Viva Las Vega's: Veerle's blog

Veerle in Duurzaam Wonderland

2011-09-24T02:13:00.000+02:00

Een productieve dag met twee nieuwe ervaringen/nieuwtjes die ik blogsgewijs wil vereeuwigen:

- Vanochtend kennisgemaakt van Anita van de IDoDareDream Foundation (http://www.dodaredream.nl). Met smaakbegeleiding van een schuimig zoete chai soy latte geluisterd naar het inspirerende projectplan van deze jonge organisatie en tegelijkertijd in mijn hoofd met allerlei ideetjes gespeeld voor samenwerking, partnerschap en toekomstige duurzame projecten van IDoDareDream en NJR. IDoDareDream is een organisatie waar je op het eerste gezicht in gelooft en graag mee in zee wil gaan: oprecht hartelijke mensen, een motivatie om dromen (helpen) te verwezenlijken en geloof in de kracht van jongeren. Hier zullen we binnenkort vast nog veel over horen.

- Het is definitief: over een kleine twee weken zal NJR een avond lang de lichten doven! Meteen mijn eerste echte persoonlijke projectje binnen NJR sinds mijn aanstelling als bestuurlid Duurzame Ontwikkeling. Ter gelegenheid van de 10:10 EnergyChallenge organiseert NJR (en onze werkgroep Jong en Duurzaam) ons allereerste Dinner in the Dark. NJR medewerkers en werkgroepleden -ze weten het zelf nog niet- worden uitgenodigd om in het donker te smullen van een duurzaam driegangendiner. Op deze manier dragen we ons hapje bij aan het naar beneden laten tuimelen van de energiemeter van 10 oktober 2011. Het doel van 10.10 is namelijk de elektriciteitsmeter die dag met minstens 10 procent naar omlaag te krijgen. Hoewel we op NJR-kantoor wellicht net iets meer energie gaan gebruiken dan op andere dagen (tenzij we rawfood koken), zullen de 25 tot 30 deelnemers die avond niet zelf thuis koken, wat in één klap heel veel energie bespaart. Bovendien zal de maaltijd 100 procent biologisch en vegetarisch zijn. Ook streven we naar lokaal lekkers of een enkele exoot met fairtrade label. Achteraf krijgen de blind-eaters een docu en duurzame inspiratiesessie als toetje. En wie weet krijgen we hoog bezoek van een Stoere Vrouwenbrigade!

Waarom kunnen mooie dagen niet gewoon een paar uur langer zijn?

Over Thieme, klare taal, retrievers en zwetsers

2011-09-22T23:46:00.002+02:00

Naast me schommelt een bejaarde labrador mee in het ritme van het treinstel. We zijn samen op weg van Utrecht naar Amsterdam. Hij neemt de tijd om te rusten, ik om mijn eerste -met de smartphone getikte- blog van de dag de wereld in te sturen. Wat voor dag zou dit beestje achter de behaarde rug hebben? Hij lijkt in ieder geval net zo doorleefd als ik; dichtvallende oogjes, snuit plat op de grond, een te strakke halsband,...
Toch denk ik niet dat hij vandaag net als ik veel te vroeg is opgestaan om op tijd bij de Tweede Kamer te zijn. Vandaag organiseerde NJR met de jargonbrigade de verkiezing va de KlareTaal- en Zwetsprijs 2011. Scholieren kozen de meest welbespraakte politicus en wie ongehinderd met jargon gooide bij debatten, kreeg dat vandaag ook te horen. D66-er Pechtold viel in de smaak van de jonge juryleden dankzij zijn humorrijke beeldspraak en rake replieken. Een CDA'er - wiens naam me nu even ontsnapt, maar vast terug te vinden is in de meeste Nederlandse media- zou de zwetsprijs in ontvangst hebben genomen ... als mr Geert Wilders niet opeens 'doe toch normaal, man' naar minister-president Rutte geroepen (daar wordt hij nu eenmaal voor betaald en trekt weer wat felbegeerde media-aandacht). Het debat werd voor twee uur geschorst en weg waren de kamerleden! Gelukkig kregen de jargonbrigadiers Pechtold wel nog te pakken.

Terugkijkend op de dag vond ik toch wel dat Marianne Thieme een eervolle vermelding Klare Taal verdiende. Dit baseer in niet op mijn persoonlijke politieke voorkeur, maar op een gevatte opmerking tijdens de beschouwingen. Thieme vroeg over de plaats van natuur in het hele begrotingsplaatje. Rutte zei dat hij van plan was daar later op terug te komen. Thieme: bij 'overige zaken' zeker. Ze sloeg de spijker op de kop.

De labrador is er ondertussen vandoor, samen met baasje de Amsterdamse nacht in. Hij zou zich zelfs vast nooit mogen neervleien op het 'overige'-plekje. En ook ik verdwijn in een station dat mijn naam niet kent in een wereld die een kunst maakt van recht spreken wat krom is (en andersom).

Living the 30 day challenge: koffie!

2011-09-21T11:32:00.001+02:00

Een paar weken geleden postte Daphne van Happy Herbi (www.happyherbi.com) een interessant bericht op de Facebookgroep waar we allebei lid van zijn: '30 days to kick a habit'. Als je dertig dagen lang een slechte gewoonte naast je neerlegt of jezelf een nieuwe gewoonte probeert aan te leren, wordt het na het magische aantal van 30 dagen routine. Ze had het zelf ergens gelezen en nam zich voor de raad ter harte te nemen. Ik wilde natuurlijk niet achterblijven en maakte een lijstje van veranderpunten.

- Ik drink teveel koffie (lees: elke ochtend, middag en soms zelf avond), terwijl ik het als kind eigenlijk helemaal niet zo lekker vond. Hoewel ik me in eerste instantie enkel liet verleiden door een Soy Latte met veel suiker en schuim, ben ik in het stadium gekomen dat ik het goedje puur achterover sla. Desastreus voor mijn vergelende tanden, een paniekaanval voor mijn bloedsuikerspiegel en ook nog eens risicoverhogend op het gebied van kanker en burn-out. Bovendien wordt je, zo vertelt het internet, na een tijd slaaf van de koffiekan. Met een fikse koffieverslaving verkeer je zonder dagelijkse koffie-inname in een slaperige zombiemood. Je achterhoofd gonst dwingend: "coffee, want coffee, crave coffee, now!!!".

- Ik doe amper (of zeg maar helemaal niet) aan sport. Hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik best wel aan mijn nodige portie beweging toekom ("Ik loop twee keer per week de trappen op naar de derde etage van de Beurs van Berlage", "Ik loop de volle 200 meter van voordeur naar tramhalte", "Ik heb een fiets... "), weet ik goed genoeg dat ik eigenlijk helemaal niet sport. Naar een fitnesscentrum gaan vind ik onzin. Je zult me dan ook vaak horen zuchten dat ik echt niet ga betalen om op een elektronische fiets te gaan rijden die ondanks al je inspanningen geen meter vooruit komt. Dan zijn er dingen als Zumba, steps, aerobics, hottentotdance, etc. Ik heb respect voor de mensen die elke week gedwee een uur lang de stapjes van de instructeur volgen, maar ik weet op voorhand dat het mij horendol zou maken. In een vorig leven deed ik aan zelfverdediging: kung fu, beetje karate, ... Daarna werd het wat minder geweldig en sloeg ik enkel nog gele balletjes over een net. Ook dat is ondertussen uitgedoofd bij gebrek aan gravelpartner hier in Amsterdam. Conclusie: ik doe op dit moment niet, nada, noppes aan sport.

Ik voegde dan ook meteen de daad bij het woord. Mijn eerste uitdaging werd de Coffee Challenge Tussen 21 juli en 21 augustus raakte ik geen druppel koffie aan. Er waren natuurlijk verleidingen: de nieuwe frappuccino met soyacream die de Starbucks deze zomer lanceerde en Utrecht CS heerlijk deed ruiken, de korte nachten, urenlange vergaderingen en slaapogerige ochtenden bij het bestuursweekend van NJR, klussen en verhuizen in onze nieuwe woning met Pablo's ouders voor wie ik elke ochtend koffiegastvrouw speelde (maar zelf uiteraard weigerde). Soms was ik best bang voor de reacties van mensen die me kenden als een 'koffiemens'. Ik hoorde ze al denken: "Nu, eerst wordt ze veganist en zegt ze nee tegen alle dierlijke producten en nu wil ze zelfs geen koffie meer. Moeilijk kind!". Het viel echter bijzonder goed mee. Wel moest ik wel nog wennen aan thee, de logische volgende optie bij koffieweigering. Ondertussen vind ik het best drinkbaar, vooral de Chai chocolate, een Indiase kruidenthee uit de Ekoplaza met een lichte chocoladesmaak. Op 21 augustus was ik afgekickt. Ik wilde het vieren met een overwinningskopje koffie en inderdaad, na de eerste slok draaide mijn maag zich om. Jakkes, wat een bitter, smerig spul! En dat was het dan, ik was verlost van de koffie'ketens'. Sindsdien blijf ik braaf van het bruine goedje af. Nuja, tenzij ik ergens een soy frappucino tegenkom, dan moet ik toch even proeven.

Wordt vervolgd... (afgelopen maandag ben ik namelijk van start gegaan met niets minder dan de Bicycle Battle)

Duurzame Dinsdag, nachtelijke VU-bezoeken en Ronald Giphart

2011-09-06T22:57:00.000+02:00

Lieve lezer,

Vanaf vandaag zal deze blog voornamelijk in het teken staan van Viva Las Vega's en de zijsporen ervan. Viva Las Vega's wil van plantaardig eten een feest maken en heeft de buik vol van 'vlees is toch zo lekker'-reacties. We willen een alternatief bieden, eters laten genieten van een maaltijden, hapjes, snacks, versnaperingen. Dat deze geen dierlijke delen bevatten maakt de smaak zeker niet minder lekker.

Vanochtend inspireerde Duurzame Dinsdag me tot actie. Originele prijswinnaar met initiatieven van duurzame energie tot milieuvriendelijk bouwen, duurzame speeltuinen, energieopwekkende fitnesscentra en recycle-fietsen. En bovendien twee fantastische jongerenwinnaars (proficiat Eric en Taco!) Maar opvallende weinig nieuws op het gebied van duurzaam voedsel. Daarvoor is er Viva Las Vega's!

Volgende week maandag komt het voltallige nieuwe bestuur samen. Vanavond heb ik een mailtje gestuurd naar recente interim-vegetariër Ronald Giphart en vannacht droom ik grote dromen over het meest memorabele Vega-festival aller tijden (binnenkort in Nederland?).

Rent a Dog

2011-06-16T13:27:00.001+02:00

Vandaag was het weer zo een dag dat ik een onweerstaanbare drang had om met een hond op wandel te gaan. Bij gebrek aan hond en de onmogelijkheid om er eentje te adopteren (omwille van de gewoonlijke argumenten: klein appartementje zonder tuin, niet veel thuis, mogelijke reisplannen in nabije toekomst) zat dat er niet meteen in. Ik kon natuurlijk wel de schaarse schare hondenbezitters in mijn vriendenkring bellen met de vraag 'Mag ik je hond lenen"? Die stap was echter net iets te groot (mijn stagebegeleider is namelijk één van de enige nabije hondenbezitters die ik ken).

