaanse wereld, doe ik elke week vrijwilligerswerk in een Inner-City school met Indigineous kinderen van 9 tot 13 jaar. Volgende week geef ik mijn eerste les... Arts and Cultures... Spannend! En op donderdagavond (en dit weekend) doe ik vrijwilligerswerk voor Earthsave ( www.earthsave.ca ) een non-profit educationele organisatie die bewustzijn voor gezondheid, milieu en ethische voedings- en levensstijlen bevordert. Hun jaarlijkse festival Taste of Health vindt dit weekend plaats. Je kan mij vinden bij hun infostand en als uitdeelster van gratis (vegan) hapjes! Nyam!!!
Heel veel groetjes! Foto's kunnen jullie vinden op http://cid-623d43d05c27b292.skydrive.live.com/browse.aspx/Photos/September%202008 of op het geliefde facebook!
Mis jullie!!!!!!!!!!
Dikke kussen uit Vancouver!
Veerle (die zichzelf hier Joanna noemt)
maandag 22 september 2008
The family feeling:
Imagine yourself sitting at the kitchen table of a house you barely know. You arrived there exactly one day ago, met the two housecats Dionysus and Artemis, had a delicious vegan dinner with the family and enjoyed breakfast together. The evening before their vegetarian home-schooled children (they rule!!!) performed in their own mini-concert in which Caitlin (the 16-year old, but quite mature for her age, daughter) was playing a heavenly harp and her 13 year old brother (named Jasper and dancing through the house in his Spiderman pyjama) left us breathless when he played a whole repertoire of violin songs (from classic to fiddle), all by heart and learned by ear. Amazing little boy, you thought while you tried to find the right words to describe how beautiful he performed. English has such a variety of words, that it must sound ridiculous for natives to hear my exclamations being limited to ‘nice’, ‘beautiful’, ‘cool’ and ‘amazing’. Great Veerle, time for you to buy a decent dictionary full of synonyms, you think (in case your name is not Veerle, you can replace this for your own name). Anyway, I don’t use my Belgian name anymore. Last Thursday I almost missed my doctors appointment, because I didn’t recognize my own name being called. At least, I didn’t understand the way doctor Fisher was trying to pronounce my name. No, just stick to Joanna, that will make things easier for all of us.
Before I start wandering around with words, I’ll just give you a quick description of the place where you imaginer yourself staying for a free weekend: Penticton. As Google Earth proudly showed me before arriving here, Penticton is located right in the middle of two lakes. No, let’s use the right expression before you think I am sailing on a ship right now. Penticton is somewhere between two lakes (Okanagon Lake and (other) Lake). Highlights of the city (at least, from the Penticton Rotarian perspective) are the Astronomical observatory, the Tinhorn Creek Winery (where we tasted our first chocolate cup of sweeter-than-sweet icewine (remember that name, because I’m sure you want to taste it at least once or twice or more in your life (in my opinion once you taste it, it’s hard to resist a second cup, even though I’m not an alcohol fan at all) and an old restored boat (the 91-year old guide would be disappointed in me if he would read I described his favourite ship, his work and his life, as an ‘old boat at the beach’. How can i describe the authentical feeling I got while walking in the big common area in Victorian style, imaging myself wearing a wide dress and gliding gracefully through the ladies sitting room (with piano and soft coaches). If this place would offer a coach surfing possibility, it would be one of the far most popular Okanagan spots. After listening together to my audio disc of Belgian music (if forgot to mention I put our CD (Available Online, made by me and Pieter) on the mp3 cd. Disorganized as I am I forgot to bring some jewels with me (who are these ignorant people who vote me to organized person on ‘compare people’ at Facebook? Ever seen my room? Ever seen the spiderweb in my mind?)
Help me, I have to many words in my head this evening. Are this the side effects of a too long time without writing? Are the unwritten thoughts taking revenge on me? Is English a more impatient language that my native Dutch? Why can’t I just tell about the line-dance evening with the Dutch Ankie (who is married to a Canadian and calls herself Anna, because she doesn’t like the Canadianse version ‘Enkie’. It makes sense...There was free Rotary food (North American of course) this evening. What do you think? Indeed, hamburgers! Oh happy day, they had a lot of vegetarian ones! I love Canada!!! In my head I was already preparing how I would teach a Belgian song to all the people, but in the end the only thing we needed to do was planting a small pin in a world map (high concentration in East-Asia ... Who knows how that’s possible? Especially Korea and Japan seemed well-represented. To make time shorter, i flash myself (and you, my friend) to the present (Saturday evening 20th of September), sitting at a kitchen table in Penticton in the house of the MeikleJohn’s-Ferrari family, enjoying their view over the night lights of Penticton city. Too bad that we will only stay for some more hours, In the morning Caitlin and mother Jacinta will leave before sunrise. A ‘wise woman festival’ offers free sunrises, so they want to be there on time. You didn’t see a free sunrise everyday J, at least not in combination with inspiring workshops of influential women from all around the region. If I would need to be back in UBC on Monday morning, I would be too nosey to let this pass without me. Hopefully mother and daughter will have a lot of fun.
I can feel my eyes getting heavy. Time to sleep for this Belgian girl... or should I shower first? Nope, the way straight to bed is shorter... let’s go for it!
Imagine yourself almost sleeping, writing with full stomach and being happy in a family you will probably not see anymore the next year(s), while the rest of the house is asleep, It’s a irrealistic feeling, but for the first time here in Canada i really feel at ‘home’. I love the way this family treat eachother, their patience, their creativity and energy, their endless talents, their warmth to eachother and to us. It’s strange how you can start loving people even when you just know them for one day. Anyway, I hope to return here soon (with Pieter....?) to visit them again.
Have a nice sleep,
Take care,
Veerle
Before I start wandering around with words, I’ll just give you a quick description of the place where you imaginer yourself staying for a free weekend: Penticton. As Google Earth proudly showed me before arriving here, Penticton is located right in the middle of two lakes. No, let’s use the right expression before you think I am sailing on a ship right now. Penticton is somewhere between two lakes (Okanagon Lake and (other) Lake). Highlights of the city (at least, from the Penticton Rotarian perspective) are the Astronomical observatory, the Tinhorn Creek Winery (where we tasted our first chocolate cup of sweeter-than-sweet icewine (remember that name, because I’m sure you want to taste it at least once or twice or more in your life (in my opinion once you taste it, it’s hard to resist a second cup, even though I’m not an alcohol fan at all) and an old restored boat (the 91-year old guide would be disappointed in me if he would read I described his favourite ship, his work and his life, as an ‘old boat at the beach’. How can i describe the authentical feeling I got while walking in the big common area in Victorian style, imaging myself wearing a wide dress and gliding gracefully through the ladies sitting room (with piano and soft coaches). If this place would offer a coach surfing possibility, it would be one of the far most popular Okanagan spots. After listening together to my audio disc of Belgian music (if forgot to mention I put our CD (Available Online, made by me and Pieter) on the mp3 cd. Disorganized as I am I forgot to bring some jewels with me (who are these ignorant people who vote me to organized person on ‘compare people’ at Facebook? Ever seen my room? Ever seen the spiderweb in my mind?)
Help me, I have to many words in my head this evening. Are this the side effects of a too long time without writing? Are the unwritten thoughts taking revenge on me? Is English a more impatient language that my native Dutch? Why can’t I just tell about the line-dance evening with the Dutch Ankie (who is married to a Canadian and calls herself Anna, because she doesn’t like the Canadianse version ‘Enkie’. It makes sense...There was free Rotary food (North American of course) this evening. What do you think? Indeed, hamburgers! Oh happy day, they had a lot of vegetarian ones! I love Canada!!! In my head I was already preparing how I would teach a Belgian song to all the people, but in the end the only thing we needed to do was planting a small pin in a world map (high concentration in East-Asia ... Who knows how that’s possible? Especially Korea and Japan seemed well-represented. To make time shorter, i flash myself (and you, my friend) to the present (Saturday evening 20th of September), sitting at a kitchen table in Penticton in the house of the MeikleJohn’s-Ferrari family, enjoying their view over the night lights of Penticton city. Too bad that we will only stay for some more hours, In the morning Caitlin and mother Jacinta will leave before sunrise. A ‘wise woman festival’ offers free sunrises, so they want to be there on time. You didn’t see a free sunrise everyday J, at least not in combination with inspiring workshops of influential women from all around the region. If I would need to be back in UBC on Monday morning, I would be too nosey to let this pass without me. Hopefully mother and daughter will have a lot of fun.
