Did I ever have so little sleep? Probably I had... think of Ecuadorian and Scottish nights, they were short too. But the last 5 days were different. EuroMUN 2008, months and months I could only think of it in terms of fear and postponed the prospective of being in charge of an entire journalist team. Would they like me, would they accept me as a chair, even though my English fails on crucial, nervous moments? But I my fear had no ground. These 19 journalists formed the best team I could barely wish for. They worked their heart out, respected their task and most of all they were lovely, hardworking and very gifted writers! I'm so proud of them...
But I have to go now... My bus is leaving in some minutes. Never try to write a tribute in a few minutes...
Coming back tonight,
Veerle
maandag 21 april 2008
vrijdag 21 maart 2008
Back to irrationality
As a tribute to my small international audience (yes my dears from USA, Pakistan, Ghana, Chili, Portugal, Indonesie, etc. I'm watching you ;) )I'll post my first log after one month of silence in English. As you know I still feel ashamed about my poor vocabulary, about my hesitations in grammar and the lack of any British nor native accent. In my curriculum vitae you will find a proud note that I'm a fluent speaker of the language of 'angels' (In Dutch English is 'Engels' while our word for angel is written like its singular form 'engel'), but when you meet me, you encounter a soft blending of European Spanglish with a huge Belgian taste in the throat. Future employers, please do note take not of this...
I have too many things to say. Maybe even too personal to formulate in proper English. How can I announce what happened the day after my last log. This log will appear as directly after the 18th of february, a day that brought me doubts and blue thoughts. But for what? What was my right to think about my own existential never-ending question marks on that single day, the day before. You never know what will happen next. Maybe it's easy to write from the point where I stand now in my life, in time. Seeing it all as a story, because you know the rest of the storyline. There exists a name for it, which I can't remember... I shall call it the ...-error. What would I have done if I had known it the day before? Would I have been writing clumsy weblogs about my miserable studentlife? Probably not. And now? How can I write now about the way I miss my future-brother-in-law Geert since he's been gone. Pieter is able to find the right words to express his feelings, even during Canadian chat sessions. And it makes me jealous that his chatfriend comes across with the right words too. At least he perceives them as the precise words to console him. This kind of moments make me feel as a thin young tree, strong in appearance with potentials to grow, but weak and breakable when the wind blows too roughly one day. She will nearly loose her balance in her attempt to support the bowing branches of her beloved ‘tree friends’ who woke up in the centre of the storm and saw the most protected and cared member of their own little forest broken in the hands of the bare earth.
It’s still surrealistic to write about the days before and after the funeral. Pieter returned from Groningen directly after the bad news. That same Tuesday he was lying in my arms for some moments. His father brought him all the way and stayed calm but with broken words he told us the story which he had to repeat over and over again the following days.
I felt guilty because of the days before. On Friday I wanted to catch Pieter by surprise and pick him up at the railway station. That morning Geert was taken to the hospital because of some unusual, but small epileptic attacks. I got the news of the hospitalization right on my way to the railway station His mother kept repeating that the epileptic disorder was a family trait and she was afraid she passed her worst genes on her son.
My first reaction was one of shock. An epileptic attack did sound very dangerous in my ears. But because his mother was almost sure it was the outbreak of a family disorder already shimmering under his skin for 24 years which could be taken under control by daily medication, I was slightly relieved and started to mourn because the surprise for Pieter needed to be cancelled. Instead we went to the hospital, where we made him smile by our company. He greeted us with the same enthusiasm as always. You would say he was alright again, that the hospitalization hadn’t been necessary and as he himself assured me he would leave the hospital to go home maybe even the next day (with some medication). On Saturday Pieter stayed at our home, just like any other week. We watched a movie (I believe it was Ghandi) and we went to the last sale of the town library as a morning surprise. We stayed in touch by phone with Pieters parents, who told us Geert had to stay one more day for some observations, but on the first scan there was apparently nothing wrong. On Monday we still had some chat talk about daily quandaries and the next day I got a terrible phonecall from Pieter. I could hear his voice trembling as he spoke: “something very sad happened, Geert has died suddenly this morning.” One moment I thought I couldn’t breath. I didn’t want to think about psychology, but in my heart I felt the different feelings come by: denial, anger, grief and a long way to go to acceptance. No words would do during that phone call and I kept repeating ‘oh no’, while searching for just some words which could bring some … something.
I don’t know what more I said, probably practical things (the cause, what now?; the funeral, …) The show had to go on. The next day I still had to go to school for some hours, just to not get behind. Anyway I couldn’t concentrate and counted the minutes to be close to Pieter.
What can I call that weekend? On Thursday and Friday everybody came to greet the body, which was placed in the living room. On Saturday was the official funeral. Except from a poem, written for Geert, I felt like I couldn’t offer more. What could I give them? Pieter and his parents? Someone to speak to, someone to hug , a shoulder to lean on, to play and feel free for a moment? But did Pieter want my small support, just an empty grasp of hugs and tender caresses, but no solution… Impossible. Just on that day we celebrated in whispering silence our 4-year love-anniversary. It’s strange how it all comes together: love and grief, expectations and endings; special day of love and date on the graveyardstone, tears and the first rain of early spring…
Since the month that passed, I feel even more connected. When I fondle you, the magic feels irrationally real. You’re touchable close sometimes and I love the confirmation you’re still with me. As long as you don’t leave me, I know we’re safe together. But just understand that I sometimes have to follow the signs, that my fate begs for scaffolding and Shall-I-Call-It-God helps me to foresee which direction to go. Please don’t think I’ll run out of sight… I’ll just take you with me.. in my backpack.