Het zette me aan het denken. Hoeveel studenten zouden bij het opstaan de aandrang voelen om even frisse lucht te gaan halen met zicht op enthousiaste kwispelstaart? Wie mist er zo'n trouwe viervoeter, maar kan hem geen permanent onderdak bieden? Waarom bestaat er niet zoiets als Rent A Dog? Dierenasielen zitten vol verlangende honden die maar al te graag hun poten zouden strekken op een mooie zomerdag. Hoe leuk zou het zijn als je als hondenliefhebber zo'n beestje een onvergetelijke dag kon bezorgen. Natuurlijk zou de 'lener' gescreend moeten worden op slechte bedoelingen. Een dier is namelijk geen gebruiksvoorwerp die je zomaar voor eender welke bevrediging kan inzetten. Misschien is het ook wel egoïstisch om je drang tot 'wandelen met hond' op te lossen met een escorthond. Toch denk ik dat Rent A Dog een win-win situatie kan zijn voor zowel hond, hondenliefhebber als dierenasiel. Bovendien kan het helpen asielhonden van het hartnekkige 'moeilijk dier' stigma te verlossen. Verder is het regelmatig uitlaten van een asielhond een minder grote persoonlijke investering dan een officieel vrijwilligersschap bij het dierenasiel. Verder denk ik dat, zodra je band opbouwt met een asieldier, de stap naar adoptie (indien dat uiteindelijk mogelijk is) ook kleiner is. Ik kan dierenasielen dan ook van harte aanraden om een Rent A Dog project op te starten. Ik zie het al voor me: Rent A Dog. Bezorg uzelf en Max een onvergetelijke dag! Ik zou er in ieder geval regelmatig aan deelnemen.

Misschien dit blogje mailen naar de dierenasielen in mijn omgeving. Wie niet waagt niet wint :)

Verslag eerste NGPF Masterclass:

2011-05-24T11:31:00.000+02:00

De psychologie van het Vlees Eten

Na weken van voorbereiding was het dan zover: de lancering van de eerste NGPF Masterclass, editie 2011. Uit alle aanmeldingen zijn vijfentwintig gemotiveerde deelnemers gekozen. Ze zijn jong (18 tot 30 jaar), komen uit alle hoeken van het land en hebben tenminste één ding gemeen: hun enthousiasme om meer te leren over dierenethiek, gedragsverandering, mediapsychologie, campagnestrategieën en de mogelijkheden om de theorie in de praktijk te brengen voor dieren, natuur en milieu.

De spits werd ’s ochtends afgebeten door de deelnemers zelf. In een uitgebreid kennismakingsspel leerden de NGPF-masterclassers elkaar en het Nederlandse medialandschap beter kennen. Vervolgens introduceerde NGPF directeur Karen Soeters zichzelf en ging in vogelvlucht over de wapenfeiten in de vijfjarige geschiedenis van de Nicolaas G. Pierson Foundation, gaande van de NGPF-documentaires Meat the Truth en Sea the Truth, tot de recente activiteiten in verband met onverdoofd ritueel slachten, zoönosen en de werkelijke prijs van varkensvlees.

Na een uitgebreide lunch door het culinaire team Monique Van Dijk en Linda Broersen, verwelkomden we hoogleraar Sociale Psychologie Roos Vonk met haar hondjes Bobby en Aagje. In een persoonlijke en lichtvoetige presentatie nam professor Vonk de psychologie van de vleeseter onder de loep. Hoe gaan omnivoren om met cognitieve dissonantie? Waarom worden mensen die minder vlees eten soms ‘betweterig’ genoemd? En welke strategieën zijn vanuit een psychologisch oogpunt het meest effectief om vleesvermindering in de hand te werken?

Tijd om eigen ervaringen uit te wisselen was er tijdens de workshop Cognitieve Dissonantie en Ongemakkelijke Situaties. Aan de hand van scenario’s, een ‘VegaBingo’ met de meest gehoorde reacties van verstokte vleeseters en de presentatie van Roos Vonk, werd er in groepjes gebrainstormd. Deelnemers hadden het over moraalridders en zeikers, over dilemma’s bij het kerstdiner en over manieren om op een positieve manier om te gaan met negatieve reacties.

Als inleiding op de volgende masterclassdag analyseerden de groep tenslotte bestaande campagnes en reclamefilmpjes. Mist ‘Kip, het meest veelzijdige stukje vlees’ met de welbekende jingle zijn doel en wat kunnen we leren van andere campagnes voor eigen initiatieven? Als afronding van de eerste Masterclassdag kon er geproefd worden van huisgemaakte plantaardige cupcakes. Wij kijken alvast uit naar de volgende masterclass op zaterdag 28 mei met niemand minder dan dierenrechtenboegbeeld Peter Singer als gastspreker.

Honderd en één bonte koeën

2011-04-01T18:56:00.002+02:00

Mijn 101ste post! Een goede gelegenheid om even in het verleden te duiken met een verhaaltje dat ik zes jaar geleden schreef. Er is niet veel veranderd sindsdien...

HEEFT U EVEN TIJD?

“Heeft u even tijd, mevrouw?” De twee gaatjes in het karton vielen me meteen op. Vierkantjes die met veel fantasie ovalen werden waarachter guitige ogen me aankeken. Het moest een jonge man zijn, misschien een student. Alleszins een idealist die glimlachend zijn vrije zaterdag wilde opofferen aan “een betere wereld”. Een struise dame enkele meters verderop mompelde: “Wat een onzin! !” Haastige hakken.

“ Juffrouw?” Weer die ogen. Ik wendde vlug mijn blik af.

“ Jaja” knikte ik vlug. Het was eerder een excuus dan een antwoord. De jongen droeg een uier ter hoogte van zijn buik. De tepels stonden stijf vooruit. Het roze plastic glansde. Twee horens op zijn hoofd waren wat scheefgezakt. Zijn pak was wit met zwarte vlekken.

“ Heeft u zich wel eens vragen gesteld?”

“ Hoe bedoelt u?”

“ Of u wel eens stilstaat bij de lijdensweg van dieren, vooraleer deze in verwerkte vorm op uw bord terechtkomen? Kijk, we hebben een enquête die …”

Ze waren met z’n drieën, twee koeien en 1 stier. Over een bank hadden ze een bedsprei gelegd. “Go Veggie!” stond erop in tranende inktletters. Ik zuchtte. Ach, ik had er wel eens over nagedacht. En inderdaad, ik stelde me soms wel vragen…vroeger…

De twee bruine ogen bleven me aanstaren.

Gerommel in mijn maag. Mijn ogen zochten mijn horloge. Nog 2 minuten Ik was op weg geweest naar een restaurant met een blauwe voorgevel. Iets met een Franse naam. Mijn baas zou er wachten om 17u.

“ Sorry jongeman, ik heb haast.” Ik wilde verdergaan, maar zijn zwarte hoef hield me tegen.

“ Wilt u misschien toch even tekenen?” De ogen waren plots heel dichtbij. Mijn neus raakte bijna zijn brede snuit. Er golfde een vreemde siddering door mijn ledematen. Alsof binnenin het tienermeisje van vroeger weer in opstand kwam. Ze had me betrapt. Ik klemde de aangereikte balpen vast.

“Jaja, zeg maar waar ik moet tekenen!” Ik zag een glimp glimlach door de grote neusgaten. “ Animal rights” stond boven aan het blad. Het werd een snelle krabbel, waarvan de inkt in de twee volgende vakjes verder liep.

“ Dank u wel.” Vergiste ik me of knipoogde hij door het masker heen? “ Geen dank” antwoordde ik vlug. Mijn ogen zochten een blauwe gevel. In de verte luidde een kerkklok vijf keer. Ik zou te laat zijn.

“ La cuisine en blue” zat afgeladen vol. Van achter de hoofden maakte een hand een wuifgebaar. Mijn baas. Het was acht minuten over vijf toen ik tegenover hem ging zitten.

“ Excuseer me, maar ik werd onderweg opgehouden door dierenactivisten. Het zal niet meer gebeuren.” Ik had hem nooit echt gemogen. De verwijtende blik achter z’n brilglazen, het geroffel van zijn geveilde nagels op het tafellaken, de manier waarop hij de menukaart onder zijn wijsvinger liet doorglijden…

“Gezwans is het” zei hij plots. hij tuitte zijn lippen naar voren alsof hij zijn eigen woorden wilde kussen.

“ Bevalt de kaart u niet, Meneer Jaques?” vroeg ik vlug, hopend dat zijn commentaar niet op mijn late aankomst was bedoeld.

“ Nee, die activisten. Geleuter midden op straat…het zou verboden moeten worden. Alsof we niets beters te doen hebben dan piekeren over de pijn van het zwijn…haha…de pijn van het zwijn.” Ik lachte flauwtjes mee. Daar was de siddering weer.

“ Maar goed, laten we geen tijd verspillen aan gekken. Bestel liever. Twee keer het dagmenu met entrecote licht gebakken met garnering. In orde voor jou? Sonja?” De ober noteerde ijverig De pen kwispelde tussen zijn vingers. Kwispelen. De koe had ook een staart gehad.

“Sonja? Entrecote? Ok?” Ik keek op. Entrecote. Entre-Cote. Tussen-rib. Het stukje vlees en bloed tussen de koeienribben. Eerst werd de koe opengereten, het vel uitgespreid en de ingewanden opzij gelegd. Bloed. Roodgekleurde ribben met flarden spierweefsel. Bloed en de botten breken om het felbegeerde stukje vlees te vinden.

“Sonja, gaat het? “ Mijn blik volgde de ober. Iets in mij wilde hem tegenhouden, de pas afsnijden toen hij de keuken binnenging, de mond snoeren op het moment dat hij “Deux fois le plat du jour avec entrecote” riep.

“ Sorry Meneer Jacques, ik voel me inderdaad wat misselijk.” Mijn ogen zochten een toiletdeur. “Excuseert u me even?”

Koel water in mijn gezicht. Ik leunde voorover boven de lavabo. Een wat oudere dame bekeek me vanuit haar ooghoeken en verdween fronsend in het toilethokje. Wat was er in godsnaam met me aan de hand? Mijn spiegelbeeld had me in jaren niet meer zo zorgelijk aangestaard. Ik dacht in vlekjes. Koeienvlekjes en bruine ogen. De gedachte aan vlees deed me enkel walgen. De geur van bloed, van angstige ogen zonder glans, dood. Vooral dood. Ook ik was bang om te sterven, om zomaar van de aardbol weg te worden geplukt door een anoniem “niets”. Ook ik probeerde de gedachte van me af te schudden,.. door op te gaan in de drukte… geen tijd te maken om te denken… Leven, werken, slapen, drinken en eten. Daar was ik het kleine meisje verloren. Het kind met de paardenstaartjes dat lieveheersbeestjes temde. De onschuldige vastberadenheid in mijn stem aan tafel. Middagmaal na middagmaal… “Nee, ik wil niet! Ik eet geen lijken! Geen mensen en geen dieren! Nu niet, nooit!” De uren op mijn kamer, alleen met een lege maag en de nagalm van verwijten in mijn hoofd, waren bedoeld om me “wijzer” te maken. Het was hen gelukt. Ze hadden mijn wilskracht verstomd, verdoofd voor jaren

“Mag ik?” De dame kwam het hokje uit en reikte nu haar handen uit naar de lavabo. Ik stond mijn plaats af. Om mezelf een houding te geven keek ik naar mijn horloge. Kwart voor zes. Binnen stond de entrecote vast al te dampen…. ik wilde niet… maar kon mijn baas toch niet zomaar laten wachten… Uiteindelijk stapte ik tegelijk met de dame het toilet buiten.

Daar stond hij, in het midden van het restaurant. Ik herkende zijn uier, zijn vlekken, zijn staart,… Het levensechte masker had hij op een tafeltje naast zich gelegd Zijn haar zat in een paardenstaartje. Zijn mond (perfect menselijk, met een stoppelbaardje eronder) spuwde woorden. De kelner probeerde hem weg te duwen. Af en toe kon ik een woord opvangen. “dood vlees…. dierenleed… foie gras… kistkalveren… barbaarse slachtingen…”. Enkele klanten hezen zich recht en vormden een halve kring rond de “loeiende menskoe”. Ook ik.

Een tweede kelner kwam aangelopen.

“ Excusez-moi, mais vous devez sortir, sinon on appelle la police”

« Laat me alstublieft uitspreken. Waar is de eigenaar?” De bruine ogen probeerden zich vast te klampen. Enig teken van steun of begrip. Enerzijds wilde ik mijn ogen afwenden, anderzijds kon ik hem niet loslaten. Die pijn achter zijn netvlies… als een koe door een blinde menigte naar de slachtbank werd geleid.