I can feel my eyes getting heavy. Time to sleep for this Belgian girl... or should I shower first? Nope, the way straight to bed is shorter... let’s go for it!
Imagine yourself almost sleeping, writing with full stomach and being happy in a family you will probably not see anymore the next year(s), while the rest of the house is asleep, It’s a irrealistic feeling, but for the first time here in Canada i really feel at ‘home’. I love the way this family treat eachother, their patience, their creativity and energy, their endless talents, their warmth to eachother and to us. It’s strange how you can start loving people even when you just know them for one day. Anyway, I hope to return here soon (with Pieter....?) to visit them again.
Have a nice sleep,
Take care,
Veerle
zondag 31 augustus 2008
Eekhoorntjes en natte voeten in UBC
Lieve vriendjes zo ver weg en toch zo virtueel dichtbij,
Ik schaam me diep dat ik jullie niet eerder iets heb laten weten. Ironisch eigenlijk, toen ik in een ontwikkelingsland woonde kon ik meer en makkelijker online komen dan hier in het continent van wolkenkrabbers, High Tech en Bill Gates. Sterker nog, eergisteren ben ik zelfs bij de Microsoft hoofdgebouwen in Seattle/ Redmond geweest. Niet als een toerist, maar om er een coffeemate te brengen die de man van mijn Egyptische vriendin thuis vergeten was. Maar ik wijk af. Wat ik jullie eigenlijk wil zeggen is dat ik jullie ondanks de stilte waarmee ik wegvloog, heel erg mis.
ikzelf lijk me in het land van de behekste technologie te bevinden. Toen ik in Seattle mijn laptop in het stopcontact stak, gaf ie een piepje en ging dood. Het was een stille, maar onverwachte dood. Ik probeerde hem een tiental keer opnieuw op te starten, maar hij deed helemaal niets meer. Ik ben niet materialistisch ofzo, maar dit ws toch wel even een schok, zeker zo vlak voor het schooljaar begin. Ik heb hem op alle manieren proberen te reanimeren, maar de diagnose bij de Geek Squad was fataal. Geen leven meer in en herstellen zou honderden dollars kosten. Wat een begin van een internationaal studieavontuur...
Maar ik ben een beetje vaag bezig, besef ik net. Misschien kan ik beter mijn afgelopen weken een beetje orienteren in de tijd.
8 augustus tot 24 augustus
Pieter en ik vertrekken als verliefde torteltjes naar Canada, zingen en kletsen aan 1 stuk door om de tijd in het vliegtuig en de luchthaven voorbij te laten vliegen, vergeten dat we afscheid van huis hebben genomen en genieten van het idee Canada voor ons alleen te hebben. En jawel, het werd een zalige tijd. Meestal was ik degene die Pieter moest gerust stellen als er even iets mis ging. Een gierige bankautomaat die geen geld wilde geven ondanks verwoedde kaartpogingen, een laatste trein die al vertrokken bleek, koffers die toch wel erg zwaar zijn en kilometers en kilometers door gure buurten van Montreal moeten worden versleept omdat er geen bussen rijden, een vrij slechte organisatie bij het begin van het wereldjeugdcongres in Quebec.
Uiteindelijk is de enige grote tegenvaller in Oost-Canada een diefstal door een gemene Afghaan geweest. Je zou bijna een Amerikaanse haat tegenover Afghanen gaan ontwikkelen, als je niet beter wist. Die Afghaan was Pieters kamergenoot bij het Wereldjeugdcongres en omdat de elektriciteit op mijn kamer even niet meewerkte, laadde ik op Pieters kamer mijn fotobatterijen op tijdens de laatste nacht. De gemene Afghaan (Waffie heette ie, grrr... stoute Waf!) zag zijn kans schoon en vertrok achter onze rug rond middernacht naar huis, nam de sleutels mee zodat we niet meer binnen konden, Pieter dus op mijn kamer moest slapen en Waffie liet niets maar dan ook niets weten. Toen we 's morgens iemand de duer lieten openmaken stootten we op de onaangename verrassing: Waffie weg, zijn spullen weg en... mijn batterijoplader foetsie! Het was een erg dure oplader en de batterijen erin waren ook niet goedkoop. Ik heb hem nog een boze mail gestuurd, maar er is nog geen reactie op gekomen. Moraal van het verhaal: vertrouw geen Afghanen in Canada, zeker niet met batterijopladers!
Tot hier de klaagzang. Maar zoals gezegd, voor de rest hadden we een supertijd. Samen namen we de lift naar het topje van de Tour van Montreal (zo een beetje als de Eifeltoren, maar dan schuin (de hoogste scheve toren ter wereld), zagen diertjes in een amazone-pool- Canada-namaak-ecologiepark Biodome, beklommen gezwind de Mont Royal van meer dan 200 meter hoog om een prachtig uitzicht als beloning te krijgen, verbaasden ons over wat ze allemaal als souvenier omtoveren voor toeristen (zelfs nagelknippers met een canadees blaadje) en werden verliefder en verliefder (wat het afscheid hartverscheurend maakte).
Het Wereldjeugdcongres liep van 10 tot 21 augustus. Ook dat was een leuke tijd (tot Waffie...). We ontmoetten veel nieuwe vrienden (twee Indoniesters, een lieve Argentijn en een vlotte Sri Lankaanse zullen ons altijd bijblijven en bezoeken we misschien wel ooit... hopelijk. Tijdens ons actieproject (van 17 tot 20 augustus verlieten we de universiteitscampus van Quebec om voor vier dagen wildemannen te gaan spelen in de wilde bossen van Quebec. Ecologische wildemannen weliswaar. Ik was toch wel even bang, zeker toen het koppel waar we logeerden doodleuk vertelde over de beren in de bossen. We zagen al meteen taferelen voor ons en lazen voor de zekerheid de 'wat te doen bij beeraanval'-instructies. (Voor wie het ooit nodig heeft: Bij zwarte moet je plat op de grond gaan liggen en doen alsof je dood bent, bij bruine moet je dat vooral niet doen, want dan eten ze je op. Dus onthou goed, als je een beer ziet doe je best eerst een kleurtestje. Gelukkig was onze voorbereiding overbodig. De enige dieren die we zagen waren salamanders, vleermuizen, rupsen en veeeeeeeeeeeeeeeel muggen. En Sparky, de boshond natuurlijk (die we een keer voor een zwarte beer aanzagen). Ons project was het bouwen van een brug in de wildernis. Dus dat deden we! Op drie dagen tijd lag er een zelfgemaakte brug uit boomstammen over het ravijn. Dat hadden wij goed gedaan met ons groepje van 12 internationale jongeren zonder hardwerkervaring. Pieter en ik waren vooral verantwoordelijk voor het ontbloten van bomen. We hebben zes vers gekapte bomen van hun schors ontdaan en 's middags en 's avonds hielpen we met het bereiden van natuurlijke, organische en natuurlijk veggie maaltijden. Het was ons ding wel, zoals je wel kunt verwachten.