Good night and take care of yourself and the others,
Love,
Veerle
I have too many things to say. Maybe even too personal to formulate in proper English. How can I announce what happened the day after my last log. This log will appear as directly after the 18th of february, a day that brought me doubts and blue thoughts. But for what? What was my right to think about my own existential never-ending question marks on that single day, the day before. You never know what will happen next. Maybe it's easy to write from the point where I stand now in my life, in time. Seeing it all as a story, because you know the rest of the storyline. There exists a name for it, which I can't remember... I shall call it the ...-error. What would I have done if I had known it the day before? Would I have been writing clumsy weblogs about my miserable studentlife? Probably not. And now? How can I write now about the way I miss my future-brother-in-law Geert since he's been gone. Pieter is able to find the right words to express his feelings, even during Canadian chat sessions. And it makes me jealous that his chatfriend comes across with the right words too. At least he perceives them as the precise words to console him. This kind of moments make me feel as a thin young tree, strong in appearance with potentials to grow, but weak and breakable when the wind blows too roughly one day. She will nearly loose her balance in her attempt to support the bowing branches of her beloved ‘tree friends’ who woke up in the centre of the storm and saw the most protected and cared member of their own little forest broken in the hands of the bare earth.
It’s still surrealistic to write about the days before and after the funeral. Pieter returned from Groningen directly after the bad news. That same Tuesday he was lying in my arms for some moments. His father brought him all the way and stayed calm but with broken words he told us the story which he had to repeat over and over again the following days.
I felt guilty because of the days before. On Friday I wanted to catch Pieter by surprise and pick him up at the railway station. That morning Geert was taken to the hospital because of some unusual, but small epileptic attacks. I got the news of the hospitalization right on my way to the railway station His mother kept repeating that the epileptic disorder was a family trait and she was afraid she passed her worst genes on her son.
My first reaction was one of shock. An epileptic attack did sound very dangerous in my ears. But because his mother was almost sure it was the outbreak of a family disorder already shimmering under his skin for 24 years which could be taken under control by daily medication, I was slightly relieved and started to mourn because the surprise for Pieter needed to be cancelled. Instead we went to the hospital, where we made him smile by our company. He greeted us with the same enthusiasm as always. You would say he was alright again, that the hospitalization hadn’t been necessary and as he himself assured me he would leave the hospital to go home maybe even the next day (with some medication). On Saturday Pieter stayed at our home, just like any other week. We watched a movie (I believe it was Ghandi) and we went to the last sale of the town library as a morning surprise. We stayed in touch by phone with Pieters parents, who told us Geert had to stay one more day for some observations, but on the first scan there was apparently nothing wrong. On Monday we still had some chat talk about daily quandaries and the next day I got a terrible phonecall from Pieter. I could hear his voice trembling as he spoke: “something very sad happened, Geert has died suddenly this morning.” One moment I thought I couldn’t breath. I didn’t want to think about psychology, but in my heart I felt the different feelings come by: denial, anger, grief and a long way to go to acceptance. No words would do during that phone call and I kept repeating ‘oh no’, while searching for just some words which could bring some … something.
I don’t know what more I said, probably practical things (the cause, what now?; the funeral, …) The show had to go on. The next day I still had to go to school for some hours, just to not get behind. Anyway I couldn’t concentrate and counted the minutes to be close to Pieter.
What can I call that weekend? On Thursday and Friday everybody came to greet the body, which was placed in the living room. On Saturday was the official funeral. Except from a poem, written for Geert, I felt like I couldn’t offer more. What could I give them? Pieter and his parents? Someone to speak to, someone to hug , a shoulder to lean on, to play and feel free for a moment? But did Pieter want my small support, just an empty grasp of hugs and tender caresses, but no solution… Impossible. Just on that day we celebrated in whispering silence our 4-year love-anniversary. It’s strange how it all comes together: love and grief, expectations and endings; special day of love and date on the graveyardstone, tears and the first rain of early spring…
Since the month that passed, I feel even more connected. When I fondle you, the magic feels irrationally real. You’re touchable close sometimes and I love the confirmation you’re still with me. As long as you don’t leave me, I know we’re safe together. But just understand that I sometimes have to follow the signs, that my fate begs for scaffolding and Shall-I-Call-It-God helps me to foresee which direction to go. Please don’t think I’ll run out of sight… I’ll just take you with me.. in my backpack.
Good night and take care of yourself and the others,
Love,
Veerle
maandag 18 februari 2008
Silencio
Even Kant aan de kant schuiven. Soms voelt het alsof ... Ach Veerle, probeer geen woorden. Ze schieten te kort. Tekortschieten, en dat terwijl ik niet in uitdrukkingen en cliches wil vervallen. Vervallen... volgens de hindoes is de huidige tijd er eentje van verval De tijd is een cirkel... zo origineel was Malika Oulad Chara niet in 1999, ze las waarschijnlijk ook over de cyclische tijdsvisie van onze Indische vrienden. Ach lieverds, het gaat me even mijn blond-bruine hoofd te boven. Ik heb geen blad om op te staan, zo wappert het papier. Metaforen vatten wat niet te vatten valt, maar waar heb je dan wel vat over. En waarom is liefde zo onuitspreekbaar en klinkt "Ik hou van jou" zo onjuist triviaal op een zondagochtend bij zonnekierschemer? En waarom was ik zo snel uitgepraat terwijl ik zoveel wilde zeggen en omringd was door het stof van bibliothekische woorden.