« Wat is her probleem hier?” Het was mijn baas. Zijn adem stonk naar Entre-cote. Als een officier had hij de handen in de zij geplant en doorboorde de activist met zijn blik.. .

“We hebben een enquête georganiseerd. U mag de petitielijsten bekijken…” Hij zwaaide met enkele vellen. In het midden ontdekte ik mijn handtekening inclusief inktvlekken.

“ Petitie… petitie… gezwans is het. Dit doe ik ermee!” Snippers vielen op de vloer. De bruine ogen werden spleetjes, die zich dan weer vermanden door strak voor zich uit te kijken. De staart kwispelde niet meer.

“ Kom Sonja, we laten ons eten niet koud worden door zo’n aansteller.” Ik volgde elke beweging van de vlekjes. Hoe zijn handen de snippers bij elkaar veegden, hoe hij zich langzaam oprichtte, hoe hij nog wat wilde zeggen, maar zijn woorden weer inslikte, hoe zijn hoeven het restaurant uit werden gejaagd, de staart tussen de poten.

“ Sonja?” Ik draaide me om naar mijn baas. Hij stond al bij ons tafeltje. Bij de verdoemde entrecote… Het bord grijnsde. Ik wilde weg. Net op dat moment zag ik het koeienmasker. Het was op één van de tafeltjes blijven liggen. Goedkoop karton met gaatjes en vingerverf…Een kelner wilde het opruimen, maar ik was hem voor.

“ Neemt u me niet kwalijk Meneer Jaques.” Nog voor hij kon antwoorden grabbelde ik mijn jas en rende naar buiten. Het masker klemde ik stevig onder mijn arm. Het was zes uur. De winkelstraat sloot zijn luiken. Elke wegtikkende seconde werden er in ons land 8 dieren vermoord. Ik holde weg bij die gedachte en zag in de verte nog net een gevlekte staart om de hoek verdwijnen.

Veggie Challenge Enquête 2011

2011-03-24T12:32:00.001+01:00

Ziezo, mijn eerste enquête staat online. Ben benieuwd naar de resultaten. Al weet ik nog niet zeker of deze vragenlijst ook wel echt gebruikt kan worden voor mijn masteronderzoek, kan het zeker informatief zijn. Wie tot 31 maart tien minuutjes neemt om de vragenlijst in te vullen, maakt bovendien kans op een gratis DVD.

http://www.thesistools.com/web/?id=183791

Hopelijk komen er snel reacties!

Bovenburen? Nooit last van gehad...

2011-03-22T01:24:00.000+01:00

Ik neem me al maanden voor om wat fanatieker te gaan bloggen, maar nooit maak ik mijn goede voornemens waar. Soms gebeuren er echter zo bizarre dingen dat het lijkt alsof het leven je uitdaagt, also het wil zeggen "ik maak het net zo gek tot jij het met je schrijven in bedwang houdt". En jawel, vandaag stroomde de rand van de writersblock-emmer wel erg letterlijk over met extra druppels merkwaardigheden. Mijn sokken zijn er nog nat van, de stank zit overal en mijn hoofd is nog een beetje warrig.

Mijn verhaal begon op het moment dat ik thuiskwam na een dag van stage en 'mannentaalles zonder mannen' (maar dat is weer een ander verhaal). Nou, eigenlijk neem ik jullie beter even mee naar ons huisje in Amsterdam-West, ongeveer een maand geleden. Pablo en ik lagen rustig op bed een Scandinavische griezelfilm te kijken toen ons gootsteenputje begon te rochelen. Eerst dachten we dat hij gewoon een schorre keel had of dat hij zich had verslikt in een slokje afvoerwater. We gingen weer aan de film. Het was echter een voorteken van een tragedie die ons de week erna tot tranen toe zou teisteren. Ergens in het midden van de film kwam een vreemde stankwalm onze slaapkamer binnengeslopen. Een borrelend geluid in de keuken. De deur op een kier en bah! Onze gootsteen 'kotste' bruinoranje braaksel. Het ging om een smerig goedje met een sterk half vergane pindasausaroma dat vanuit ons afvoerputje naar omhoog kroop. Het was niet te houden, gleed over de wasbak als brutale monsterklauwen over het aanrecht, trok met niets ontziende krachten territoriumstrepen over onze keukenkastjes, drong de deurtjes binnen en terroriseerde onze messen, vorken, lepels, ons tosti-ijzer, de hakmolen, potten, pannen, pas gekochte muffinvormpjes, alle mooi opgeplooide keukenhanddoeken, ... Ook de vloer moest eraan geloven. We eindigden met een centimeterdiepe vochtige vloerbedekking en een stank die nog weken bleef hangen. Gelukkig waren er Pablo's ouders die bereid waren 3 van de 4 wasmanden vol doorweekte, plakkerige keukenspullen mee te nemen naar huis en in de vaatwasmachine te deponeren. De reden van de tot leven gewekte afvoerput was voor ons een raadsel. De loodgieter die de volgende ochtend onze keuken binnentrad, de schade constateerde en meewarig zijn hoofd schudde bij het zien van zoveel ongegeneerd gootsteengebubbel, nam zijn olifantenslurf en zoog net zolang tot een grote verstopping uit de weg was geruimd. De dader bestond uit kleine grindachtige korreltjes in bruin-geel vocht. De hoofdverdachten in ons lijstje: couscous (veel couscous-etende Marokkanen in onze buurt), kattenbakvulling (we hadden wel eens katten (en ratjes) gezien in de tuin), gestolde bolletjes frituurvet met pindasaus (van een fervente frietjes met pindasaus liefhebber... De studenten twee etages boven ons misschien?). We klopten aan bij onze directe bovenburen, maar niemand deed open. Ook de volgende dag geen reactie. Het incident bleef een mysterie, onze keuken verloor stilaan haar rotgeur en we kwamen in het stadium dat we weer lekker durfden koken zonder kokhalzen. De lente kwam in het land en ons leven was (ondanks de onafgebroken nodeloze stress om van alles en niets) mooi en smetloos ;)

Tot vanavond dus. Met mijn hoofd nog half bij VeggieChallenge enquêtes, summerschools, internationale subsidieaanvragen, stijfkoppige buurtvaders, toekomstvaagheid en financiële blabla, draaide ik de sleutel van ons 'huisje'om. Ik was nog maar net op bed geploft met geleende laptop op schoot, toen ik geritsel hoorde in de keuken. Een diertje? Waren de ratjes ontsnapt? Hadden we onverwacht bezoek? Was Pablo al vroeger thuis? Maar nee, wat ik aantrof had eeOn herkenbare geur, kleur en samenstelling. Het geel-bruine braakverwakkende goedje sijpelde dit maal van het plafond. Op ingenieuze wijze wist het zich een weg te banen door maar liefst 7 verschillende plafondgaatjes, waar we in de 5 maanden dat we in Bos en Lommer wonen, nooit nota van hadden genomen. Onze bovenburen hadden ofwel een wel erg vreemd idee om van hun appartement een zwembad te maken of een grandioze lek. Ik kon nog maar net de impact van de waterschade in me op nemen ("Nee, niet het Donderdag Veggiedag Kookboek" (bij het aantreffen van het gloednieuwe kookboek tot op de laatste pagina doorweekt), "Bahhhhhhhhhhh!" bij het zien van een plas bruin vocht rond een open bus poedersuiker, "Getver!" bij het blootvoets midden in een smerige plas gaan staan en "verd****! bij het aantreffen van de voorraadkast met doorweekte achterwand en doordrenkte Vegan Ikeakoekjes). Gele tranen van het plafond. Jakkes!!! Niet weer!!!

Pablo kwam nietsvermoedend binnen. Ik overviel hem met het nieuws en de buurvrouw. De Marokkaanse onderbuurvrouw had ook last van druppelende walgverwekker in haar keuken. De geel-bruine pest had zich uitgespreid met als missie het overwoekeren van de hele portiek. Onze krachten waren nu gebundeld. We zouden die gemene bovenbuur een lesje leren en hem eens laten zien hoe je een kraan dichtdraait! Op onze pantoffels gingen we aankloppen. Net als de vorige geen reactie. Vreemd. De (Thaise?) schuin-tegenover bovenbuur deed wel open. Haar verhaal klonkt logisch, maar bracht ons niet dichter bij de vochtige oplossing "Nee hoor, daar woont al een hele tijd niemand meer. Het appartement staat leeg. Het wordt opgeknapt voor studenten...". Een donker vermoeden (en een gevatte reactie op Facebook) haalde de meest lugubere scenario's in ons naar boven: http://www.youtube.com/watch?v
=mLnvvarAVtQ

De werkelijkheid was echter nog onverwachter dan de horrortrailer deed vermoeden. Even later stormde politie de trappenhal in. Zij zouden het mysterie oplossen en dat door het openbreken van de deur van de bovenburen. Ze dachten een lekkende kraan te vinden, maar hun ontdekking overtrof alle verbeelding :)

Bij het forceren van het slot kwam een sterkte geur door de kieren geslopen. Een geur die mij wel bekend was van toeristische wandelingen in het centrum van Amsterdam. Onze bovenburen waren helemaal geen bovenburen! Het waren honderden marihuanaplantjes met een overstromend bevochtingssysteem! Een Wietplantage! Je maakt het niet elke dag mee...

Geen wonder dat we nooit last hebben gehad van de paringsrituelen van bovenburen. Deze bewoners plantten zich dan wel geslachtelijk voort, maar op een zeer discrete manier. De wietplantage in het bovenbuursappartement verklaart wel meteen mijn voortdurende allergie. Volgens mij ben ik heel de tijd allergisch geweest voor de fauna twee meter boven ons. Grappig dat we nooit iets merkten van het hennep-effect. Bij de ontmaskering kregen we van de politie wel twee hennepblaadjes als herinnering. Hopelijk krijgen we ook hulp bij het leefbaar maken van de keuken! De bolletjes in de afvoer bleken voeding voor de hennepplanten te zijn. Bovenbuur de Wietboer(in) had waarschijnlijk het lef niet het bewijsmateriaal in de vuilnisbak te gooien en kieperde alles in zijn gootsteenputje (waarna het er bij ons uit kwam). Van je buren moet je het hebben...

Voor de liefhebbers is er een Facebookfotoverslag van onze avonturen: http://www.facebook.com/album.php?fbid=142668402466383&id=100001696715152&aid=30955

Morgenavond is alle hulp welkom bij het opruimen van de troep! Wie helpt kan rekenen op een stukje blad als beloning :p

VeggieChallenge voor een plantaardige lente!

2011-03-15T14:03:00.000+01:00

http://www.veggiechallenge.nl/

Amsterdam, 12 maart 2011 - Vleesverminderen is in. Steeds meer mensen kiezen er voor om de vleesgerechten te laten staan en te kiezen voor vegetarische of plantaardige gerechten. Als stimulans voor de keuze start in Nederland deze week het initiatief: de VeggieChallenge. Deze actie daagt deelnemers uit om een hele lente lang, van 21 maart tot 21 juni minstens 1 dag per week geen vlees te eten. Deelnemen kan met een simpele muisklik en geeft bovendien een kans om mooie prijzen zoals vega etentjes, films, geschenkbonnen en kookboeken te winnen. Wie deelneemt krijgt wekelijks een nieuwsbrief met recepten, voedingstips, weetjes en vega nieuws. De actie is opgezet door studenten van de Vrije Universiteit Amsterdam en zal gelanceerd worden tijdens de eerste editie van het Viva Las Vega's Festival.