24 augustus tot 27 augustus
Hmm, mijn verhaal wordt best lang... en dan ben ik nog niet in de UBC. Ik versnel. Op 24 augustus nam ik afscheid van Pieter in de luchthaven van Montreal, Hij vloog naar Belgie en ik ging de andere richting uit naar Vancouver. De luchthaven was totaal anders dan de vele luchthavens die ik in mijn leven heb gezien, Er stonden totempalen en ik zag twee watervallen in de vertrekhal... Vreemd. Ik sliep voor een nacht in een jeugdhotel waar ik om half 1 's nachts in mijn eentje aankwam. Te voet. Bleek dat jeugdhotel in het seksdistrict van Vancouver te liggen. Daar liep ik mooi met al mijn koffers (eentje op wieltjes, een immense rugzak op mijn rug en een al bijna even zware op mijn buik) langs de roodverlichte ramen en de starende blikken van rondhangende Canadezen. Ik voelde me zo rot en alleen... Niemand die ook maar voorstelde om te helpen met dragen of me te beschermen tegen dronkenlappen. Gelukkig ben ik veilig en zonder al te veel rugproblemen in het jeugdhotel aangekomen. Veel heb ik niet geslapen. Wenen was mijn hoofdbezigheid... naast foto's kijken en mezelf nog droeviger maken. Ik heb die nacht ook aan jullie gedacht, hoe fijn het is om jullie te kennen en waarom ik die goede omgeving en vrienden zomaar achterlaat voor een stad van dronken viezerikken waar niemand me kent, me helpt, me mist of me ook maar ziet staan... Al gauw was ik 1 slapeloos stuk verdriet. Gelukkig duurde het niet al te lang. Om zes uur verloste ik mezelf uit mijn lijden en besloot het gewoon zonder slaap te stellen en iets leuks te gaan doen. In mijn eentje verkende ik de straten rond het hostel in de hoop op avontuur en een zonsopgang. Maar ook dat viel tegen. Veel stadsmensjes blindelings op weg naar werk, beangstigend hoge gebouwen en als enige troost de zoete geur uit de vele Starbucks en Blenz koffieketens (letterlijk op elke hoek!).
Gelukkig kon ik om 9 uur de bus nemen naar Seattle, naar een vriendin die me er zou opwachten en met wie ik nog drie fijne dagen zou beleven over de grens. Seattle:Naar de VS gaan bleek toch niet zo makkelijk als gedacht. De rit hoorde normaal 2 tot 3 uur te duren, maar de bus deed er 5,5 uur over. De grenscontrole was wraakroepend. Eerst moet je bijna een uur wachten op de bussen voor je om vervolgens alle bagage uit de bus te halen en een heel stuk mee te slepen tot de duanepost, daar nog een uur in de rij aanschuiven om dan je vingerafdrukken te laten registreren plus een foto laten nemen. Dan moet de bagage ook nog eens door de scanner en als klap op de vuurpeil moet je nog 6 dollar betalen om de grens over te mogen. En natuurlijk had ik geen Amerikaanse dollars op zak. De Amerikaan achter de balie deed hoogst onvriendelijk en onbeleefd. Hij vond dat ik maar terug naar Canada moest als ik niet op 1,2,3 Amerikaanse dollar naar boven kon toveren. Hij liet me letterlijk links liggen met al mijn bagage, Als ik er niet zelf achter was gekomen dat ik ook met een creditkaart kon betalen, had hij me echt niet doorgelaten. Niet echt een goede eerste indruk van Amerika dus. Mijn vriendin drukte me echter op het hart dat de meeste Amerikanen wel vriendelijk zijn. Ze komt uit Egypte, woont nu al 2 jaar dichtbij Seattle omdat haar man bij Microsoft werkt en heeft het meest schattige zoontje ter wereld. Drie dagen heb ik paard, liedjeszangeres, carrousel en kietelmachine gespeeld voor de zeemzoete kleine Yahia (die net 2 was geworden). Ik genoot er echt van om dat schatje te zien lachen. Met de kinderwagen reden we door de downtownstraten van Seattle om te sitesee"en, merkten dat Yahia hoogtevrees had toen we op de Space Needle stonden en besefte ik dat Seattle niet voor niets vaak de mooiste en groenste plaats van de VS wordt genoemd. Het is er zo proper, groen, vol parken en meren en niet te vergeten... tamme eekhoorntjes. Letterlijk! Toen we in het park wandelen en ik neerknielde kwam er een gewiekste pluimstaart op me af gehuppeld. Hij zat op tien centimeter van mijn schoen en wees naar mijn tas. Zijn kraaloogjes vroegen eten, dus gaf ik hem een stukje banaan. Hij knikte even en zocht rustig een boom op om zijn hapje op te smullen. Moraal van het verhaal: de eekhoorntjes in Seattle komen uit Disneyfilms! 27 augustus tot nu: UBC!
Het was moeilijk om gisteren afscheid te nemen met Yasmine en Yahia en terug op de bus te stappen naar de plek waar ik echt niemand kende. Bovendien had ik net die dag mijn laptop zien sterven en de diagnose gekregen van de Geeks... Dus ik zat de volgende 3 uur (de Canadese grens is menselijker) nogal stilletjes voor me uit te staren en zachtjes te huilen in de bus. Bij de opweg had ik nog leuk gebabbeld met een pokerprofessional uit California, maar bij de terugrit was er niemand die een woord met me deelde. Even later stond ik dus te bibberen op Broadway (een brede straat in het centrum) om er voor de eerste keer mijn bus naar UBC te nemen. Ik heb me al lang niet meer zo nerveus gevoeld. Het was niet makkelijk om met al mijn spullen op de bus te raken (hier kan je trouwens je fiets meenemen vooraan op de bus. Ze maken die vast aan de snuit van de bus. Erg speciaal en ingenieus. Maar goed, een twintigtal minuten later stond ik op de campus. Dit was het dus: een groot gebied wat meer op een stad op zich dan op een universiteit leek: brede straten, winkels, veel parkings, grote doch mooie gebouwen en totaal geen makkelijkmakende pijltjes voor exchangers.
Uiteindelijk vond ik mijn weg op goed geluk en ask the natives. Vreselijk zo een tocht van meer dan 40 minuten zwaar beladen als een ezeltje. Hevig zwetend, vuurrood, buiten adem en lichtelijk doorweekt door de miezerregen was ik toen ik eindelijk bij de residentiebalie aankwam. Je kan mijn ontzetting voor je zien als ik vertel dat ze me doodleuk vertelden dat er iets mis was gegaan mijn early-arrival registratie. Er woonde nog iemand in mijn kamer en ik moest voor de volgende twee dagen maar een hotel zien te vinden ofzo. Ik boos natuurlijk, maar vooral heel erg teleurgesteld. Ok, een ontvangst met spandoeken hoefde niet, op een lieve buddy had ik niet gerekend en dat er geen busje op en af reed tussen hoofdbusstop en residentie (ook al liggen die 40 minuten uit elkaar) tot daar aan toe... maar na al die frustratie ook nog de laan uitgestuurd worden omdat zij iets mis hadden gedaan met de registratie. Sorry hoor, dat werd me even teveel... Ook al word ik niet graag emotioneel in publiek, het leek te helpen. De receptioniste die me net nog wegstuurde, kreeg medelijden en zei de verlossende zin " I'll see what I can do". Ze belden naar het meisje dat nog in mijn kamer woonde en mirakel boven mirakel, die bleek van plan te zijn om over een kwartier uit te checken om vroeger terug naar huis te gaan (er was hier zomeruniversiteit). Dus: ik kon in de kamer!!! De kamer was dan wel niet schoongemaakt, maar daar gaf ik op dat moment niet veel om. Even later bleek het toch wel niet leuk om nog restjes en rondslingerende reclame in mijn nieuwe stekje te vinden. Stekje ja, want mijn kamertje is hoogstens 6 vierkante meter, iets van 2 op 3. Ik heb een bed, een bureau, een bureaulamp, een kastje en een ingebouwde muurkast (en geen plaats om te lopen). Mijn kamer is nu al vol omdat ik de koffers toch ergens moest neerzetten.