Even geen woorden meer. Genoeg en uitgesproken. Stilte... sttt... dichter bij God... misschien... mystiek.... zwijg dan.... nu?..... ja.... ok dan.... slaapwel...
PS: Let vooral op de drie puntjes, daar schrijf ik nog het meest.
Mis je.
Even geen woorden meer. Genoeg en uitgesproken. Stilte... sttt... dichter bij God... misschien... mystiek.... zwijg dan.... nu?..... ja.... ok dan.... slaapwel...
PS: Let vooral op de drie puntjes, daar schrijf ik nog het meest.
Mis je.
maandag 11 februari 2008
Brugge collages carnavalkou, vliegers in de cinema en gratis Mobistarhartjes in de zon...
All we need is lightning... Ik kan niet helder denken met Lordi door de boxen van mijn middernachtelijke pc, maar het overstemt tenminste het gekweel van vaderlief die er op dit uur nog lustig op los tokkelt in de keuken. Geen Vlaamse schlagers voor mij, noch Vlaams Belangen (wil degene die het reclameblaadje in mijn brievenbus heeft gestopt, hiermee ophouden? Een politieke partij die vreest dat de Nederlandstalige spreekwoorden met Islamvarianten uitgebreid zullen worden en het dan vergelijken met een soort gecensureerde 1984-Newspeak. Alsjeblieft... Wil er nog iemand zich met politiek bezig houden? Sinds de Euro zeggen we toch nog steeds dat onze frank valt.
Een vakantie van zalige knuffelheid die ik vooral aan één persoon te danken heb... of moet ik hem otter noemen? Ik mis hem nu al... en dan bedoel ik niet alleen de vakantie.
Liefs,
Veerle
Een vakantie van zalige knuffelheid die ik vooral aan één persoon te danken heb... of moet ik hem otter noemen? Ik mis hem nu al... en dan bedoel ik niet alleen de vakantie.
Liefs,
Veerle
donderdag 24 januari 2008
3 jaar en 11 maanden en 3890 woorden
Proficiat aan alle Pieters die dit lezen :) (omdat de bezoekersopkomst op deze site vermoedelijk niet zo groot is en het me zou verwonderen dat er meer dan één Pieter dit berichtje leest, kan ik het me permitteren om me tot alle Pieters te richten en alleen jou te bedoelen. Indien zich toch een andere Pieter op deze site begeeft en zich verwondert over de felicitaties, weet dan dat de bovengenoemde felicitaties gericht zijn naar de jongen met wie ik al drie jaar en 11 maanden woorden, zinnen, knuffels, steun en respect deel. Ja, aan al die andere Pieters die dit lezen, deze Pieter is de creme de la creme. Een roomsoesje, een ottertje, een schatertje, een klein denkertje en piekeraartje, een grote opvrolijker (met een soms averechts effect) en liefste allerliefste telepathische liedjesdeler.
Op Jipkes 8ste verjaardag vieren wij de laatste stap naar de vier jaar...
Nog 510 woorden en mijn essay is klaar!
Veerle
Op Jipkes 8ste verjaardag vieren wij de laatste stap naar de vier jaar...
Nog 510 woorden en mijn essay is klaar!
Veerle
zondag 20 januari 2008
Schietgebedje
dat statistiek
correleert met vroegere prestaties
en het essay ruimte vindt
in de kieren van overvolle dagen
dat dieren rechten krijgen
vegetariers de wereld veranderen
dat mens-dier relaties vredig zijn
en tennisballen vrolijk botsen
dat ik me ooit de naam van de hond van de tennisclub in Romershoven opnieuw herinner
en mama niet inzakt in de meters sneeuw in Zinal
dat vrije vogels niet langer sier- of zang- hoeven te zijn
in te krappe kooitjes...
in zo'n krap kooitje, voel ik mij...
de deadline wurgt...
Dank je voor dit weekend,
Amen
Veerle
correleert met vroegere prestaties
en het essay ruimte vindt
in de kieren van overvolle dagen
dat dieren rechten krijgen
vegetariers de wereld veranderen
dat mens-dier relaties vredig zijn
en tennisballen vrolijk botsen
dat ik me ooit de naam van de hond van de tennisclub in Romershoven opnieuw herinner
en mama niet inzakt in de meters sneeuw in Zinal
dat vrije vogels niet langer sier- of zang- hoeven te zijn
in te krappe kooitjes...
in zo'n krap kooitje, voel ik mij...
de deadline wurgt...
Dank je voor dit weekend,
Amen
Veerle
donderdag 17 januari 2008
Mama in de bergen
Op dit moment vertoeft mijn mama in hogere oorden. Ik zit ondertussen een beetje aan de grond. Invasies van dreigende deadlines, yoghurtjes die opgegeten moeten worden, niet-begrijpelijke statistiekregressies, rokers om op een glimlach of uitbundige schater te betrappen in een avondlijke spiedtocht met het practicumgroepje van psychologie, stilte uit Canada, wachten wachten wachten ... MAAR morgen kan ik Pieter opwachten aan het einde van het spoor! Geen talkshow of polyamore feministe kan begrijpen hoe ik hem zo vaak mis, stilletjes verwijt dat we niet bij elkaar zijn, en toch zo veel om hem geef. Een ottertje om trots op te zijn en vlug weer in mijn armen te sluiten.