Bij de zuiderburen is vleesverminderen een echte hype. Duizenden Belgen beloofden 40 dagen geen vlees meer te eten naar aanleiding van ' Dagen zonder Vlees'. Het initiatief was opgezet door een 21-jarige studente. Misschien dat het met de vastentijd te maken heeft, maar ook in Nederland start deze week een soortgelijk initiatief: de VeggieChallenge. De actie is opgezet door studenten van de Vrije Universiteit Amsterdam. De website www.veggiechallenge.nl wordt feestelijk gelanceerd op het Viva Las Vega's Festival in Amsterdam. Op 14 maart wordt de inkomhal van de Vrije Universiteit in Amsterdam hiervoor omgetoverd in een plantaardig en diervriendelijk 'Green Casino'. Op de informatiemarkt van Viva Las Vega's kunnen deelnemers een 'VeggieChallenge contract' tekenen in ruil voor een rijkelijk gevulde goodiebag met plantaardige producten. Ook krijgen ze de net verschenen VegaMap Amsterdam en een VeggieChallenge stempelkaart die na acht vega universiteitsmaaltijden om te ruilen is voor een cadeautje.

Op het Viva Las Vega's Festival kunnen lekkerbekken verder ook proeven van de vleesvervangers van de Vegetarische Slager, te rade gaan bij een diëtist, of kennis maken met één van de vele maatschappelijke organisaties die het initiatief steunen. In de zaaltjes daarachter worden doorlopend kookworkshops gegeven, met namen als ´Fingerlicking food´, ´Veggie for dummies´ en ´Groene moslims´. In de grote zaal vindt de hele namiddag een programma plaats met lezingen van o.a. psychologe Roos Vonk en visserijkenner Dos Winkel, een vertoning van de inmiddels legendarische film Meat The Truth, afgesloten door een groot paneldebat 'To (M)eat or not to eat'. Ook de organisatie van het festival is in handen van studenten.

De opkomst van vegetarische initiatieven is niet vreemd. Of het nu uit oogpunt van milieu, dierenwelzijn, wereldvoedselvoorziening of (volks)gezondheid is, de roep om vermindering van de vleesconsumptie klinkt steeds luider. VeggieChallenge is echter een van de eerste campagnes die zich expliciet op jongeren en studenten richt. “Steeds meer studenten noemen zichzelf 'vleesverlater'.”, vertelt initiatiefneemster Veerle Vrindts. “Volgens het Landbouw Economisch Instituut omvat deze groep enkele miljoenen Nederlanders, die één of meer dagen per week bewust geen vlees eten. Dat willen wij graag aanmoedigen door handvaten aan te reiken".

" Het ontbreekt de vleesverlaters nooit aan goede wil". zegt mede-organisator Pablo Moleman, "Wel hebben ze soms behoefte aan informatie over hoe een lekkere, gezonde maaltijd te bereiden zonder vlees. Of hoe om te gaan met lastige reacties tijdens familiediners. Het Viva Las Vega's festival helpt de vleesverlater daarom van zijn verlatingsangst af te komen”. Het is nu nog afwachten of de VeggieChallenge net zo een succes wordt in Nederland als 'Dagen Zonder Vlees' in België.

Viva Las Vega's festival helpt de vleesverlater

2011-03-15T13:58:00.003+01:00

Groot vegetarisch festival op de Vrije Universiteit

www.viva-las-vegas.nl

Of het nu uit oogpunt van milieu, dierenwelzijn, wereldvoedselvoorziening of (volks)gezondheid is, de roep om vermindering van de vleesconsumptie klinkt steeds luider. Naast een kleine maar stabiele groep vegetariërs en veganisten, is er een groep die volgens het Landbouw Economisch Instituut ´ettelijke miljoenen´ omvat, die zichzelf ´vleesverlater´ noemt. Zij leveren hun bijdrage door één of meer dagen per week bewust geen vlees te eten.

Het ontbreekt de vleesverlaters nooit aan goede wil. Wel hebben ze soms behoefte aan informatie over hoe een lekkere, gezonde maaltijd te bereiden zonder vlees. Of hoe om te gaan met lastige reacties tijdens familiediners. Het Viva Las Vega's festival helpt de vleesverlater daarom van zijn verlatingsangst af te komen.

De openingshal van de Vrije Universiteit in Amsterdam wordt op 14 maart omgetoverd in een plantaardig en diervriendelijk casino. Op de informatiemarkt kan men proeven van verschillende vleesvervangers, te rade gaan bij een diëtist, of kennis maken met één van de vele maatschappelijke organisaties. In de zaaltjes daarachter worden kookworkshops gegeven, zoals ´Fingerlicking food´, ´Veggie for dummies´ en ´Groene moslims´. In de grote zaal vindt de hele namiddag een programma plaats met lezingen van o.a. psychologe Roos Vonk en visserijkenner Dos Winkel, een vertoning van de inmiddels legendarische film Meat The Truth, afgesloten door een groot paneldebat 'To (M)eat or not to eat'.

Wie aan het eind van de dag de smaak van minder vlees te pakken heeft gekregen, kan zich inschrijven voor de Veggie Challenge. Deelnemers krijgen een wekelijkse nieuwsbrief en kunnen veggie-punten sparen waarmee mooie prijzen te winnen zijn.

Biologisch, maar niet heus

2011-01-12T20:58:00.001+01:00

Student-reporter onderzoekt aanbod VU-restaurants

Biologisch, maar niet heus

Het biogehalte van de VU-restaurants valt tegen en cateraar Eurest werkt lang niet altijd duurzaam. Dat concludeert student-reporter Veerle Vrindts.

Tekst: Veerle Vrindts.

Wie onlangs in een van de restaurants op de VU heeft gegeten, kon er niet naast kijken. Vele groene posters tonen de hoopvolle boodschap ‘VU en Eurest gaan biologisch vanaf 2010... logisch toch?’ Draagt de cateraar van de VU duurzame voeding écht hoog in het vaandel? Of is het aanbieden van biologische voeding een slimme marketingtruc om de prijzen subtiel de hoogte in te jagen? Bovendien, hoe ‘bio’ zijn de kantinemenu’s in werkelijkheid?

Samen met enkele milieubewuste medestudenten bezocht ik het restaurant van het hoofdgebouw. Eurest beloofde op haar website naast biologische voeding ook Fair Tradeproducten, extra aandacht voor dierenwelzijn en lokale voeding. Onze verwachtingen waren dus hoog.

“Welke warme maaltijden zijn biologisch?” vroegen we een restaurantmedewerker. Zijn antwoord was ontnuchterend: “Sorry, dat hebben we hier niet.” Zowel de vlees-, vis- als vegetarische maaltijden bestaan uit ingrediënten uit de niet-biologische landbouw. Dat betekent concreet dat de groente die je in de kantine eet, chemisch bespoten werd en de dieren op een erg klein oppervlak leefden waar ze gevoed werden met groeihormonen en medicatie. Als je hier niet aan wilt meewerken, moet je geen warme maaltijd van Eurest eten.

Bedroevend leeg

Een koude biologische maaltijd dan? Pas bij de broodsectie botsten we op een eko-label. Eén van de broodjes, een vers geurende bruine bol, bleek bio. Ook bij de ‘dubbele boterham’ vonden we een biovariant. Die mocht op ons dienblad. Al de andere broodjes hadden een minder duurzame oorsprong. Ook bij de dranken vonden we één biologische smoothie en één biologische frisdrank. Verder volgden een biologische appel en peer, één biokoekje en een reep fairtrade chocolade. De miniverpakkingen suiker, ketchup, mosterd en mayo droegen ook een eko-label, de patat dan weer niet. De verpakkingen melk en karnemelk waren wel volledig biologisch, maar in pure koeienmelk had geen van ons echt trek. Het dienblad bleef bedroevend leeg en koud.

Groeiend bio-aanbod

Ik stelde de vraag aan Christianne van Rijn (VU) en René Niemarkt (Eurest). Van Rijn beheert het contract tussen VU en Eurest en schrijft de nieuwsbrieven met VU-catering informatie. “Het biologisch aanbod in de VU-restaurants is erop vooruitgegaan sinds vorig jaar”, vertelt Van Rijn. “In vier maanden tijd is het aandeel biologisch assortiment gestegen van vier procent naar twaalf procent.” Op het eerste gezicht inderdaad een interessante stijging. De twaalf procent was vooral te danken aan de biologische melk en kleine producten zoals ketchup, mayo en suiker. Ironisch eigenlijk, want de bio-sauzen worden elk apart in plastic minidoosjes verpakt. Handig, dat wel, maar duurzaam? Op de vraag of de verwerkte melkproducten in de maaltijden dan ook biologisch waren, was het antwoord negatief. In het kader van verantwoord ondernemen heeft Eurest wel besloten het bestaande mineraalwater uit de schappen te halen en te vervangen door een ander merk plastic flesjes. Wat dit merk volgens Niemarkt ‘verantwoord’ maakt is het feit dat het waterbedrijf een kwart van opbrengst aan drinkwaterprojecten in ontwikkelingslanden geeft. Zelf vraag ik me dan af of een plasticberg vermijden door de aanleg van drinkfonteintjes op de VU geen effectievere en duurzamere oplossing zou zijn.

Te duur

Toch is het niet gepast om alleen met de vinger naar Eurest te wijzen. “We willen en kunnen wel honderd procent biologisch gaan, graag zelfs”, vertelt Niemarkt, “Het probleem is dat de consument vaak niet bereid is meer te betalen. Een biologisch product is twintig tot dertig procent duurder om in te kopen dan een niet-biologisch. Veel mensen zijn niet bereid dat extra inkooppercentage te betalen. Tot nu toe hebben we gezocht naar producten die zonder prijswijziging aan het assortiment kunnen worden toegevoegd of een ander product kunnen vervangen. Wij van Eurest stellen de gast centraal. Het is een kwestie van vraag en aanbod.

Bovendien kunnen studenten of medewerkers hun suggesties posten in de ideeënbus in het restaurant”, zegt Niemarkt.

Onverdoofd geslacht

Onder VU-studenten zijn de meningen verdeeld. “Ik ben zelf vegetariër”, vertelt David, bachelorstudent psychologie, “dus ik kan wel regelmatig een vegetarisch menu vinden in het restaurant. Ik heb echter ook enkele veganistische vrienden en die vinden bijna niets zonder dierlijke producten erin.”

Thomas, bachelorstudent International Business Administration, stoort zich aan de plastic waterflesjes en de ‘oneerlijke’ koffie in de kantine: “Ik vind het goed dat er in de kantine biologische producten zijn. Ook het fairtrade Ben en Jerry’s ijs is erg lekker. Dat is een goed begin. Maar als de VU echt duurzaam wil zijn, kunnen ze beter werk maken van praktische dingen, zoals afvalsorteerbakken en de aanleg van drinkfonteintjes. En de koffie, die moet gewoon volledig fair trade.” Nina, masterstudent biologie, is teleurgesteld over de nieuwe ontwikkelingen van Eurest: “Sinds kort is er vlees van onverdoofd geslachte dieren (halal) bij de vleeswaren. Ik vind het jammer dat de VU onverdoofde slachtingen steunt. Als dieren gedood worden, kan je ze tenminste een goed leven en een pijnloze dood gunnen”. Bij navraag bij Eurest vertelde Niemarkt dat Eurest onverdoofde slachting geen bezwaar vond: “Als er vraag is vanuit de VU naar halalvlees, dan leveren we dat. Hetzelfde geldt voor koosjer en vegetarische producten.

Ook vertelde Niemarkt dat Eurest geen vissoorten aanbiedt die voorkomen op de rode lijst van de Viswijzer. Over andere vleessoorten gaf Eurest tegenstrijdige informatie. Enerzijds kon het vleesassortiment door commerciele redenen niet biologisch zijn. Anderzijds claimde Eurest producten met een 3-sterren Beter Leven-keurmerk aan te bieden, een label dat de Dierenbescherming alleen toekent aan biologisch vlees en vrije-uitloopeieren.

Eurest gebruikt naar eigen zeggen echter naast vrije-uitloopeieren ook scharreleieren van kippen die nooit het daglicht hebben gezien. Het vlees en de eieren bij Eurest blijven dus een heikel punt.

Wie helemaal zeker wil van een dierenleedvrij, verantwoord menu bij de VU, kan het best kiezen voor een vegetarische maaltijd met een lekker biologisch sapje erbij. Logisch toch?