Ik deel mijn huis 2710 met nog drie mensen, dus toen ik voor de eerste keer de deur openduwde verwachtte ik een blije kennismaking. Helaas, het huis was heel erg leeg en mensjesloos. Er was wel een zitkamer, een keuken en zelfs een tv-tje, maar niemand om me gezelschao te houden. Om mezelf te troosten ben ik maar meteen mijn kamer uit gelopen nadat ik mijn koffers had neergeplofd en nam de bus terug naar het centrum, zocht een mediamarktachtige superelectronicazaak, kocht er een laptop en ging in het donker terug naar 'huis' met de bus. Nog steeds geen kat, wel vreemde geluiden en hoog, onheilspellend gelach rond middernacht. Ik heb nog altijd geen idee waar het vandaan kon komen, maar het scared the hell out of me, En weeral bleef ik slapeloos... ik geloof dat ik alleen tussen 3 en 5 even ben ingedommeld, om dan wakker te schrikken door mijn gsm (mijn ouders waren even het tijdsverschil vergeten). Ga ik Tuur achterna met mijn sleeplessheid, een neveneffect van Seattle?
Gelukkig was vandaag een heerlijke dag. Veel regen, ik heb me al niet meer zo verregend gevoeld, maar wel veel nieuwe vrienden. De introductiedagen zijn echt een goede zaak, Orientation heet dat hier. Bij de registratie vanochtend kon ik al meteen socializen met een Australische uitwisselingsstudente uit Brisbane die erg veel klaagde over de regen en de kou. Ergens op het pad tussen de immense bookstore en de residentie kwamen we een verdwaald meisje tegen die net als ons een blauw-oranje exchange student draagtas bij zich droeg. Zij vroeg de weg, wij haar naam. Ze bleek familie te zijn van mijn naam: Farah uit Malaysia. Daarna brachten we de rest van de dag samen door en vervoegden ons groepje met een toffe Zuid-Koreaanse die haar paraplu graag deelde. En dat maakt dat ik hier al drie mensen vrij goed heb leren kennen op 1 dag. En jawel, tijdens de openingsceremonie hoorde ik opeens bekende klanken achter mij. Een Nederlandse en een Belgische zaten zomaar toevallig vlak bij me. Heerlijk om nog eens even je eigen taal te spreken, je voelt je meteen veel meer verbonden, ook al ken je elkaar net zo min als je de Chinezen of Mexicanen kent.
Ook hier op de campus werd ik verrast door pluimstaartbeestjes. De drie UBC eekhoorntjes die ik vandaag van dichtbij zag, waren superschattig en mooi. Eentje was volledig zwart. Dat had ik nog nooit gezien. Ik zei lang tegen Pieter dat ik naar Canada ging om wasbeerkoninging te worden, maar eekhoornkoningin zijn lijkt toch een betere bezigheid voor mij hier.
Ik drink nu een heerlijke choco in de Beanery coffee naast mijn huis. Het is al mijn derde sinds ik hier woon, maar het is oh zo lekker! Binnen is het erg gezellig. Er hangen trouwems altijd wel een aantal internat. students rond. Choco brengt troost, maar drink troost met mate, anders krijg je heimwee naar het gewicht dat je had v'oor de uitwisseling...
Op de kermisactiviteiten die Gala International ons vandaag (eendjesvissen) won ik een deken. Handig, want een donsdeken of onderlakens waren natuurlijk niet voorzien in huis en de winter belooft koud te zorden. En de lekkende kraan zal ook nog lang lekken....
Lieverds, vergeet niet dat ik veel aan jullie denk en dat mijn adres hier:Veerle Vrindts 2710-1 Fairview CrescentVancouver, BC V6T2B9
Mijn gsmnummer in Canada is 001 7783205585
Liefs, Veerle
Ik schaam me diep dat ik jullie niet eerder iets heb laten weten. Ironisch eigenlijk, toen ik in een ontwikkelingsland woonde kon ik meer en makkelijker online komen dan hier in het continent van wolkenkrabbers, High Tech en Bill Gates. Sterker nog, eergisteren ben ik zelfs bij de Microsoft hoofdgebouwen in Seattle/ Redmond geweest. Niet als een toerist, maar om er een coffeemate te brengen die de man van mijn Egyptische vriendin thuis vergeten was. Maar ik wijk af. Wat ik jullie eigenlijk wil zeggen is dat ik jullie ondanks de stilte waarmee ik wegvloog, heel erg mis.
ikzelf lijk me in het land van de behekste technologie te bevinden. Toen ik in Seattle mijn laptop in het stopcontact stak, gaf ie een piepje en ging dood. Het was een stille, maar onverwachte dood. Ik probeerde hem een tiental keer opnieuw op te starten, maar hij deed helemaal niets meer. Ik ben niet materialistisch ofzo, maar dit ws toch wel even een schok, zeker zo vlak voor het schooljaar begin. Ik heb hem op alle manieren proberen te reanimeren, maar de diagnose bij de Geek Squad was fataal. Geen leven meer in en herstellen zou honderden dollars kosten. Wat een begin van een internationaal studieavontuur...
Maar ik ben een beetje vaag bezig, besef ik net. Misschien kan ik beter mijn afgelopen weken een beetje orienteren in de tijd.
8 augustus tot 24 augustus
Pieter en ik vertrekken als verliefde torteltjes naar Canada, zingen en kletsen aan 1 stuk door om de tijd in het vliegtuig en de luchthaven voorbij te laten vliegen, vergeten dat we afscheid van huis hebben genomen en genieten van het idee Canada voor ons alleen te hebben. En jawel, het werd een zalige tijd. Meestal was ik degene die Pieter moest gerust stellen als er even iets mis ging. Een gierige bankautomaat die geen geld wilde geven ondanks verwoedde kaartpogingen, een laatste trein die al vertrokken bleek, koffers die toch wel erg zwaar zijn en kilometers en kilometers door gure buurten van Montreal moeten worden versleept omdat er geen bussen rijden, een vrij slechte organisatie bij het begin van het wereldjeugdcongres in Quebec.
Uiteindelijk is de enige grote tegenvaller in Oost-Canada een diefstal door een gemene Afghaan geweest. Je zou bijna een Amerikaanse haat tegenover Afghanen gaan ontwikkelen, als je niet beter wist. Die Afghaan was Pieters kamergenoot bij het Wereldjeugdcongres en omdat de elektriciteit op mijn kamer even niet meewerkte, laadde ik op Pieters kamer mijn fotobatterijen op tijdens de laatste nacht. De gemene Afghaan (Waffie heette ie, grrr... stoute Waf!) zag zijn kans schoon en vertrok achter onze rug rond middernacht naar huis, nam de sleutels mee zodat we niet meer binnen konden, Pieter dus op mijn kamer moest slapen en Waffie liet niets maar dan ook niets weten. Toen we 's morgens iemand de duer lieten openmaken stootten we op de onaangename verrassing: Waffie weg, zijn spullen weg en... mijn batterijoplader foetsie! Het was een erg dure oplader en de batterijen erin waren ook niet goedkoop. Ik heb hem nog een boze mail gestuurd, maar er is nog geen reactie op gekomen. Moraal van het verhaal: vertrouw geen Afghanen in Canada, zeker niet met batterijopladers!
Tot hier de klaagzang. Maar zoals gezegd, voor de rest hadden we een supertijd. Samen namen we de lift naar het topje van de Tour van Montreal (zo een beetje als de Eifeltoren, maar dan schuin (de hoogste scheve toren ter wereld), zagen diertjes in een amazone-pool- Canada-namaak-ecologiepark Biodome, beklommen gezwind de Mont Royal van meer dan 200 meter hoog om een prachtig uitzicht als beloning te krijgen, verbaasden ons over wat ze allemaal als souvenier omtoveren voor toeristen (zelfs nagelknippers met een canadees blaadje) en werden verliefder en verliefder (wat het afscheid hartverscheurend maakte).