Slaapwel lieve vrienden,
ik hou van jullie allemaal :)
Slaapwel lieve vrienden,
ik hou van jullie allemaal :)
maandag 14 januari 2008
De ondraaglijke somberheid van het bestaan
Somber
Het begon al toen ik wakker werd. Het huis, mijn donsdeken, de ochtend waren gezellig warm. Het was dan wel halfacht, en ja, ik was laat gaan slapen, maar dat gebeurt wel vaker. Zes uurtjes slaap zijn niet ongewoon voor mij. Hoogstens een kopje warme choco en ik kan alweer een dagje verder. Maar vandaag was er dat rotgevoel, die somberheid. Die, alsof het Duits is. Duits en melancholisch. Die Somberheid, die Droefnis, die Lieveheersbeesttreurigheid die zich als een geeuwende kauwgom over je uitstrekt. Ik wil mijn ledematen losgooien, huilen, heel hard lachen om deze ketens van me af te gooien. Maar het gaat niet. De universiteitbibliotheek is stil en individualistisch. Naar buiten gaan? De zon lacht uitnodigend, maar de kou zou mijn schouders verlammen en me nog ellendiger doen voelen. Mijn trui roept nochtans vrolijkheid uit: regenboogkleurtjes. En toch... misschien was het een droom. De engheid die je 's ochtends vergeet, maar toch nog in je lichaam zit. Achter een verborgen hoekje. Zoals vorige week, toen ik dacht dat ik een persoonlijke mail naar de verkeerde persoon had verstuurd. Het duurde maar enkele seconden of ik besefte dat ik me voor niets zorgen had gemaakt. Toch voelde ik me nog heel de avond alsof ik had geblunderd. Misschien ligt het dus aan de UM-kaart, waarvan ik dacht dat ik hem verloren was. Een zoek- en vraagtocht langs zowat alle Randwijckse recepties leverde geen kaartje op. Wanhopig spitte ik nogmaals in mijn oude Kiplingportefeuille... en jawel!
Verdorie Veerle, verveel de lezer niet met je eigen cognitief therapeutisch gezever. Kan het hen iets schelen dat je om 14u op 14/01/2008 zonder goede reden wil janken in de bibliotheek en het vervolgens probeert te rationaliseren. Eigenlijk kan dit een voorbeeld zijn van Self-Perception. Hmmm.... dus als ik nu heel de tijd geforceerd lach, zou ik me vrolijker moeten voelen. Nee, dat zorgt juist voor extra wrijving. Maar goed, mijn practicumgroep moet zich richten op selfperception, maar dan van motivatie. Waarom nemen mensen de trap? Nuja, dat zullen we de mensen vragen. Maar er is meer aan de hand. Venijnige trucjes van de psycholoog. Wij hangen een bordje bij de trap dat zegt: neem de lift! Als de mensjes nietsvermoedend bovenkomen vragen we hen waarom ze de trap namen. Een kijken of ze zichzelf beter willen presenteren... sociale wenselijkheid... menselijkheid... beestig...
Gisteren ontdekte ik Charlotte's web. Charlotte, een spin, spon heel mijn avond vol met film plus extra's. Heel bruikbaar voor mijn essay, vermoed ik. Michel Vandebosch is de metafoor voor Charlotte (de spin die het kleine varkentje Wilbur van de dood wil redden). Wilbur (het kleine varkentje) is metafoor voor al die onschuldige dieren die geslacht worden en dat helemaal niet willen. Fern, het kleine meisje met hart voor dieren, is metafoor voor de dubbele moraal tov dieren. Enerzijds houden mensen zielsveel van hun huisdieren ( of dit nu een kat, hond, muis, rat, konijn, slang of varken is). Eendjes voeren, paardrijden, geitjes aaien, 'oh' roepen bij beelden van lammetjes en kalfjes. We walgen van de gedachte dat er in China honden en katten worden gegeten. Het is onethisch en oneerlijk. Ik vraag me eigenlijk af hoeveel mensen hond zouden willen proeven als het hen werd gevraagd. Maar een beetje hondenbaasje zal hier niet aan beginnen, vermoed ik. Ook het eten van cavia's, een gewoonte in Ecuador, wordt in Belgie op veel vieze gezichten bekeken. Een cavia toch niet? Met pootjes en al gefrituurd... En als ze horen over de gefrituurde insecten, beginnen ze al helemaal te kokhalzen.