Reageren?
Mail naar redactie@advalvas.vu.nl.

‘De VU kan beter werk maken van praktische dingen, zoals afvalsorteerbakken en de aanleg van drinkfonteintjes’

minne

2010-06-14T10:44:00.000+02:00

ik weet nu dat jij een stem hebt
die spreekt vanuit je buik
dat je luid kan zijn en bitter
dat ik je zachte kant misbruik

misschien had ik je eerder
een hand, een oor, een leven,
de vrije wil –als die bestaat-
het woord terug moeten geven

ik liet je in een toren wonen
jij liefde er onder mijn huid
nu stoom je me de trappen af
en zet mijn ‘maar’ eruit

Some words of Sadhana- digged up from my red Auroville notebook

2010-06-11T10:48:00.000+02:00

Singing cups and ringing plates
The melody of pillows and pots
The unity a hut creates
Young minds facing their blind spots

A bare feet stroke the strawmat floor
divine moment in the make
a giggle when the silence breaks
puppy paws scratching the door

With the magic of a kitchen spoon
and some chocolate jiggery
we sweeten up our mornings, afternoons
and a dinner sugarfree

Cleaning our dishes in buckets of love
dynamized water, you better drink enough
the flavours of india, ideals in the core
2 weeks in Sadhana Forest
just make me wish for more

---------------

Fragile (when Max died)

Even paradise has thorny corners

No bubble is bullet proof

No island free of waves

Little paws seemed

Strong enough to carry a growing cub

They used to dance on morning melodies

And bark a call for us to wake up

I know natural order

Can grab your throat

That fate is as innocent as a broken dice

Still, I wish you swing your tail

Just around the corner

Of a puppy paradise

----

And the winner is...

2010-06-07T21:17:00.002+02:00

India!

Some anonymous visitor from the region of Varanasi in Uttar Pradesh has managed to visit my website at least 166 (!) times in the last 28 days! This is a record! Congratulations! Strangely enough I can not think who this mysterious fan is, af I have been in quite some places in India, except Vaaranasi... Can you tell me who you are?

However, what I don't like is the considerable amount of advertisements that lately appeared in the comments section of my blogs. The first ones in foreign languages were kind of funny, but now it is just getting boring. If only they would at least tell something, but apparently it is just an empty summary of sex and porn related words, as if somebody who is just learning English portrays the newly learned vocabulary he discovered in the thematic dictionary under the section: porn&co. Who-ever this brave student of English is, can I please as you to find another place to show your advanced language skills? I have enough words to delete in my thesis, don't make me loose more time with deleting your braggary...

Thanks!

PS: to the visitor in Grunn: will you ever be ready to talk again? Let me know... in sign language is also valid, for example by visiting this website six times in a row.

The four and a half stages to Utopia

2010-06-04T12:45:00.001+02:00

That's what happens: a thesis you worked on for hours the day before, just to find out the next day you saved it in temporary files and it now has disappeared forever. I finally understand how it feels, how he felt, how most people seem to feel standing in front of a story to be written, so many thoughts to be spread over a limited amount of words in a considerable amount of pages. I know how it feels to realize none of the formulations you use seem to be fair to the topic, to the informants, to the academic and personal world in general. You feel like a block, as if your words stand in the way of the Truth, whatever that might be. And it feels as if you better leave it all unsaid, as if you do it all more justice by letting it be without being analyzed or described or generalized in something called thesis. I know anthropology should avoid essentializing, and that this can be reached by focusing on your own experience, your interaction at a certain place with certain people, aware you didn't understand it all, ... reflexivity, reflexivity, reflext... and then I come with theories, because they sound professional, so I can pretend to have some social scientific insights. And it kills me, because I don't. I don't want to see people as social robots, neither do I want to reduce them to machines that have a similar respons if they are triggered by the same stimulus, conditioned, unconditioned, the evolutionary flirting game, whatever... Just 21 days before the deadline, this week revalued to 'lifeline'. If I would be a rat...

What a difference language can make

2010-05-09T23:17:00.000+02:00

I just had a look at the 8 comments on my march post and once again I found a confirmation for the poetry power of the Japanese language, compared to the flat obscenity of the same words in Chinese.

See for yourself what happens after you put this piece of text in Google Translate:

18禁,聊天,免費影片,美女短片,0401,免費聊天,免費視訊,0204,78論壇,亞洲影城,視訊聊天,免費影片,聊天室,ut,成人,視訊,都都,視訊,打飛機專用網,小高聊天室,視訊,免費影片,a片免費,a片,18,免費線上視訊,日本a電影,影音視訊聊天室,貼圖區,av,383,77p2p,85cc,無碼,av影片,av專賣店,a片線上看,a圖,免費線上影片,微風成人

In the Japanese-English translation you get this mysterious; yet poetic piece of text

(Adult Breeze)

A piece (of) shadow
(covers the) cost of isolation
(a) short piece (of) beauty
a free vision for a free Tribune

Castle Shadows heaven
visual piece shadow(s) cost of isolation rooms
adult vision (in) the capital city,
(a) monitoring, network
(where) Aircraft strokes (our) room

Odaka,
visual piece
shadow(s) cost of isolation
a cost of isolation strip
visual line for a Free Japan

a Film chamber heaven
visual sound shadow
pasting free shadow pieces
curves, shadow lines for a Free piece
an adult breeze

How subtle and charming; I thought after reading this translation: Odaka must be the beloved one; the protagonist in the author's fantasies; the queen of his heaven. Yet; the author feels isolated in his capital city; only catches her visual shadow which is worth all the costs of his isolation.

The Chinese translation pushed me with my nose on the naked facts, no heavens and shadows in isolation, but...

18 ban, chat, free video, beauty video, , free chat, free video, Forum, Asian Cinema, video chat, free movies, chat rooms, ut, adult, video, are all, video, aircraft private network, a small high-chat rooms, video, free movies, a films for free, a film, 18, free online video, Japan, a film, video and audio video chat rooms, map area, no code, av video, av store, a piece online watch, a map, free online movies, breeze Adult

I go to bed with the silent hope that the person who posted this reaction was a warm-hearted Japanese :)

Vegan a go go

2010-05-09T22:43:00.001+02:00

Back in Bilzen.... desk lamp providing some shadow in the dark overwhelmingness of a talking living room. Turkye waving in a distance; with a thesis hill in between which only allows me to see some moving fingertips. Electionposters will cover cultureboards soon, both in Belgium and the Netherlands; partners in political chaos: Falling... falling... failing.... We don't agree whether or not to stay together. But we agree we can't keep it like this, because we can't agree. I got alienated by living rooms with couches; the internal architecture around the television shrine; the center of attention; never speechless; never still, never without suggestions on how to improve our failing lives or making fun of other people in order to make us feel better/worse/worried/unsafe/... This is where I grew up. My mind craving for coziness; family reunions; a mothersday sunday cuddle, Auroville in the back of my head, Amsterdam and European capitalmentalities braggin about the freedom of anonimity... and me, trying to understand where I can buy anthropological glasses...

Creative Writing Workshop 3/3/2010 - Future School- 10:35-12:20 .)

2010-03-03T13:23:00.000+01:00

Freewriting:
Only a phonecall away, a beep, no signal, from time to time a disconnection beyond the line. I feel quiet today, wordless, absent, imagining the shape of your presence sitting on the couch, right next to me.
I don't want to be the one that leans on you, I want to be able to stand strong on my own. Looking to much in close up destroys beauty sometimes. I can not speak, I want to scream, reach you, with my fingertips, extend them until they touch, I want to laugh, break out, fly, rush away, over the entire Middle East but stay here with one leg,. grab your hair (the curly part) and swing you to the air, carry you on my back... all the way to Auroville...

Poetry following from my freewriting in Future School class today:

I take you on my back to Auroville
and hope you won't cease
in the flight of tropical thoughts
and spiritual sceneries

I take you on my back
and circle through eternity
meet a Mother in clouds of gold
in a temple of religionless divinity

I take you on my back, reach you a green belt
to keep the buxxing of mosquitos away
I take you on my back
and whisper you, please stay...

My poem after the input of 6 young Aurovillians

I take you on my back to Auroville
walking through the forest, listening to the birds tsjirping
walk side by side
holding hands under the blossoming tree

looking in your eyes and feeling love
which makes me puke (yes, someone wanted to be funny :))
sponge which is soaked
in the food and drink that I choked

"eat whatever you like" people say
and play at the bay
the only thing I can say is " don't be afraid"
and I whisper you, please stay

My poem transformed based on the 'recycled ' associational suggestions of my students:

I take you on my back
listening to the forest
holding hands with blossomming trees
and feel my eyes
as sponges soaking daring drinks
and fed with food of love

I take you on my back
play side by side with birds
puke my fear away
and whatever people say
I whisper you, please stay

The War Within

2010-03-01T06:46:00.000+01:00

'teach peace' the t-shirt tells
but non-violence has blurry borders
taste bubs and salivary cravings
bodily desires
under-ego plays strike
while consciousness dozes in
a bowling game divine
boiling breath balade
I'm a believer...

right

as long as they were happy...

2010-02-22T15:07:00.000+01:00

I don't understand what's wrong with the human mind. Even in Auroville I hear the phrase over and over again "as long as they had a happy life". A happy life seems a legitimation for killing. It really makes no sense to me. It came up during an interview with an Aurovillian girl, talking about sustainability, listening to our needs rather than our wants. Yet, when it came to veganism, she told she still consumed meat. She lived in a farm, she said, and if she saw the chickens walking around, running freely, she could not think different than that those animals have a happy life. Ok, so far I can more or less agree. Even though you can not see the inner struggles of the individual chickens, the daily frustrations of a chicken life and the possible season-depression of the feathered chicken in fire hot summer, you could say that a free running chicken on a farm has a relatively happier life than one who is stuck in a crowded, inhumane factory farm without space to move.

But then a strange loop in thinking occurs: the chicken is happy (according to human judgement) so... I can kill her. This is one of the strangest conclusions I ever heard. Ok, I have been listening to similar analogies over and over again, sometimes featuring cows, pigs, rabbits, ... but in no case I was able to see the logic of the conclusion. What would give you the right to kill a happy living being. Wouldn't its happiness just be a reason to keep her alive? Is a killer less guilty of murder if his victim was happy before he/she was killed? Is it more legitimate to throw a bomb on Auroville, as most people seem to have a happy life here, then throwing it on a hospital for depressed patients or on a prison? Are we jealous of their happiness and do we like to see it destroyed as soon as they get it? I love the fact that organic farms are getting more popular, but organic meat from happy animals, come on! We don't need meat, we don't NEED to kill to fulfill any of our daily needs. We can perfectly deal without any deadly victims. any exploitations for their mothermilk or eggs And still, even those we tell they care, those we preach to live on a higher level of consciousness serve chicken rice in the Visitors' Centre and Tuna Sandwish in the Solar Kitchen.

Humans, if you plan to kill me, please do me a favor: kill me when I feel like dying, not when I finally am enjoying life.

Eco Cycle-Yatra- Hand Clap 'Choco-la-de' in Moratandi

2010-01-27T08:13:00.000+01:00

Imagine, over fifty barefoot children in a circle, chanty South-Indian houses in the background, some curious dogs sniffing your toes, a group of about ten mothers observing from a safe distance, twenty volunteers from all over the world and... ' CHOCO-LA-DE' hand-clap smiles where-ever you look. This is the image that comes to my mind when looking back at my first Eco-Cycle Yatra experience last Monday (19/01/10). Since the launch of the project in September 2009, aiming to share, interact and connect with people from the villages surrounding Sadhana, this was the first time so many volunteers joined in.