Het Wereldjeugdcongres liep van 10 tot 21 augustus. Ook dat was een leuke tijd (tot Waffie...). We ontmoetten veel nieuwe vrienden (twee Indoniesters, een lieve Argentijn en een vlotte Sri Lankaanse zullen ons altijd bijblijven en bezoeken we misschien wel ooit... hopelijk. Tijdens ons actieproject (van 17 tot 20 augustus verlieten we de universiteitscampus van Quebec om voor vier dagen wildemannen te gaan spelen in de wilde bossen van Quebec. Ecologische wildemannen weliswaar. Ik was toch wel even bang, zeker toen het koppel waar we logeerden doodleuk vertelde over de beren in de bossen. We zagen al meteen taferelen voor ons en lazen voor de zekerheid de 'wat te doen bij beeraanval'-instructies. (Voor wie het ooit nodig heeft: Bij zwarte moet je plat op de grond gaan liggen en doen alsof je dood bent, bij bruine moet je dat vooral niet doen, want dan eten ze je op. Dus onthou goed, als je een beer ziet doe je best eerst een kleurtestje. Gelukkig was onze voorbereiding overbodig. De enige dieren die we zagen waren salamanders, vleermuizen, rupsen en veeeeeeeeeeeeeeeel muggen. En Sparky, de boshond natuurlijk (die we een keer voor een zwarte beer aanzagen). Ons project was het bouwen van een brug in de wildernis. Dus dat deden we! Op drie dagen tijd lag er een zelfgemaakte brug uit boomstammen over het ravijn. Dat hadden wij goed gedaan met ons groepje van 12 internationale jongeren zonder hardwerkervaring. Pieter en ik waren vooral verantwoordelijk voor het ontbloten van bomen. We hebben zes vers gekapte bomen van hun schors ontdaan en 's middags en 's avonds hielpen we met het bereiden van natuurlijke, organische en natuurlijk veggie maaltijden. Het was ons ding wel, zoals je wel kunt verwachten.
24 augustus tot 27 augustus
Hmm, mijn verhaal wordt best lang... en dan ben ik nog niet in de UBC. Ik versnel. Op 24 augustus nam ik afscheid van Pieter in de luchthaven van Montreal, Hij vloog naar Belgie en ik ging de andere richting uit naar Vancouver. De luchthaven was totaal anders dan de vele luchthavens die ik in mijn leven heb gezien, Er stonden totempalen en ik zag twee watervallen in de vertrekhal... Vreemd. Ik sliep voor een nacht in een jeugdhotel waar ik om half 1 's nachts in mijn eentje aankwam. Te voet. Bleek dat jeugdhotel in het seksdistrict van Vancouver te liggen. Daar liep ik mooi met al mijn koffers (eentje op wieltjes, een immense rugzak op mijn rug en een al bijna even zware op mijn buik) langs de roodverlichte ramen en de starende blikken van rondhangende Canadezen. Ik voelde me zo rot en alleen... Niemand die ook maar voorstelde om te helpen met dragen of me te beschermen tegen dronkenlappen. Gelukkig ben ik veilig en zonder al te veel rugproblemen in het jeugdhotel aangekomen. Veel heb ik niet geslapen. Wenen was mijn hoofdbezigheid... naast foto's kijken en mezelf nog droeviger maken. Ik heb die nacht ook aan jullie gedacht, hoe fijn het is om jullie te kennen en waarom ik die goede omgeving en vrienden zomaar achterlaat voor een stad van dronken viezerikken waar niemand me kent, me helpt, me mist of me ook maar ziet staan... Al gauw was ik 1 slapeloos stuk verdriet. Gelukkig duurde het niet al te lang. Om zes uur verloste ik mezelf uit mijn lijden en besloot het gewoon zonder slaap te stellen en iets leuks te gaan doen. In mijn eentje verkende ik de straten rond het hostel in de hoop op avontuur en een zonsopgang. Maar ook dat viel tegen. Veel stadsmensjes blindelings op weg naar werk, beangstigend hoge gebouwen en als enige troost de zoete geur uit de vele Starbucks en Blenz koffieketens (letterlijk op elke hoek!).
Gelukkig kon ik om 9 uur de bus nemen naar Seattle, naar een vriendin die me er zou opwachten en met wie ik nog drie fijne dagen zou beleven over de grens. Seattle:Naar de VS gaan bleek toch niet zo makkelijk als gedacht. De rit hoorde normaal 2 tot 3 uur te duren, maar de bus deed er 5,5 uur over. De grenscontrole was wraakroepend. Eerst moet je bijna een uur wachten op de bussen voor je om vervolgens alle bagage uit de bus te halen en een heel stuk mee te slepen tot de duanepost, daar nog een uur in de rij aanschuiven om dan je vingerafdrukken te laten registreren plus een foto laten nemen. Dan moet de bagage ook nog eens door de scanner en als klap op de vuurpeil moet je nog 6 dollar betalen om de grens over te mogen. En natuurlijk had ik geen Amerikaanse dollars op zak. De Amerikaan achter de balie deed hoogst onvriendelijk en onbeleefd. Hij vond dat ik maar terug naar Canada moest als ik niet op 1,2,3 Amerikaanse dollar naar boven kon toveren. Hij liet me letterlijk links liggen met al mijn bagage, Als ik er niet zelf achter was gekomen dat ik ook met een creditkaart kon betalen, had hij me echt niet doorgelaten. Niet echt een goede eerste indruk van Amerika dus. Mijn vriendin drukte me echter op het hart dat de meeste Amerikanen wel vriendelijk zijn. Ze komt uit Egypte, woont nu al 2 jaar dichtbij Seattle omdat haar man bij Microsoft werkt en heeft het meest schattige zoontje ter wereld. Drie dagen heb ik paard, liedjeszangeres, carrousel en kietelmachine gespeeld voor de zeemzoete kleine Yahia (die net 2 was geworden). Ik genoot er echt van om dat schatje te zien lachen. Met de kinderwagen reden we door de downtownstraten van Seattle om te sitesee"en, merkten dat Yahia hoogtevrees had toen we op de Space Needle stonden en besefte ik dat Seattle niet voor niets vaak de mooiste en groenste plaats van de VS wordt genoemd. Het is er zo proper, groen, vol parken en meren en niet te vergeten... tamme eekhoorntjes. Letterlijk! Toen we in het park wandelen en ik neerknielde kwam er een gewiekste pluimstaart op me af gehuppeld. Hij zat op tien centimeter van mijn schoen en wees naar mijn tas. Zijn kraaloogjes vroegen eten, dus gaf ik hem een stukje banaan. Hij knikte even en zocht rustig een boom op om zijn hapje op te smullen. Moraal van het verhaal: de eekhoorntjes in Seattle komen uit Disneyfilms! 27 augustus tot nu: UBC!
Het was moeilijk om gisteren afscheid te nemen met Yasmine en Yahia en terug op de bus te stappen naar de plek waar ik echt niemand kende. Bovendien had ik net die dag mijn laptop zien sterven en de diagnose gekregen van de Geeks... Dus ik zat de volgende 3 uur (de Canadese grens is menselijker) nogal stilletjes voor me uit te staren en zachtjes te huilen in de bus. Bij de opweg had ik nog leuk gebabbeld met een pokerprofessional uit California, maar bij de terugrit was er niemand die een woord met me deelde. Even later stond ik dus te bibberen op Broadway (een brede straat in het centrum) om er voor de eerste keer mijn bus naar UBC te nemen. Ik heb me al lang niet meer zo nerveus gevoeld. Het was niet makkelijk om met al mijn spullen op de bus te raken (hier kan je trouwens je fiets meenemen vooraan op de bus. Ze maken die vast aan de snuit van de bus. Erg speciaal en ingenieus. Maar goed, een twintigtal minuten later stond ik op de campus. Dit was het dus: een groot gebied wat meer op een stad op zich dan op een universiteit leek: brede straten, winkels, veel parkings, grote doch mooie gebouwen en totaal geen makkelijkmakende pijltjes voor exchangers.