Anderzijds is het eten van veel van diezelfde dieren uit het huisdierenrijtje (denk aan konijnen, lammetjes, kippen, geitjes, paarden, etz...) hier de gewoontste zaak ter wereld. Meer nog, veel mensen blijken enorm 'fond of' hun dagelijkse portie vlees. Zelfs tot in het agressieve. Elke Belgische vegetarier (alleszins in mijn ervaring) zal zich wel momenten herinneren waarin hij/zij tijdens het eten van zijn/haar vegetarische burger minachtend werd bekeken. Vervolgens komen de vragen: "waarom eet je geen vlees". Of soms wordt het vragengedeelte meteen overgeslagen en krijg je meteen een hoop argumenten naar je gezicht geslingerd. Je bent nog rustig aan het kauwen en kan niet meteen antwoorden. Dit verhaal heb je al zo vaak gedaan. Dus zeg je kort en duidelijk, zonder al te veel te moraliseren of de 'tafelsfeer' te verpesten: " ik eet geen vlees uit morele overwegingen en uit respect. ik voel me er niet goed bij om het lichaam van een dood dier te eten." Wat dan volgt zijn meestal de uiting van de oerinstincten: " onze voorouders aten toch ook vlees, dat is altijd zou geweest". Je zou dan evenzoveel naast de kwestie kunnen praten en afdwalen door te zeggen dat "de aarde, volgens onze voorouders, ook duizenden jaren lang 'plat' was, dat kannibalisme ook een traditie is, dat honderd jaar geleden kinderarbeid ook de normaalste zaak van de wereld was, dat de mens ook 'altijd' geen kwaad heeft gezien in slavernij, om met de Holocaust als toppunt van intolerantie te besluiten. Ik vermijd het allemaal liever. Vooral bij het woord 'Holocaust' veren mijn tafelmaatjes meestal recht, vatten het verkeerd op en beginnen over 'mensen met dieren gelijkstellen' en 'mensen zijn ontwikkelder' of zelfs ' dieren weten/voelen toch niets'. Stel je voor dat je op dat moment echt geen urenlange discussie wilt, dat je van je vegetarische burger wil genieten, wilt small-talken en vriendelijk zijn,... Bondige feedback, focussen. Je kan op dat moment naar de andere kant van de moraal verspringen. "Stel je nu eens voor dat het jouw hond/huisdier zou zijn?" (als de persoon in kwestie een huisdier heeft). Maar 99 tegen 100 wil je gesprekspartner er helemaal niet over nadenken. Zijn/haar doel is: jouw bewijzen dat je een belachelijke aansteller bent om geen vlees te eten. Vaak volgt dan iets als " maar die dieren zijn speciaal gekweekt om opgegeten te worden. Anders bestonden ze niet." Ik zou dan de filosofie erbij kunnen halen. Wat is het beste? Een utilitarist viert het leven. Hoe meer leven, hoe meer vreugd. Hoe minder lijden voor zoveel mogelijk individuen, hoe beter. Maar heeft een leven van enkel leed wel zin, is het dan niet het grootste geluk voor een dier om helemaal niet geboren te worden. Ik vraag me soms zelf af of het beter is om niet geboren te worden. Voor mijn leven ben ik er nog niet uit. Ik kan me natuurlijk optrekken aan de goede momenten, de liefde, de dingen die ik zelf wil waarmaken, de boeken die ik wil schrijven, de moeder die ik ooit wil zijn, het gelukkig-zijn ondanks het bewuste vooruitzicht op de dood. Maar is een dier zich bewust dat hij dood zal gaan. Een klein kind is zich daar ook niet bewust van, maar mag je het daarom doden? Ik maakte een vergelijking tussen baby's en dieren tijdens een spreekbeurt op het middelbaar, maar mijn medeklasgenoten vonden het luguber. Kinderen hebben vanaf 2,5 jaar zelfbewuste emoties. Ik weet niet hoe het met dieren zit. Ze weten zeker wel wat ze willen. Jip, mijn hond, kan stikjaloers zijn op de kat. Jip kan verwachtingen en hoop hebben (op een wandeling bijvoorbeeld). Hij heeft een communicatievermogen om zonder woorden zijn willetje op te dringen. Hij is geconditioneerd (door mij), leerde trucjes net zoals je een kind door beloning en straf dingen kan leren. Jip is vaak bang (voor grote honden bijvoorbeeld), hij is woedend als hij mensen fysiek gewelddadig ziet zijn, hij kan blij zijn zoals geen mens ooit kwispelen kan en treuren als een hond. Goh, het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat Jip somber in zijn mandje zit te janken omdat hij niet naar binnen mag, maar niet zou beseffen dat hij somber was. Is dat dan het tegenovergestelde van zoals ik op dit moment voel? Ik ben somber, ik weet dat ik me somber voel, maar niet weet waarom. Jip zich dus somber voelen en weten waarom, maar niet beseffen dat hij somber is. Dat is toch wel erg ver gezocht. "Je huilt zo sinds je vriendinnetje je verlaten heeft, ben je somber ofzo?" Jip: "Jank, jank, geen idee".
De grote dooddoener van zo'n gesprek en meestal ook het moment dat ik liever wil opstaan wegens 'zinloze discussie' is de gedoemde " Maar planten kunnen toch ook gevoelens hebben". Maar de uitleg hieromtremt heb ik al neergeschreven in mijn vorige logboekfragment: van planten weet je het niet zeker, want ze hebben geen centraal zenuwstelsel. Ze leven, dat is een feit. Maar je moet iets eten en mits je van dieren zeker weet dat ze voelen, kies ik liever voor de planten. Wat willen ze trouwens bewijzen? Willen ze zichzelf goedpraten? Vinden ze dat rechtvaardig? En wat als een Europeaan zin zou krijgen in een mensenvlees dieet. Zou die kannibaal zich kunnen verantwoorden door te zeggen "Ach, dieren hebben mischien toch ook gevoelens". Waar slaat dat nu op??? Dat kan juist een reden zijn om die gevoelens-levende-wezens van je menukaart te schrappen, niet om het kannibalisme goed te praten.
Maar goed, de sappigste details laat ik voor de volgende log (en voor mijn essay). Charlotte's web he. Onthou de titel, kijk de film, lees het boek! vind woorden om dieren te beschrijven en spaar hen...