We spend the afternoon in Moratandi, a village at walking distance from Sadhana Forest, so bikes were abundant this week. The fact that a Turkish body percussion expert taught us some techniques and songs beforehand -making music with our hands, legs, fingers- certainly put all of in the right mood for clapping and chanting. And the kids... they loved it too! Surprisingly, so did their mothers, fathers, the Tamil villagers passing by bike, passengers stopping in front of the spectacle, all of them were eager to join in. Soon we were clapping hands with one villager after the other. It felt like giving out free five-fold high-fives. To put it in Lamie's words (one of our Korean volunteers): “everybody twinkle in eyes, singing, so beautiful, I had tears springing out my eyes. Wow!”. When everybody got the flow of the clapping game, Ana and Diego used the middle of the circle as a performance stage for a true Capoeira show. After some hesitation, the first kids tried to imitate them and participated in the musical combat-dance, encouraged with loud cheers and songs of their friends and family. Even one of the fathers showcased the flexibility of his Indian body with handstands and acrobatic stunts. He got a loud applause and a subtle suggestion by Ana that he would even dance better if he would abstain from alcohol. Hopefully he will leave a fragrance of pineapple juice when he dances with us next time :)

The ' Choco-la-de song' caught on. Even five days later, during the chant-and-plant workshop in Children's Land, girls and boys came up to us in the garden with inviting hands and a huge smile: “choco, choco, la, la, choco choco, de de, chocola, chocode, chocolade!”

Auro Sadhana hammock thoughts

2010-01-21T19:12:00.001+01:00

One week in sustainable Utopia. I can't imagine that it is only and at the same time already one week ago since I entered the wooden steps of Sadhana Forest. Even more unearthly is the thought that it is today exactly two weeks ago that I set foot on Indian soil. So many things have happened, so many people I met in just two weeks, so many new thoughts (or at least recycled ones) in my confused mind,... In just seven days Sadhana Forest managed to make me cry. First because of the onion cutting (the amount of onions necessary to feed 110 people is impressive, also for my eyes), then because of the itching-and-I-should-not-scratch mosquito bites on both my legs, arms, belly and back. But most of all the beauty moves me, realizing that people who are living and volunteering here really live up to the philosophy of the founders while staying here: eat vegan, unschool your kids, make no business and participate actively in reforestation. A fifth aspect would be the eco-factor, which deserves a separate article later on, because, really, it is a completely new way of living, from going to the compost toilet to drinking dynamized happy water. Even my daily rhythm has changed, starting with waking up at 6 am, followed by a morning circle with over 100 people in which we make ooooooohm-sounds and play energizing handclapping games and ends in the hammock of the main hut, with a laptop (charged with solar energy during the day) on my knees around 10pm and finally a night in the company of rats, snakes and hundreds of little insects in my mosquito-net covered improvised bed with sticky sheets in the sleeping hut. The food is also different, even though I have been a vegan for more than a year now. My diet was mainly dominated by soy, corn and fried products: vegan burgers, cornstarch, fries, noodles wokked with oil and salt. Here the founders added some ingredients to the 'forbidden' list. Besides all animal products (meat, fish, eggs, diary, gelatine, honey), we are asked not to bring any sugar, sugercane, alcholol, salt, coffee, tea, masala, chili or any processed foods. All these foods have some ethical, environmental or social dillemma and are for this reason eliminated from our daily meals. Interestingly, none of the meals is cooked with oil, sugar or normal salt. To give a sweet taste to the porridge in the morning, we add jaggery, a natural sweetening plant. Salt is avoided, but you can put some Himalayan salt by yourself. Cooking without oil seems not to be a big problem. None of the food I have tried so far was burned and the absence of fat didn't change the tastiness.

I decided to live in an ecovillage, temporally, maybe one day for the rest of my life. I seek for freedom, understanding, peace... But at the same time I long to be with people who work towards the same goal, the same utopia of a world in which sustainability is put into practice, where people are conscious about the essence of their lives, themselves being part of nature, the world at large... I don't want to loose myself in spiritual vagueness, but I don't have the feeling I could easily get caught. How could you get caught in searching for the core of life, striving to reach 'Sadhana', seeing beyond the matrix of fixed thoughts? I am living about 45 minutes (by bicycle) from Auroville, a universal city in the making. Even after one week, the community aspect of Auroville is still hard for me to grasp. To me it still seems like a forest with some guesthouses between the green and some tourist shops with colourful hippie clothes and organic coffee and smoothies around the Visitors Centre and at the borders of the Auroville area. The upcoming weeks I will update you all about my experiences in Sadhana, my fieldwork (on Aurovillian Youth) and the challenges of living 'truly sustainable' in an utopian community. Is Auroville rally the city the world needs? Or is Sadhana Forest a better exanple?

Sunday morning medley

2009-12-06T12:32:00.000+01:00

There’s still a little bit of your song in my ear
There’s still a little bit of your words I long to hear
without you, the world around me changes
the trees are bare and everywhere the streets are strangers

I heard there was a secret code that David played
and he pleased the lord
but you don't really care
for music, do you?

you can fall for pretty strangers
and the promises they hold
still, your silence can be beautiful
but also very cold

the Antichrist

2009-12-04T01:30:00.000+01:00

One day in the train through the Netherlands. A easy way to make money while focused reading literature I otherwise would have read at distraction-speed at home, a perfect chat-with-strangers occassion and at the same time an act of promoting cheap environmentally friendly transportation (and a indirect protest against the privatization and therefore terribly expensive rates for Dutch railway traffic). My day started with leaving a beloved package of curls in Amersfoort. They disappeared in the BONGO, the Peacechild bus, to far away Copenhagen, the place where the wild things and soon other world decision/change makers are.

Talking to strangers, asking them to share a Blokker promotion ticket (purchasable for 27,50 euros, allowing two people to travel throughout the Netherlands from 9 in the morning until midnight), provided me with an interesting sample of Dutch population: an activist, a Protestant mother, a first year medical student in Groningen, an older women who used to be a teacher at a Montissori school, an Iraq illegial refugee talking about the refugee centre in the Netherlands and complaing about the phrase that seems to follow him everywhere he asks about possible Dutch paper: wachten, wachten. wachten. Wait, wait, wait.

First I took an energetic (and to my standards honestly attractive) climate activist to share a ride, then I witnessed my name in the editors section of a newly published book which made me smile, just some minutes later there was the Christian young mother with 7 weeks old baby Emmanuel who was on her way home to Zwolle. She used to work as a pharmacy assistent, but took some months off to care for her newborn next generation. When I offered her a ride for 5 euros (instead of 11), she didn't hesitate. I didn't only get a part of my ticket paid back, but got a free conversation all the way from Amersfoort to Zwolle. I told her about vegetarianism, breast feeding, Climate justice, about Food Inc, the fact the world food provision is mainly in the hands of 5 big commercial megabusinesses, while this power used to be shared by 100's of them. This was the moment she presented me to the Antichrist.

The Antichrist is part of a Bible story in the New Testament called 'the Revelation'. It is the last story of the Bible, talking about the fate of the earth and humankind, the apocalyps. I hereby don't refer to the story as it is written (as I did not read it yet), but just try to parafrase my co-traveller. According to the Revelation, there will come a day that all food provision is in the hands of one big business, a commercial monopoly. It seems unlikely, but if you know almost all food in the world is in the hand of only 5 big multinational businesses, it is no understatement that we are clearly approaching that time. On the day the food-dictatorship will be a fact, Jezus will return to the Earth to pick up all Christians and bring them straight to heaven. They will be saved from the terror that will follow. The first 3,5 years of the Christians left, the world will be more or less peaceful. Something will happen to the Jews, as they are (acoording to the Christians) also close to Jezus' beliefs and maybe they will even be saved right after the Christians. Still according to the Revelation (and now it gets even more scary) the people who are left on the globe, will be "coded" with a chip implant in their arm. The food-dictator, who is at the same time in political power, manages to keep peace for 3,5 years, then the tide turns. The Antichrist will come to the Earth and join forces with the food industry.The Antichrist is in every aspect the opposite of Jezus. If forgiving is an act that brings you closer to God and Jezus, because forgiveness, caring, love and compassion is the literal translation of these two well-known personification, then the Antichrist is a cold, calculated being, not allowing himself to forgive, treating others who used to be and are close to him as material you just throw away and step on as on a dying sigarette on the floor. The Antichrist does not care that forgiving brings your heart closer to Jezus, he would rather stick to stubbornness then talk and find a solution with those who ask for forgiveness and friendship. With the Antichrist, the world will end. It will be an end that will last for 3,5 years until everything of the world as we know it, is gone. Still, hopefully the predictions won't be as accurate as it seems...

The world would be tastier is it was made of vegan apple-vanilla cake

2009-11-30T00:41:00.004+01:00

I can't stand it when people watch over my shoulder while I am writing. I don't know why, but it causes an instant writer's block in my head. No words want to be spotted while they are being in the proces of creation, as if they are scared to show their bare skin to the unknown light. Maybe that is why my writing lost its fluency, why my blog is relatively empty the last months, why I write and delete, write and delete, write and decide to leave it for a moment when I can say it all at once, in the right words, in the right order, in the voice that fits the situation.

Words are struggling with me. They try to put themselves in vague conceptual styles while ordering my fingers to write as a real social scientist. I fall in the trap of clichés of 'however', 'furthermore' and 'nevertheless'. I struggle back, but time falls short and deadlines give lazy words some meters ahead in the race towards graduation. Why does it feel as if I can't live fully, when words are blocked and leave my mind without oxygen? I can still scream 'Climate Change' in multiple languages, write it with question or exclamation mark, with a bit STOP-sign in front of it or make humans responsible for it in some anthropogenic phrasing. Seeing the whole picture would help... but it seems like that picture still needs to be taken. Why isn't the world made of vegan apple-vanilla cake. It would make everything so much tastier.

Think about It!

2009-11-22T17:38:00.005+01:00

I might not have been an active blogger on this site during the last months, Therefore I invite you to read my Climate Change posts on this blog page

Comments are more than welcome :)

Freewriting, the neverending story of Meat and God

2009-11-03T01:12:00.004+01:00

They asked an academic assignment, they got the flow of my thoughts. A freewriting exercise, writing down my thoughts for 10 minutes, without stopping, without looking back, without correcting, ... A stream of my consciousness online after some months of silence.

Assignment Cultural Anthropology: Freewriting on Auroville (Auroville is the intentional community in South India where I will do fieldwork for three months during the Winter and Spring of 2010)

I am a vegan, a strict vegetarian who is confused about the way the world has become what it currently is. Sometimes I think everybody is living in a bubble, a contradictory society in which most of our behaviours don’t make any sense, but nevertheless we continue our daily habits, just because we are used to it. One of the behaviours that shocks me most is the fact people eat animals. Most of the time I repress the thought and the reality of it, because it is too cruel to have those images in your head all day, but if I take the effort to reflect upon the meat my roommates are preparing while I bake my vegan burger and vegetables, it feels as if I am falling in a deep black hole through the burning middle of the earth and get boomeranged back to the kitchen where I stand dizzly staring at the red bloody intestines of what still was an animal some days before it landed upon that table. How often have I dreamt it was all not true, that slaughterhouses were a strange, horrible Halloweenfantasy, that nobody would even think of hurting, capturing and especially killing animals for no clear reasons except the craving for the ‘taste’ of ‘meat’. How often have I dreamt it was different, that eating ‘meat’ belonged to the past, that it was something humanity looked back upon with feelings of guilt and shame, just as they look back at genocides, slavery and wars. “We didn’t know better”. Maybe it will be like that in some decades. Maybe my grandchildren will ask me how I could stand growing up in a society where billions and billions of animals were kept in industrial ‘meat’factories as if they were insentient commodities, to be freely exploited from body to skin and mother milk, because humans are the top of the hierarchy and a so called God (in which many of them don’t believe anyway if they don’t feel like it) gave humans the power to do with those ‘beasts’ whatever they want. I don’t believe that a God, if he ever existed or still exists, intended this. I checked the Bible and the Christian God at least literally states on the third page of the Holy Book that the Paradise ought to be vegetarian. People are given plants and vegetables to eat. God does not say the animals are ‘free food’ , catch them, breed them and use them however you want. I have dreamt about Utopias for many years. As a child I already had the tendency to dream away and imagine myself in a world in which I was a talking cat fighting injustice towards animals. Nowadays, I am a student, fighting climate change (as sustainable goals seems to be more accepted to fight for than the causes that are closest to my heart and are in a way connected because eating meat does not only clash with some ethical visions, but also has an big impact on climate change as 18 percent or (according to recent research) even more) of the greenhouse gases that cause global warming are directly and indirectly connected to the meat and milk industry. Also taking action for human rights is seen as more socially acceptable. However, it always makes me sad to find people in Human Rights activism, who don’t see or don’t want to see the connections between environmental issues, animal exploitation and human rights violations.