Uiteindelijk vond ik mijn weg op goed geluk en ask the natives. Vreselijk zo een tocht van meer dan 40 minuten zwaar beladen als een ezeltje. Hevig zwetend, vuurrood, buiten adem en lichtelijk doorweekt door de miezerregen was ik toen ik eindelijk bij de residentiebalie aankwam. Je kan mijn ontzetting voor je zien als ik vertel dat ze me doodleuk vertelden dat er iets mis was gegaan mijn early-arrival registratie. Er woonde nog iemand in mijn kamer en ik moest voor de volgende twee dagen maar een hotel zien te vinden ofzo. Ik boos natuurlijk, maar vooral heel erg teleurgesteld. Ok, een ontvangst met spandoeken hoefde niet, op een lieve buddy had ik niet gerekend en dat er geen busje op en af reed tussen hoofdbusstop en residentie (ook al liggen die 40 minuten uit elkaar) tot daar aan toe... maar na al die frustratie ook nog de laan uitgestuurd worden omdat zij iets mis hadden gedaan met de registratie. Sorry hoor, dat werd me even teveel... Ook al word ik niet graag emotioneel in publiek, het leek te helpen. De receptioniste die me net nog wegstuurde, kreeg medelijden en zei de verlossende zin " I'll see what I can do". Ze belden naar het meisje dat nog in mijn kamer woonde en mirakel boven mirakel, die bleek van plan te zijn om over een kwartier uit te checken om vroeger terug naar huis te gaan (er was hier zomeruniversiteit). Dus: ik kon in de kamer!!! De kamer was dan wel niet schoongemaakt, maar daar gaf ik op dat moment niet veel om. Even later bleek het toch wel niet leuk om nog restjes en rondslingerende reclame in mijn nieuwe stekje te vinden. Stekje ja, want mijn kamertje is hoogstens 6 vierkante meter, iets van 2 op 3. Ik heb een bed, een bureau, een bureaulamp, een kastje en een ingebouwde muurkast (en geen plaats om te lopen). Mijn kamer is nu al vol omdat ik de koffers toch ergens moest neerzetten.
Ik deel mijn huis 2710 met nog drie mensen, dus toen ik voor de eerste keer de deur openduwde verwachtte ik een blije kennismaking. Helaas, het huis was heel erg leeg en mensjesloos. Er was wel een zitkamer, een keuken en zelfs een tv-tje, maar niemand om me gezelschao te houden. Om mezelf te troosten ben ik maar meteen mijn kamer uit gelopen nadat ik mijn koffers had neergeplofd en nam de bus terug naar het centrum, zocht een mediamarktachtige superelectronicazaak, kocht er een laptop en ging in het donker terug naar 'huis' met de bus. Nog steeds geen kat, wel vreemde geluiden en hoog, onheilspellend gelach rond middernacht. Ik heb nog altijd geen idee waar het vandaan kon komen, maar het scared the hell out of me, En weeral bleef ik slapeloos... ik geloof dat ik alleen tussen 3 en 5 even ben ingedommeld, om dan wakker te schrikken door mijn gsm (mijn ouders waren even het tijdsverschil vergeten). Ga ik Tuur achterna met mijn sleeplessheid, een neveneffect van Seattle?
Gelukkig was vandaag een heerlijke dag. Veel regen, ik heb me al niet meer zo verregend gevoeld, maar wel veel nieuwe vrienden. De introductiedagen zijn echt een goede zaak, Orientation heet dat hier. Bij de registratie vanochtend kon ik al meteen socializen met een Australische uitwisselingsstudente uit Brisbane die erg veel klaagde over de regen en de kou. Ergens op het pad tussen de immense bookstore en de residentie kwamen we een verdwaald meisje tegen die net als ons een blauw-oranje exchange student draagtas bij zich droeg. Zij vroeg de weg, wij haar naam. Ze bleek familie te zijn van mijn naam: Farah uit Malaysia. Daarna brachten we de rest van de dag samen door en vervoegden ons groepje met een toffe Zuid-Koreaanse die haar paraplu graag deelde. En dat maakt dat ik hier al drie mensen vrij goed heb leren kennen op 1 dag. En jawel, tijdens de openingsceremonie hoorde ik opeens bekende klanken achter mij. Een Nederlandse en een Belgische zaten zomaar toevallig vlak bij me. Heerlijk om nog eens even je eigen taal te spreken, je voelt je meteen veel meer verbonden, ook al ken je elkaar net zo min als je de Chinezen of Mexicanen kent.
Ook hier op de campus werd ik verrast door pluimstaartbeestjes. De drie UBC eekhoorntjes die ik vandaag van dichtbij zag, waren superschattig en mooi. Eentje was volledig zwart. Dat had ik nog nooit gezien. Ik zei lang tegen Pieter dat ik naar Canada ging om wasbeerkoninging te worden, maar eekhoornkoningin zijn lijkt toch een betere bezigheid voor mij hier.
Ik drink nu een heerlijke choco in de Beanery coffee naast mijn huis. Het is al mijn derde sinds ik hier woon, maar het is oh zo lekker! Binnen is het erg gezellig. Er hangen trouwems altijd wel een aantal internat. students rond. Choco brengt troost, maar drink troost met mate, anders krijg je heimwee naar het gewicht dat je had v'oor de uitwisseling...
Op de kermisactiviteiten die Gala International ons vandaag (eendjesvissen) won ik een deken. Handig, want een donsdeken of onderlakens waren natuurlijk niet voorzien in huis en de winter belooft koud te zorden. En de lekkende kraan zal ook nog lang lekken....
Lieverds, vergeet niet dat ik veel aan jullie denk en dat mijn adres hier:Veerle Vrindts 2710-1 Fairview CrescentVancouver, BC V6T2B9
Mijn gsmnummer in Canada is 001 7783205585
Liefs, Veerle
maandag 21 juli 2008
Mollina- España!!!!!!!!!!
Lieverds,Ik heb het eerst in het Spaans geprobeerd, maar na 2 bladzijden tekst was ik nog niet verder dan de luchthaven, dus ik moet echt een schrijfversnelling inlassen als ik alle onbeschreven wil aanhalen. De hoogtepunten van de afgelopen maanden dragen ongetwijfels een Spaanse geel-rode vlag onder de arm, maar sommigen laten zich ook aantikken als sprankelende korte momentjes met Pieter (waarin ik een beetje mental couch probeerde te spelen ivm zijn bachelorscriptie (die hij vrijdag definitief gaat afronden, toch?)). Maar om een lang verhaal kort te maken, na de examens eind mei, een eerste tien op een examen van cultuurwetenschappen, een gelukkig en wel afgesloten Honoursprogramma met presentatie in het Engels en schrijftweeweekse aan Frietjes met Pindasaus, ben ik op 21 juni naar Spanje verrokken. Alleen in het vliegtuig vanuit het koude Maastricht. God, het is vandaag precies een maand geleden, maar het lijkt alsof ik daarnet nog met slaapoogjes op die luchthaven zat en met kopieën van Psychologie (over Descartes en ontologie) op schoot zat voor het vliegtuig vertrok. De reis zelf was onvergetelijk, hoewel we (Jolien, Hanne, Fanny, Lukas, Tuur en ik) niet echt veel hebben uitgevoerd. Geen echte youth in action, maar youth in ontspanning.
Goh, is het echt al meer dan drie weken geleden dat we naar het strand kuierden, het zwembad onze beste vriend maakten, schaakten en waarheid-doen-of-durfden tot de late uurtjes en veel over en weer naar de winkel wandelden om tot blarens toe reuzeflessen water te halen. De voetbalwedstrijden van het WK de ijsjes op het strand, de zonnecreme en de fotosessies, is het echt al zo lang geleden? 