Lieve 'salutations'
Veerle
Het begon al toen ik wakker werd. Het huis, mijn donsdeken, de ochtend waren gezellig warm. Het was dan wel halfacht, en ja, ik was laat gaan slapen, maar dat gebeurt wel vaker. Zes uurtjes slaap zijn niet ongewoon voor mij. Hoogstens een kopje warme choco en ik kan alweer een dagje verder. Maar vandaag was er dat rotgevoel, die somberheid. Die, alsof het Duits is. Duits en melancholisch. Die Somberheid, die Droefnis, die Lieveheersbeesttreurigheid die zich als een geeuwende kauwgom over je uitstrekt. Ik wil mijn ledematen losgooien, huilen, heel hard lachen om deze ketens van me af te gooien. Maar het gaat niet. De universiteitbibliotheek is stil en individualistisch. Naar buiten gaan? De zon lacht uitnodigend, maar de kou zou mijn schouders verlammen en me nog ellendiger doen voelen. Mijn trui roept nochtans vrolijkheid uit: regenboogkleurtjes. En toch... misschien was het een droom. De engheid die je 's ochtends vergeet, maar toch nog in je lichaam zit. Achter een verborgen hoekje. Zoals vorige week, toen ik dacht dat ik een persoonlijke mail naar de verkeerde persoon had verstuurd. Het duurde maar enkele seconden of ik besefte dat ik me voor niets zorgen had gemaakt. Toch voelde ik me nog heel de avond alsof ik had geblunderd. Misschien ligt het dus aan de UM-kaart, waarvan ik dacht dat ik hem verloren was. Een zoek- en vraagtocht langs zowat alle Randwijckse recepties leverde geen kaartje op. Wanhopig spitte ik nogmaals in mijn oude Kiplingportefeuille... en jawel!
Verdorie Veerle, verveel de lezer niet met je eigen cognitief therapeutisch gezever. Kan het hen iets schelen dat je om 14u op 14/01/2008 zonder goede reden wil janken in de bibliotheek en het vervolgens probeert te rationaliseren. Eigenlijk kan dit een voorbeeld zijn van Self-Perception. Hmmm.... dus als ik nu heel de tijd geforceerd lach, zou ik me vrolijker moeten voelen. Nee, dat zorgt juist voor extra wrijving. Maar goed, mijn practicumgroep moet zich richten op selfperception, maar dan van motivatie. Waarom nemen mensen de trap? Nuja, dat zullen we de mensen vragen. Maar er is meer aan de hand. Venijnige trucjes van de psycholoog. Wij hangen een bordje bij de trap dat zegt: neem de lift! Als de mensjes nietsvermoedend bovenkomen vragen we hen waarom ze de trap namen. Een kijken of ze zichzelf beter willen presenteren... sociale wenselijkheid... menselijkheid... beestig...
Gisteren ontdekte ik Charlotte's web. Charlotte, een spin, spon heel mijn avond vol met film plus extra's. Heel bruikbaar voor mijn essay, vermoed ik. Michel Vandebosch is de metafoor voor Charlotte (de spin die het kleine varkentje Wilbur van de dood wil redden). Wilbur (het kleine varkentje) is metafoor voor al die onschuldige dieren die geslacht worden en dat helemaal niet willen. Fern, het kleine meisje met hart voor dieren, is metafoor voor de dubbele moraal tov dieren. Enerzijds houden mensen zielsveel van hun huisdieren ( of dit nu een kat, hond, muis, rat, konijn, slang of varken is). Eendjes voeren, paardrijden, geitjes aaien, 'oh' roepen bij beelden van lammetjes en kalfjes. We walgen van de gedachte dat er in China honden en katten worden gegeten. Het is onethisch en oneerlijk. Ik vraag me eigenlijk af hoeveel mensen hond zouden willen proeven als het hen werd gevraagd. Maar een beetje hondenbaasje zal hier niet aan beginnen, vermoed ik. Ook het eten van cavia's, een gewoonte in Ecuador, wordt in Belgie op veel vieze gezichten bekeken. Een cavia toch niet? Met pootjes en al gefrituurd... En als ze horen over de gefrituurde insecten, beginnen ze al helemaal te kokhalzen.
Anderzijds is het eten van veel van diezelfde dieren uit het huisdierenrijtje (denk aan konijnen, lammetjes, kippen, geitjes, paarden, etz...) hier de gewoontste zaak ter wereld. Meer nog, veel mensen blijken enorm 'fond of' hun dagelijkse portie vlees. Zelfs tot in het agressieve. Elke Belgische vegetarier (alleszins in mijn ervaring) zal zich wel momenten herinneren waarin hij/zij tijdens het eten van zijn/haar vegetarische burger minachtend werd bekeken. Vervolgens komen de vragen: "waarom eet je geen vlees". Of soms wordt het vragengedeelte meteen overgeslagen en krijg je meteen een hoop argumenten naar je gezicht geslingerd. Je bent nog rustig aan het kauwen en kan niet meteen antwoorden. Dit verhaal heb je al zo vaak gedaan. Dus zeg je kort en duidelijk, zonder al te veel te moraliseren of de 'tafelsfeer' te verpesten: " ik eet geen vlees uit morele overwegingen en uit respect. ik voel me er niet goed bij om het lichaam van een dood dier te eten." Wat dan volgt zijn meestal de uiting van de oerinstincten: " onze voorouders aten toch ook vlees, dat is altijd zou geweest". Je zou dan evenzoveel naast de kwestie kunnen praten en afdwalen door te zeggen dat "de aarde, volgens onze voorouders, ook duizenden jaren lang 'plat' was, dat kannibalisme ook een traditie is, dat honderd jaar geleden kinderarbeid ook de normaalste zaak van de wereld was, dat de mens ook 'altijd' geen kwaad heeft gezien in slavernij, om met de Holocaust als toppunt van intolerantie te besluiten. Ik vermijd het allemaal liever. Vooral bij het woord 'Holocaust' veren mijn tafelmaatjes meestal recht, vatten het verkeerd op en beginnen over 'mensen met dieren gelijkstellen' en 'mensen zijn