Still, in Auroville I find hope. In my imagination it is the vegetarian Utopia I always dreamt of. At the same time I am realistic. I will not find the lost paradise that God in the Bible took away from human beings. Even in an intentional community there will always be human conflicts, misunderstandings about interpretations of values and morals, intergenerational and intercultural differences. In my research I took the sidestep from looking at food habits to focusing on youth, because in my imagination youth have the power or agency to choose if they follow in the tradition of Auroville as an Utopian, sustainable settlement or if they move out and search for another lifestyle abroad or in a neighbouring city. Still, I realize that I maybe see it too black and white. As an anthropologist it is absolutely not wise to think in dichotomies of ‘the traditional community’ versus ‘the modern West’. Of course it is not so polarized and I am curious how the Western lifestyles influences, or better said ‘interacts’ with the idealized and utopian lifestyle in Auroville, using alternative energy, eating local vegetarian food and working towards human unity by means of community living, sharing and spirituality.

I don’t know if I will find in Auroville what I am looking for. And I wonder if other Western people like me, who feel this attraction to India and in particular Auroville, also feel a certain discomfort with certain aspects of life in the West. I want to find out how this mechanism of attraction and imagination works and if expectations can ever be fulfilled if you have a certain idealized image about a community. But on the other hand I also want to know if young people who grow up in an environment that, according to me, is a great place to breed environmental values and sustainable food habits think of their community. Do they internalize these values or do they, just like some adolescents in the West get frightened and shocked by their culture and do they develop imaginations of ‘the other side of the world’, the call of the West?

Back Without

2009-08-26T03:13:00.003+02:00

I noticed the emptiness in the corners when my home town house swallowed me again today. I missed that particular smell, the caressing welcome weaving around my legs, pillow paws with trembling tail and cuddling the magic spinning spots behind elderly ears. Softness died in previously cosy couches without your silken comfort confirmation.

You don't make me stumble anymore... you make me freeze on the spot where I last saw your afterimage vanish in the extrañandote edges of my eyes...

Blackbirds and sangria with melocoton

2009-07-21T02:50:00.003+02:00

In 2012 the world will be taken over by birds. Not my idea. I opt for more positive changes. Like a world where vegan pizza is just as available as in a Salamancan Brasilian snackbar, where you can eat fruits from the sacred garden trees or at least finds trust reflected in the mirror of opposite eyes. And if we are changing things, let's then at once get rid of bureaucracy and the vicious cirkels of communicational pluralism. Diversity? Vale, but calling to hear that they will send an email that tells you you need to send an official stamped letter by post that you need a fax from them... come on, that is a bit exagerrated. Now I know what the 'paper mill'-expression means. Viva e-mail, of course. Still, you end up printing half a forest when applying for a new future. And we need to rush... only 3 years to prepare for 2012.

A hot studenthouse bed in the middle of Spain, too thirsty to allow its visitor some sleep. A girl in blueish night dress, too busy in thoughts she isn't aware. Tingling in togetherness, yet alone. She is far away... still, coming closer. And soon she'll be where she belongs. Hopefully. Home...

Charging my IPhone with travel energy

2009-07-10T16:34:00.002+02:00

I could use some songs for drowsy train rides: Damien Rice throws sweet cannonballs through the trenches of my planning labyrinth. If... then... but... only if.. but even then... unless...
Missing comes with Regina Spektor singing about childhood dogs, part of a nostalgic past. And then there are the songs that bring me back to Vondelpark. Guitar sounds brighter than the summer grass, young dogs playing silly teasing games, barking in distracting dullness how sweet it is to be right there. Together.

Sweet Happiness

2009-06-01T20:06:00.004+02:00

He knows it can be complex. Inhaling the cognitive breakdown of a life barely too hard to bear in the arms of a murderous teddy bear called Time. Should I compete with monist views in times of birthdays that seem to forget themselves as hours and days proceed without exemption, even without message? Should I allow myself to fall for temptations of whittling down sensitivity?
Could a mind be treated as a painful tooth, enervated with the help of a dentist, but still so very present with every bite, every quest for tingling taste?

Is it not worth trying to believe in heaven when you realize angels don't exist (at least not on earth)? There must be more than a brain that sleeps in softly, an anesthesia for the fearful, a cotton swab for the brave. More than fighting random monsters without strategy or being high on values you are not that sure about anymore.

Dinosaurs have died for us. And I still miss them. Even though I never really got to know why their strong necks broke so suddenly...

Norge, hot chocolate trance...and other weird feelings

2009-05-17T01:04:00.004+02:00

A flag in blue-red-and-white won the commercial EU-fair contest show tonight. Just this year. Why this year? A victory to celebrate a Scandinavian Alexander and the national day of a country that reminds me of previous lives. I still have five out of nine left. Sometimes ordinary symbols become part of the decor of your ever-changing world. Uninvited, unconcious, invisible. Only when they re-appear in the next level, they bring you hack for a flash of mind. Still, national pride is a luxury of a bleeched past. How many neuroscientists would be needed to create a spotless collective memory?

Maybe there are differences. Maybe even more than seven. They need to be there of course, as long as we don't stare too long at them. It could blind us, like with the sun. After-images on cornea's, challenging beautiful but blinding and leaving intense footprints, even though time doesn't matter. Relativity, always relativity. And softness that switches me to another mode. Unlock...

Take a look in the mirror now. See what they see. Try to come closer, if you dare. I want to wake up again last morning, preferable right now, even before I fall asleep. Can I? Let's have a teddy bears reunion some day, a self-made chocolate funny shaped cookies kitchen session, a hitchhike to the real middle of nowhere, an eggless Spanish omelet for breakfast, ... Let's find the adventure that tries to find us. It's playing hide and seek between papers and laptops and maybe even captured between four walls.

I am afraid of the day there will be nothing to talk about anymore. When we know everything or worse, when it doesn't matter anymore, when all words so far were senseless and it's late to adjust the whole theory of a life time. I wouldn't even wish such an end to my worst enemy. There should be a good final sentence. A line that catches the whole spirit, magically brings all the story lines together... Connect. A cross point. I am not a quick writer, so the final sentence is still too far away to be written or vocaluzed. But once it will be written, there wouldn't be anything else I could say. Everything would have been said... and sad. It's hard to stay ahead of a world that has existed millions of years longer than your life.

Olifactory Odyssey and Colors of Cats Craves

2009-05-14T02:55:00.003+02:00

Olifactory Odyssey and Colors of Cats Craves and just so much more.
(unwritten)
Too tired to mention more than a sentence that made me smile today.

a mind is like a parachute, it doesn't work if it is not open

Frank Zappa

All the rest you already know. So far...

Because words are the building stones...

2009-05-10T17:15:00.004+02:00

My 70th blogpost, the twenty-second celebration that my mother got a child, the second night of surreal dreams, the first temptation of the creamy chocolate brownie... Heads are stubborn creatures, they ache and twinkle and tickle, catch fire and beg their eyes to sleep without warning their owners. Still, I like that unpredictability. It must be a natural prevention for us not to become social robots.

At the second-hand market in our street my mother almost sold "ik ken 500 woorden (I know 500 words)", my kindergarden favourite. I could rescue it from the blanket. Why did I like that book so much 20 years ago? I was chocked when I read the images and the accompaning texts again. "We eten vlees met groenten erbij (we eat meat with some vegetables next to it)", "Vader bakt worsten en vlees (father fries sausages and meat) ", ...
Terrible those manipulating cultural messages, the indoctrination of the 'meat-mania' even in pre-school children books. How dare they? No wonder so many people think it's 'natural', just like 'the apple is red' and 'de baker sells bread"are a matter of fact.

Just like the second page of the book "boy"vs "girl". Exactly the same image, only differentiated by a girl's swimming suit and a boy's boxershort. Still, different categories. A giant mustache on an "older man's"face. "Moeder maakt de kamer schoon met de stofzuiger. Ze heeft ook een zwabber, bezem en stofdoek" (mother cleans the house), vader hakt een boom om" (father cuts a tree). And of course there are only male football players and car makers and where do we find the mothers "in de supermarkt"(in the supermarket) on page 11.
And what about "the bull attacks the bull fighter"in the category ' television'? In 1972, the year "ik ken 500 woorden"was written, it was all possible. I only hope that the contemporary word-learning books are less conservative and narrow-minded. An if it doesn't exist yet, I could maybe consider it as a new writing project... "From Alternative food to Zen-Tofu, the world consists of more than 500 words". Wouldn't that be nice...?

----------------------------------
Swine Influenza

Food for Thought (from a smart, life-teaching Earth Save Newsletter)

"[I]t is our proximity to the animals that have sustained us for millennia that makes us so vulnerable to the diseases that can kill us in large numbers. Ever since man stopped being a hunter-gatherer and began to live cheek by jowl with his livestock, he has run the risk of pandemics.

Many human diseases originated with domesticated animals: measles and tuberculosis from cattle; smallpox from cattle or other livestock with related pox viruses; flu from pigs and ducks; and whooping cough from dogs. These pathogens developed and spread easily because the animals lived in herds or packs.

When they were domesticated by the first farmers, the viruses were waiting to be passed on. These so-called zoonotic diseases are then transmitted more readily among humans because people themselves live in close proximity to one another."

--Philip Johnstonin the London TelegraphApril 30, 2009

Bachelorpaper-Freude

2009-05-07T10:07:00.006+02:00

Morning. Eight fresh male body books from the university library smiling next to me: rediscovery of the man, women's studies, masculinities, empathy and feminist ethics. What else can you wish for at a moment like this? In the last internally hectic month before the deadline... What a life... Waking up realizing there is not a single place where you rather would be, with a thousand unknown pages to be read. Just not all at once, page by page, line by line, as if you learn to read again. Take it slow, relax, don't miss the best parts between the lines, written in pencil ...

Take the time and let's erase the boundaries between each others cover.

It's just that the time was wrong...

2009-05-02T02:33:00.000+02:00

It's staying up until 3 am at night to say you just don't want to leave yet. Seeing 'yet' as a witness in the corner of the screen. It's coming late for the life you used to live and don't even bother. Catching buses for the trains you missed, flying with embracing wings in the backseat of a bicycle.
It's racing with the speed of heart, while resting in the peace of a park in spring. It's thanking hindoe-gods for miracles, hear you call my name in the notes of a melody, even being 'read' by you in every single way...

It's knowing you, I guess, and know that you know we know... each other.

Green

2009-04-29T01:17:00.000+02:00

She had been drinking sweet white wine today, watching faces without seeing them, turning her eyes off in the evening and unfocus on pink clouds.

She finally sees the connections though, and the unmagical reasons behind it. But she doesn't know if she wants to see. She would wish to step out of the narrative following her. Does this really mean she needs to 'pick up on a storyline she abandoned about more than a year ago? It feels way too green-yellowish, but it fits the story... That never-ending one.

Don't try this at home

2009-04-26T09:51:00.000+02:00

breathing
unexpected fire

feel a new warmth
in your veins

flames of
sudden soft desire

in a heart where
tremble reigns

2009-04-18T01:16:00.000+02:00

I didn't even get close to them. They ran away as soon as I took my voicerecorder and paper with questions. MEPs on vote-mission, hurry, hurry, still 5 more meetings to attend. "Goodbye! Vote for me, please! Of course we will enlarge the budget for youth!