Zie je daar twijfel je weer Veerle. Ik betrap je er heel de dag op. En dat terwijl de dag zo vol en leerrijk en zalig was. Ik bedoel maar... wie zou er niet een dag met mij willen ruilen als ie zou weten dat ik vandaag door de mooiste stad van Spanje heb gekuierd: Ronda. Een stad op een kloof waarbij de twee helften door ee gigantische brug worden omarmt. Het was prachtig, net als de straatjes met schilderachtige pleintjes, het park en het uitzicht aan het einde, de sneeuwwitjes huizen, enz... Ha, wat heb ik spijt dat ik die keramieken kleurrijke regenschotel niet heb gekocht voor mama. Maar 18 euro was echt wel te veel voor een bord, zeker als je er eigenlijk drie of vier van wilde kopen... Hoedanook betreur ik helemaal niet dat ik als zondaguitstap voor Ronda heb gekozen. Tegen de middag bracht de bus ons echter naar Marbella, de jetset van Spanje. Er was niets pitoresks aan. Integendeel. We werden begroet door een bos vol stoelen op een grijs strand. Al die ligzetels waren natuurlijk geld waard, eeerbepaald 6 euro per stoel. Bijgevolg vonden we na lang zoeken een plaatsje op het zand. Maar Veerle en zand gaan niet goed samen en ´zoute zee´erbij al helemaal niet. Toch heb ik me wel kunnen 
ontspannen, een beetje toch... Na een tijd was het water niet meer zo koud als naar mijn eerste bibbergevoel en wareb de niddellandse zee golven van de costa del sol misschien toch niet zoooo vuil als ik ze dacht aan te treffen.Maar ik dwaal weer af. Op deze manier kan ik nog uren doorgaan. Stick to the points!
Veerles culturele verschillen tot nu toe:
- Voor Israeliers is het erg onbeleefd om geen fooi te geven. Die fooi kan met gemak 5 euro zijn als je voor wat meer geld gaat eten. Lital was dan ook erg geschokt toen ze zag dat de anderen geen fooi achterlieten voor de bediening bij de tapaszaak in Sevilla. Ze begreep niet goed dat de fooi niet het enige loon is dat de obers krijgen. In Isrqel is dqt vaak wel het geval, wat een fooi erg welkom maakt.
- In Hongarije zijn er traditionele huwelijken waarbij de bruid of de bruidegom ontvoerd wordt door de vrienden en de echtgenoot(e) hem/ahar moet gaan zoeken. Op zijn of haar tocht moet hij opdrachten uitvoeren bv. wijn drinken uit de schoen van geliefde enz...
Er is op zo´n huwelijk trouwens niet alleen een openingsdans, maar ook een speciale dans van de geliefden en natuurlijk heel veel volksdansen.
- In Hongarije en Polen (en misschien ook in andere landen) vieren mensen hun naamfeest ala ware het een verjaardag. Met cadeautjes en al... Denken jullie aan mij op 4 januari
- Op vrijdag houden Joden Kedousch, het heilig maken van gedesemd (in zout gedept) brood en wijn. Vervolgens leest iemand een paar versen uit een prachtig versierd kleurrijk gebedenboek... en voila... daar gaat het wijnglas al rond beginnend bij de oudste man, de chronologische zonen en dan de vrouwen. Niet echt feministisch, maar Enant fluisterde nns vlug toe dat bij bepaalde gezinnen zoals de hare er niet op man/vrouw, kind/ volwassene wordt geletWaarschijnlijk weet ik er nog veel meer, maar ik moet nu echt aan slapen. Het is de eerste keer dat mijn oogleden en ´zwaar wegen´. En de lettertjes hallucineren voor ñijn ogen. Oh, dit is raar,leuk, maar duizelingwekkend. Ondertussen tikt Edina om kwart na 1 rustig verder.
Maar ik heb echt slapekes nodig... morgen wordt een lange dag (hopelijk)
Zie jullie graag!!!!!!!!!!!!!!
Veerle
vrijdag 23 mei 2008
Cause she had a bad day...
Some people say they write the best words when they're feeling sad. I don't want to confirm this stereotype, because that would mean I'm in a waive of inspiration right now (even though i don't feel like writing at all).
I feel like...
I feel like... crying out loud (maybe), who would it bother in this lonely house? It would wake up my dear 'diertjes': Jip would lift one ear and continue his running dreaam, Ankie wouldn't even make a move. What do they dream about? I know they feel lonely too... Would they feel the same as I do? Living a day full of missing just with the hope for one moment... seeing (or in my case: chatting) the person they love back in the evening? That would mean I am the person they love. But some times this week I felt a stranger for my own pets. When I had to provide them with food (Why do all these dog- and cat foodindustries, produce such a stinky, horrible and distastefull meat for man's best friend? If course, I sprinted to the Bio-Store as soon I heard there really exists something called 'Yarra's Vegetarian dog Food'. Anyway, the store didn't have it in stock, which made me wait for 2 weeks (still 1 week to go now).
But no, I don't feel missed at all, while I had one of the worst missingweeks ever. Especially on this own moment, it feels like the world is slipping through my hands. There's a wall between me and the people I miss. A wall called 'voicemail' and 'offline' between Pieter and me, a wall called 'Leon' (my father) between me and my mother far away in Turkije. I heard she sounded hidingly sad on the phone, but then the connection failed. Calling again made it worse. The Turkish guy on the reception desk was surprised by hearing me ask for room nr 230 two times on a row. Room 230 didn't bring more information about my mom, only an annoying dad asking irrelevent questions which answers I had to repeat at loud voice (because he didn't really listen). I can cry if I want, I can shout... and that's what I did on the phone. But shouting didn't work either. Leon still didn't listen and forced me to repeat... just as long till tbe connection broke again...
Why Pieter? Why aren't you there when I need you so badly?
I miss a secure life. I miss friends of who I know I can 'really' call them in the middle of the night (if you consider 12:58am the middle of the night). A friend who accepts you when you cry, but also when you just want to be silent together. I have more than 200 facebookfriends, but at this right moment, I feel I lost everything in this barefooted world. I'm shoeless in a field of glass pieces. Of course I trust my friends, but I'm sure they would be to surprised (and tired) to hear my voice through a static mobile phone speaker. I would feel annoyed because of my own silence... making a fool of myself. Because I don't have real reasons to feel as sad as I do right now. Actually I have to feel great because of my nearly-totally vegan diet. I almost succeed in the promisses I made to myself. But in the evening I fail... looking forward to that little lovely chat before night begs for sleep. Looking forward to these little carefull and soathing words... but end in 'ok and offline'. The food is okay, but my emotions explode in the atmosphere of loneliness.
At the moment you discover life makes no sense, you have two choices (at least that's what my tutorial manual says about postmodernism): you can wish to die or color in the black-and-white drawing of your own by yourself. At the moment I don't feel like painting... just wanna cry and sleep forever...
I feel like...
I feel like... crying out loud (maybe), who would it bother in this lonely house? It would wake up my dear 'diertjes': Jip would lift one ear and continue his running dreaam, Ankie wouldn't even make a move. What do they dream about? I know they feel lonely too... Would they feel the same as I do? Living a day full of missing just with the hope for one moment... seeing (or in my case: chatting) the person they love back in the evening? That would mean I am the person they love. But some times this week I felt a stranger for my own pets. When I had to provide them with food (Why do all these dog- and cat foodindustries, produce such a stinky, horrible and distastefull meat for man's best friend? If course, I sprinted to the Bio-Store as soon I heard there really exists something called 'Yarra's Vegetarian dog Food'. Anyway, the store didn't have it in stock, which made me wait for 2 weeks (still 1 week to go now).