ontwikkelder' of zelfs ' dieren weten/voelen toch niets'. Stel je voor dat je op dat moment echt geen urenlange discussie wilt, dat je van je vegetarische burger wil genieten, wilt small-talken en vriendelijk zijn,... Bondige feedback, focussen. Je kan op dat moment naar de andere kant van de moraal verspringen. "Stel je nu eens voor dat het jouw hond/huisdier zou zijn?" (als de persoon in kwestie een huisdier heeft). Maar 99 tegen 100 wil je gesprekspartner er helemaal niet over nadenken. Zijn/haar doel is: jouw bewijzen dat je een belachelijke aansteller bent om geen vlees te eten. Vaak volgt dan iets als " maar die dieren zijn speciaal gekweekt om opgegeten te worden. Anders bestonden ze niet." Ik zou dan de filosofie erbij kunnen halen. Wat is het beste? Een utilitarist viert het leven. Hoe meer leven, hoe meer vreugd. Hoe minder lijden voor zoveel mogelijk individuen, hoe beter. Maar heeft een leven van enkel leed wel zin, is het dan niet het grootste geluk voor een dier om helemaal niet geboren te worden. Ik vraag me soms zelf af of het beter is om niet geboren te worden. Voor mijn leven ben ik er nog niet uit. Ik kan me natuurlijk optrekken aan de goede momenten, de liefde, de dingen die ik zelf wil waarmaken, de boeken die ik wil schrijven, de moeder die ik ooit wil zijn, het gelukkig-zijn ondanks het bewuste vooruitzicht op de dood. Maar is een dier zich bewust dat hij dood zal gaan. Een klein kind is zich daar ook niet bewust van, maar mag je het daarom doden? Ik maakte een vergelijking tussen baby's en dieren tijdens een spreekbeurt op het middelbaar, maar mijn medeklasgenoten vonden het luguber. Kinderen hebben vanaf 2,5 jaar zelfbewuste emoties. Ik weet niet hoe het met dieren zit. Ze weten zeker wel wat ze willen. Jip, mijn hond, kan stikjaloers zijn op de kat. Jip kan verwachtingen en hoop hebben (op een wandeling bijvoorbeeld). Hij heeft een communicatievermogen om zonder woorden zijn willetje op te dringen. Hij is geconditioneerd (door mij), leerde trucjes net zoals je een kind door beloning en straf dingen kan leren. Jip is vaak bang (voor grote honden bijvoorbeeld), hij is woedend als hij mensen fysiek gewelddadig ziet zijn, hij kan blij zijn zoals geen mens ooit kwispelen kan en treuren als een hond. Goh, het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat Jip somber in zijn mandje zit te janken omdat hij niet naar binnen mag, maar niet zou beseffen dat hij somber was. Is dat dan het tegenovergestelde van zoals ik op dit moment voel? Ik ben somber, ik weet dat ik me somber voel, maar niet weet waarom. Jip zich dus somber voelen en weten waarom, maar niet beseffen dat hij somber is. Dat is toch wel erg ver gezocht. "Je huilt zo sinds je vriendinnetje je verlaten heeft, ben je somber ofzo?" Jip: "Jank, jank, geen idee".
De grote dooddoener van zo'n gesprek en meestal ook het moment dat ik liever wil opstaan wegens 'zinloze discussie' is de gedoemde " Maar planten kunnen toch ook gevoelens hebben". Maar de uitleg hieromtremt heb ik al neergeschreven in mijn vorige logboekfragment: van planten weet je het niet zeker, want ze hebben geen centraal zenuwstelsel. Ze leven, dat is een feit. Maar je moet iets eten en mits je van dieren zeker weet dat ze voelen, kies ik liever voor de planten. Wat willen ze trouwens bewijzen? Willen ze zichzelf goedpraten? Vinden ze dat rechtvaardig? En wat als een Europeaan zin zou krijgen in een mensenvlees dieet. Zou die kannibaal zich kunnen verantwoorden door te zeggen "Ach, dieren hebben mischien toch ook gevoelens". Waar slaat dat nu op??? Dat kan juist een reden zijn om die gevoelens-levende-wezens van je menukaart te schrappen, niet om het kannibalisme goed te praten.
Maar goed, de sappigste details laat ik voor de volgende log (en voor mijn essay). Charlotte's web he. Onthou de titel, kijk de film, lees het boek! vind woorden om dieren te beschrijven en spaar hen...
Lieve 'salutations'
Veerle
vrijdag 11 januari 2008
Descartes was een koelkast
Oh, de hemel voor Michel Vandenbosch! Hij is misschien één van de enigen die dat echt verdient. Prachtig, zo'n vegetarisch plekje in het land der verrezen zielen. Vertoeven tussen Ghandi en Plutarchus... Heerlijk te weten dat ook zij empathie op hun lippen lieten branden en daardoor geen dood dier tussen hun kiezen verscheurden.
Hmm, dit wordt weer een smakelijk maandje. Laat mij woorden eten, letters opslorpen en reproduceren. Woord en weerwoord. Dat van die planten bijvoorbeeld. Hoe vaak onderbreken bijdehande tafelgenoten me midden in mijn veggie burgerhapje. "Maar planten hebben misschien ook gevoelens, die eet je toch wel." Toppunt van het sarcasme was die bizarre Zuid-Afrikaanse jeugdherbergman in George met zijn ode aan de aardappel. Over planten weten we immers te weinig om te oordelen over hun gevoelens. Feit is wel dat ze geen zenuwstelsel hebben en dus niet op dezelfde manier pijn waarnemen als wij, gevoelige mensjes. Grrr, ik wil best geloven dat Descartes een grote man was, maar zijn uitleg over het schreeuwen en huilen van dieren als "hetzelfde geluid een haperende klok maakt", doet je de vraag stellen of Descartes ooit een dier heeft zien lijden. En waar ligt dan de grens met mensen. Een mens die jankt en schreeuwt bij een pijnlijke foltering is in die rationele benadering ook enkel een knarsende machine.
Maar een ander, niet te versmaden feit is dat dieren zeker WEL op dezelfde manier pijn voelen. Net zoals we weten dat andere mensen, ook al hebben ze een andere huidskleur, een andere taal en een andere levensstijl of religie, liever van pijn gespaard blijven. Daar bestaat geen twijfel over. Peter Singer, de filosoof, vereeuwigde deze vaststelling in zijn bekende revolutionaire boek Animal Liberation. Op de grens tussen plant en dier bevinden zich de weekdieren, de mosseltjes en oesters. Of zij op dezelfde manier pijn voelen is niet zeker. Voor mij krijgen ze het voordeel van de twijfel en dus belanden ze niet op mijn bord. Voor de planten is de waarschijnlijkheid van pijn en leed te onwaarschijnlijk. Bovendien moet ik me erger mee voeden. Dus als ik de keuze heb tussen zekerheid over leed (bij dieren en mensen) en een grote onzekerheid over leed (planten), dan is de keuze snel gemaakt. De "ode aan de aardappel"-man lijkt zichzelf bovendien tegen te spreken. Hij lijkt geen grenzen te zien aan het leed van levende wezens (in zijn geval ook de aardappel), maar gebruikt dat als reden om net wel alle levende, lijdende wezens te eten. Pas op voor dit soort mensen, want wat belet hen om voor diezelfde reden ook niet op kannibalisme over te gaan. Ze zijn hoogstens gedreven door een extreme hoge vorm van speciesisme, een soort ubermensch-achtig gevoel van superioriteit van het eigen soort. Oppassen! Of ze komen likkebaardend, gewapend met vork en mes achter je aan.
Een opener voor het nieuwe jaar, een kus en 2008 beste wensen. En een bedankje voor de eerste reactie in maanden. Mijn kerst bracht me vele lieve momentjes bij de kerstboom, veel geld door mijn fotografische bijdrage aan de nieuwjaarspromotie van een gsm-operator, een oefening van mijn Frans in Woluwe, Engels in Venlo, Roemeens en schaken met mijn peer-education-seminariecollega Mihai, fluistertaal en pamperruzie met Pieter, Halse nieuwjaarschampagneslokjes, ... en toen was het alweer afgelopen met buikgriep. Mijn voornemens kon ik vanaf de eerste dag al niet meer waarmaken. Het eerste uur was al een fiasco, dus dat betekent al iets voor de rest van het jaar... * Zucht diep en wrijft in vermoeide oogjes....* Gisteren heb ik me toch maar aan een nieuwe agenda gewaagd, kwestie van tenminste mijn dagen te plannen. Ik moet wat SMARTere doelen stellen: specific, managable, active, realistic en timed... en verder heel veel 'houden van'
De observant wil me misschien bij hun krant, maar ik mag nog niet juichen. Deze universiteitskrant heeft al veel journalisten in dienst, dus ik val waarschijnlijk overboord. De titanic zinkt al dagen, maanden, jaren ... En het klimaat verdwijnt alweer onder de stapel 'hotter' news. Zoals mijn twee dikke boeken Statistiek bijvoorbeeld. De eerste taak was nog zo erg niet. Waarom klaagt iedereen? Tot nu toe heb ik enkel last gehad van het gewicht. Probeer maar eens twee hardcoverige 700-pagina boeken in een zielige Mediamarktrugzak te proppen, met nog een lijvige Michel Vandenbosch (zijn boek, niet hijzelf) erbij. De kinesist heeft een hele kluif aan mij. Nee, niet de kinesist, ik moet mijzelf uit mijn conditieloze leven slepen. Het zwembad is een mogelijkheid. Dan doe ik tegelijk wat aan mijn vetgehalte van 26,4%, brrrrrrr.... Waar een gezondheidsmarktje op de unief al niet goed voor is. Ik begon wel spontaan te gruwen bij de mogelijkheid tot gratis cholesteroltest... naaldjes...
Dit stukje weegt niet op tegen de weken zonder nieuws van mij. De bezoekerscijfers dalen, mijn passie vloeit weg met elke tik. Er is iets veranderd... Vreemd hoe één zin je soms van een hele obsessie kan verlossen. Gelukkig maar... Maar ik zal blijven schrijven, zoek nieuwe inspiratie, trek me niet meer op aan vage verlangens van vreemde vertrouwdheid... nee, nieuw, nu!
En hier sta ik weer, jullie trouwe dienaar. Ongelezen en doorbladerd, blootgegeven en ontkleed... Een nieuw jaar vol peers to educate. Het jaar waarin Veerle Canada zal veroveren, wasberenkoningin zal worden, Pieter ten huwelijk zal vragen (een keer of drieëntwintig), een wereldjeugdcongres misschien mijn leven zal veranderen, ik eindelijk het kindje van Yasmine zal kunnen knuffelen, grootoom Toinne begraven werd, Michel Vandenbosch op mijn wenslijstje van te-ontmoeten-personen staat, ik ZEKER een boek wil schrijven en nog veel wil liefhebben...
Ik hou van jullie (en vooral van jou),
Lieve groeten en vrede aan allen die het tot hier hebben gemaakt,
Laser en lees en les uw dorst aan woorden dagelijks (minstens 1 liter)
Babe, the gallant raccoonqueen
Abonneren op:
Reacties (Atom)