But no, I don't feel missed at all, while I had one of the worst missingweeks ever. Especially on this own moment, it feels like the world is slipping through my hands. There's a wall between me and the people I miss. A wall called 'voicemail' and 'offline' between Pieter and me, a wall called 'Leon' (my father) between me and my mother far away in Turkije. I heard she sounded hidingly sad on the phone, but then the connection failed. Calling again made it worse. The Turkish guy on the reception desk was surprised by hearing me ask for room nr 230 two times on a row. Room 230 didn't bring more information about my mom, only an annoying dad asking irrelevent questions which answers I had to repeat at loud voice (because he didn't really listen). I can cry if I want, I can shout... and that's what I did on the phone. But shouting didn't work either. Leon still didn't listen and forced me to repeat... just as long till tbe connection broke again...
Why Pieter? Why aren't you there when I need you so badly?
I miss a secure life. I miss friends of who I know I can 'really' call them in the middle of the night (if you consider 12:58am the middle of the night). A friend who accepts you when you cry, but also when you just want to be silent together. I have more than 200 facebookfriends, but at this right moment, I feel I lost everything in this barefooted world. I'm shoeless in a field of glass pieces. Of course I trust my friends, but I'm sure they would be to surprised (and tired) to hear my voice through a static mobile phone speaker. I would feel annoyed because of my own silence... making a fool of myself. Because I don't have real reasons to feel as sad as I do right now. Actually I have to feel great because of my nearly-totally vegan diet. I almost succeed in the promisses I made to myself. But in the evening I fail... looking forward to that little lovely chat before night begs for sleep. Looking forward to these little carefull and soathing words... but end in 'ok and offline'. The food is okay, but my emotions explode in the atmosphere of loneliness.
At the moment you discover life makes no sense, you have two choices (at least that's what my tutorial manual says about postmodernism): you can wish to die or color in the black-and-white drawing of your own by yourself. At the moment I don't feel like painting... just wanna cry and sleep forever...
zondag 18 mei 2008
donderdag 15 mei 2008
klaagmuur
Hoeveel dagen en momenten voor het slapengaan heb ik al uit bed willen slenteren en achter de computer willen neerploffen om al die ideetjes even af te schudden en keurig op papier (lees: computerscherm) te zetten. Maar nee, Veerle was te lui, te bedderig voor het slapengaan, te bang voor boeven op het gelijkvloers, te geen-zinnerig om de computer op te starten en lange verontschuldigende inleiding te schrijven, die niet half zo goed of lezenswaardig uitgespreid wordt als dat ie in mijn hoofd al bestond.
Komt het door die paar warme groentjes die ik vandaag at? Of heeft raw food een omgekeerd effect op mij en halen noten mij echt helemaal 'down'...? Feit is dat somberheid me vandaag achternazat. En ie was snel. Vanochtend zong ie schrijnend schertsend in mijn oor "geen zin, ik heb geen zin... niet voor tutorial of college, niet om in het zonnetje naar het bushokje te wandelen, niet om lang op de bus te wachten in het gras met een leuk artikel over de gebarentaal van chimpansees op schoot, niet om aan te komen in een huis vol koffers in de veranda, om mijn ouders te zien vertrekken met de trein naar Turkije (met een paar gevleugelde tussenstappen), niet om in Bilzen Centrum een interessant bezoekje te brengen aan de natuurvoedingswinkel en daar een aantal vega-blije ontdekkingen te doen (no-egg, vegan chocopasta, veeeel nootjes, zonnebloempitten, stroopwafeltjes en een pak besteld vegetarisch hondenvoer), niet om een lekker fruitsapje te drinken met oma op een Bilzers marktterras en al helemaal niet om te wachten op de journalistiekles in Syntra (vanaf het park met zicht op konijntjes en een markerend inhaaltekst), niet om nog op het laatste moment een artikel te schrijven om de leraar goed te stemmen, niet om daarna lang in de auto te zitten... ùaar waar ik echt geen zin in had was thuiskomen in een leeglijkend huis (zelfs Jip en Ankie maakten geen aanstalte pù wakker te worden toen ik binnenkwam. En toch... toch heb ik me door de dag heengeworsteld, gelachen, gelezen, afscheid genomen, genoten, soms zelfs vergeten dat de somberheid me weer vlug zou overvallen als ik niet snel genoeg liep en mijn tijd moest 'doden' met wachten. Wachten op bussen, op lessen waarbij niemand opdaagt, op een begrijpbaar Engels woord tijdens een postmodern college, op Godot, op een lieve jongen die online komt om me uit mijn klagen te verlossen en me weer tijgertje maakt...
Gelukkig was er in het midden van de dag dat telefoontje... Ik hou van 025-nummers!
xxxxxxx Ik heb meer te melden, maar doe het niet omdat mijn pas gemaakte 'planningskalender' me zegt dat ik over precies zes en half uur mijn bedje moet verlaten...
Slaapwel mensen en dieren to whom it may concern...
Inspiratieloze groetjes,
Veerle
Komt het door die paar warme groentjes die ik vandaag at? Of heeft raw food een omgekeerd effect op mij en halen noten mij echt helemaal 'down'...? Feit is dat somberheid me vandaag achternazat. En ie was snel. Vanochtend zong ie schrijnend schertsend in mijn oor "geen zin, ik heb geen zin... niet voor tutorial of college, niet om in het zonnetje naar het bushokje te wandelen, niet om lang op de bus te wachten in het gras met een leuk artikel over de gebarentaal van chimpansees op schoot, niet om aan te komen in een huis vol koffers in de veranda, om mijn ouders te zien vertrekken met de trein naar Turkije (met een paar gevleugelde tussenstappen), niet om in Bilzen Centrum een interessant bezoekje te brengen aan de natuurvoedingswinkel en daar een aantal vega-blije ontdekkingen te doen (no-egg, vegan chocopasta, veeeel nootjes, zonnebloempitten, stroopwafeltjes en een pak besteld vegetarisch hondenvoer), niet om een lekker fruitsapje te drinken met oma op een Bilzers marktterras en al helemaal niet om te wachten op de journalistiekles in Syntra (vanaf het park met zicht op konijntjes en een markerend inhaaltekst), niet om nog op het laatste moment een artikel te schrijven om de leraar goed te stemmen, niet om daarna lang in de auto te zitten... ùaar waar ik echt geen zin in had was thuiskomen in een leeglijkend huis (zelfs Jip en Ankie maakten geen aanstalte pù wakker te worden toen ik binnenkwam. En toch... toch heb ik me door de dag heengeworsteld, gelachen, gelezen, afscheid genomen, genoten, soms zelfs vergeten dat de somberheid me weer vlug zou overvallen als ik niet snel genoeg liep en mijn tijd moest 'doden' met wachten. Wachten op bussen, op lessen waarbij niemand opdaagt, op een begrijpbaar Engels woord tijdens een postmodern college, op Godot, op een lieve jongen die online komt om me uit mijn klagen te verlossen en me weer tijgertje maakt...
Gelukkig was er in het midden van de dag dat telefoontje... Ik hou van 025-nummers!
xxxxxxx Ik heb meer te melden, maar doe het niet omdat mijn pas gemaakte 'planningskalender' me zegt dat ik over precies zes en half uur mijn bedje moet verlaten...
Slaapwel mensen en dieren to whom it may concern...
Inspiratieloze groetjes,
Veerle
maandag 21 april 2008
EuroMUN
Did I ever have so little sleep? Probably I had... think of Ecuadorian and Scottish nights, they were short too. But the last 5 days were different. EuroMUN 2008, months and months I could only think of it in terms of fear and postponed the prospective of being in charge of an entire journalist team. Would they like me, would they accept me as a chair, even though my English fails on crucial, nervous moments? But I my fear had no ground. These 19 journalists formed the best team I could barely wish for. They worked their heart out, respected their task and most of all they were lovely, hardworking and very gifted writers! I'm so proud of them...
But I have to go now... My bus is leaving in some minutes. Never try to write a tribute in a few minutes...
Coming back tonight,
Veerle
But I have to go now... My bus is leaving in some minutes. Never try to write a tribute in a few minutes...
Coming back tonight,
Veerle
Abonneren op:
Posts (Atom)