"...even thoough we didn't even mention the European Youth Program (Youth in Action) in our one-hour debate. Youth, Europe and Mobility, that must be Erasmus, right? " As far as I know Erasmus is the responsibility of Education... "We should bring European youth together every 6 months to debate about Europe and Youth, there should be a 'lobby'-group for youth" proposed one of them. The woman behind me was deeply shocked. "But... but...", she whispered to her neighbour, "that already exists!". After the MEP-debate I talked to the Swedish Mr. Nillson, expert for Youth and Education in the European Commission. He explained me about the European Youth Platform, the'Flemish Youth Council, the European Youth Council, Jan Van Hee (the Flemish watchdog of the Youth Programme), etc. In other words, many people in the Flemish Parliament hall (where the debate was organized) knew much more about the topic than the 6 MEPs reinventing the warm water in front of a noisier and noisier audience. Even Frieda Brepoels (New-Flemish Seperatists), Dirk Sterxk (Liberals) and last but not least one of the pary members of the Rightist Lijst De Decker called Kristof Van Der Cruysse, didn't take time to read through the Europe & Youth programme before attending the debate about this topic. Fortunately at least Said El Khadraoui (Socialists) and Bart Staes (Green!) contributed something to the debate by sharing the fact all new European resolution will have a special paragraph about the impact this resolution will have on Youth. The Rightists couldn't withstand the urge to ridulize it "Impact on Youth? Why not impact on seniors? Impact on the poor? Impact on disabled? Impact on animals?"

Maybe that was actually the only unintentionally wise thing said during the debate: "because yes, why not? "

No happy ending...

2009-04-17T11:13:00.000+02:00

And suddenly you realize your life has turned into a soap opera of a level nobody even wants to watch. You go over the cliche lines of musicals and pop songs as a soundtrack for your personal drama. There have been many soundtracks so far, acquiring more meaning with every listening. Some even manage to make you cry.

I will meet more MEPs in Brussels today. Finally. Think About It must be disappointed by now, after almost one month of silence. And I am going to take up my life again between the lines. That's the plan... at least. This soap doesn't need to go on. Fairy tales or subtile fiction would be welcome ...

'Juicy meat', bloody corpse

2009-04-05T12:11:00.000+02:00

My life a labyrinth, my weekends a quest. An emptiness that desperately needs to be filled. Images, words, these endless thoughts. The third weekend in a row the railroads lead me to Leuven and Brussels. My country. Brussels, my capital. Leuven, the student's heart. I was a tourist in the Katholic University of Leuven, taking pictures during the Anthropology and Disability lecture, executing my own anthropological research of 'the Belgian anthropology student'as a participant observer. One desillussion richer?

I don't know. What I know is that my first impression of the boy with the colourful South-American bag was disrupted after 2 minutes. He was sitting next to me, totally in line with my positive prejudice of the alternative, open-minded 'I love culture'-student. But then he grabbed a paper bag. I could smell the odour of baked dead corpses. Suddenly I tried to distant myself from the situation, imagine myself in a fake world. He became a wild animal, clawing his fingers in the dead flesh of another animal that he didn't even kill himself Ribs. Í've seen people eating 'meat' before, 22 years long. But never so close, never so particulary devouring, never during an Anthropology of the Body lecture while a confused professor talked incessantly about the traditions and symbols of the Himba-tribe in Namibia. The boy kept tearing the muscles, skin, veins, fat from the animals bones. Cooked and baked of course, the mimicry of seasoning and deformation, but that didn't fool my eyes to see the animal inside. The boy, a coward lion, licking his lips by putting the body parts of another's pray in his mouth. A pray that was still alive some days before. A pray he probably wouldn't have want to touch with his lips and tongue when she (the animal) was still an innocent victim in a factory farm, a pray he wouldn't have dared to kill. How many people would eat animals if they had to kill them with their bare hands and devour them uncooked without the sauce of transformation. An absent referent. When the dead animal corpse becomes 'meat'. The lion/boy kept putting pieces of animal in his mouth for about half an hour. There was a girl sitting next to him. His girlfriend? "Wilt ge ook een stukske? (do you also want a piece?) he asked her. She took over the half eaten skeleton and ripped a bite a flesh from the bones. You could almost hear the muscles break. The female lion gets the left-overs, the male takes the lion's part.
When there were only bones left, he put it back in the bag. The bag on the writing desk in front of his chair. Too make it worse he told his friends how 'tasty' and ' juicy' the flesh around the animal ribs tasted. The girl confirmed as a faithful female lion does. Maybe I wouldn't be a good anthropologist anyway. Even my 'own culture' takes me to the edge of vomiting from time to time...

(me, reading The sexual politics of Meat on the train)

Foolish

2009-04-02T12:02:00.000+02:00

1 april 2009, probably the first April's fools day that I didn't fool anyone. Why should I, when the world is fooling with me all year? I am the fool in the cardgame. Foolish. Fool. A strange tasting word, slightly bitter. Synesthetic, you would say, tasting words on your tongue while you write them, happy to use an unusual blue-ish one in a banal context.

There are things I can write. About the young purple heath in Zonhoven, the dog's tail dancing some meters in front of me, my grandparents showing their love in fresh tomatoes with spices, in watching a daily tv-quiz together and correctly guessing all the answers in the second round (even though we know we are only correct because the other candidate answered the same series of questions just some minutes before), by an soja dessert they kept in a corner of the fridge in case their only vegan grandchild would visit them finally. I love them. On my way I had been reading a book about a grandfather begging for euthanasia. Damn, euthanasia is everywhere the last week: a Belgian 93-year old went on a hunger strike because the doctors refused her a death in dignity, a documentary on the television about EXIT, an NGO in Swiss that helps people in killing themselves. Just knowing that my grandfather personally went to the city office on his bike to declare he wants a 'humane death' in case his health doesn't allow him to cut trees and collect stones anymore. Will life loose its worth for my opa when his bike does not allow him a ride anymore? Come on, he is only 81, is healthier than any other person his age I know. I understand the wish of a goed-death, I am just too selfish to think about saying goodbye. Even my 17 year old cat, whose furry skin has grown too large for her boony body, will live an eternal life in my perfect world.

There are things I can't write about. So I do. And fail... and miss... more than ever.

When does my reflection show who I am inside...

2009-04-01T00:21:00.000+02:00

Twintig centimeter haar armer. Misschien wel net zoveel als ik spaarde in 5 jaar. Twaalf veganburgers rijker, twee statistiekboeken armer (die leven nu weer veilig in de Hasseltse bibliotheek). Het leven is altijd een beetje geven en nemen, het wordt gezegd, zeggen ze, ach wat.

Zonnig Limburg in de lente, narcissen en blauwklokjes in een Maastrichts stadsparkdeel waarvan ik het bestaan nog niet eens besefte. Dromen van Maasmalecon-romantiek. Cliche's van lichtjes en reflecties. Wie reflecteert welke frustratie op wie? Cluedo mysteries zonder monopoly-kanskaartjes. En ik blijf me afvragen hoe vaak een mens haar identiteit verliezen mag, als het al zover komt dat ze zichzelf niet meer in de spiegel herkent?

Living the fiction without fast forward or protecting past...

2009-03-26T01:48:00.000+01:00

Soms vraag ik me af of personen op internet wel bestaan. Of ze fictief zijn, niet meer dan een profiel, een gephotoshopte foto met zogenaamd elementen die een mens uniek maken. Alsof het personages zijn in een boek dat je las, en je je bedrogen voelt als je het boek dichtslaat en je even zo verbonden voelde met levens die helemaal niet bestaan. Je hebt in hun gedachten gezeten, je bevriend gevoeld zonder dat je zelf in hun verhaal betrokken was. En opeens besef je dat je voor hen al even onbestaand bent geweest als zij zelf waren voor de werkelijkheid... En je voelt hoe onzichtbaar je bent. Het is als spreken tegen een antwoordapparaat, een chat tegen een offline-chatter die nooit echt weer online komt.

________________________________

Sometimes I wonder if people on the internet really exist. If they are fiction, nothing more than profile, a photoshoped picture with so-called elements that make a person 'unique'. As if they are characters in a novel that you read, and you feel decepted when you close the book. You felt so connected with lives that didn't exist at all. You were living 'their' thoughts, you felt befriended without even having been a part of their story. And suddenly you realize that you were equally non-existant for them as they were for reality... And you feel how invisible you are. It is like talking to a voicemail, an instant messaging chat to an offline-chatter that never ever really reappears online again.

Too long, too quiet...

2009-03-16T01:10:00.000+01:00

More than one month passed. I am still alive. If I was a pool, you could diagnose me with a drying out-disease. I drink liters of soymilk though, but my thirst is not easy too satisfy. There were things to discover last month. I feel as if I play the game 'find the 7 errors'. Did I find all of them or are there still black holes hiding within the framework of my life? Some people hate me for what they think I am and some love me for what I think I am not. In the end you die with empty hands anyway.

Life of a tiran. I have been writing a lot this week: letters (especially to myself), papers about Shakespeare's Richards the Third. No books, no substantial things, I am even desperately behind in blogposts for Think About It. I am motivated. I want to change the world, spread the call for change, build peace as ISFIT thought me. But conflicts appear around every corner. I see conspiracy in the footsteps of silence, read corruption in the curtains. And unfairness... I have been seeing it all my life, but it strikes me more with every bloody confrontation. Dead animal bodies everywhere, devoured by mouths that preach peace... it makes me sick, drives me mad, sad, crazy...

I saw you, that makes life better, real, more inspiring, gives sense, maybe even something to live for. A life to live in the wish that I can make you feel the same way... some day.

First memories of loneliness

2009-02-11T11:37:00.000+01:00

Vote for my blogposts in the European Bloggin Competition --> http://www.thinkaboutit.eu/author/veerlevrindts/
--------------------------------------------------------------

Some people say it's easy to measure one's luck. Count one's friends, test one's health, rate one's smile, evaluate the probablity of one's dreams coming true, minus the losses and goodbyes, multiply all by the love given and received and standardize the result to a comparable z-score.

Statistics just don't work for luck. It can change in one eyeblink, you can forget to take it with you when you leave a place and not manage to find it back at another place. I wish it could be send, by post, email, phone calls or even in chat messages . But luck is difficult to transfer, it slips away when you lose the grip.

Luck is the Golden Snitch in Harry Potter's Quidditch-games.
Only, I don't seem able to get myself a broom to practice ...

European Blogging Competition Th!nk About It

2009-02-10T13:11:00.000+01:00

Maybe I am not that active here, but feel free to visit my competition blog for the Th!nk About It contest.

http://www.thinkaboutit.eu/author/veerlevrindts/

I would be very happy if you could vote for my posts by choosing 5 stars under each blog post :)

Thanks in advance,
A new post is coming soon...

Veerle

Romance, or "the greatest thing you ever learn..."

2009-02-06T03:07:00.000+01:00

Almost Valentine,

I wanted to be so much more for you
offer my life on a golden plate
and serve you sparkling eyes and sunset skies
tickle you with caresses
of the butterflies in my voice

I wish I was your Sunday morning miracle
waking up with warred locks
unravel unspoken tenderness
be the sweet note in your pocket
the secret gift you find at a lonely afternoon

I wanted to be your angel
your creativity and cliché
maybe your inspiration (even though that would have been too ambitious)
your smile, your flashing light house...
when the world pushes you down

I wanted to be so much more for you
I wanted to be your poetry
but what you get is bad prose
and maybe you will even manage
to see ‘me’ shivering between the lines

Bloggerdebloggerdeblog

2009-01-25T23:45:00.000+01:00

I give up... I am definitely not a resolution person, even though I make them every new year. I don't stick to strategies, so it's easy to tackle me. Please don't try, it hurts. While my body is resting on the smooth surface of a Brussels' Opera Hotel bed, my mind wonders what I am actually doing here. A seminar called 'blogging about the European Parliament Elections 2009"? Some people I met tonight seem to take the competition seriously, "better a tough competition than no competition at all". Do they really crave that I-Phone?

I feel I should be honest. No sir, I don't know anything about politics. Yes, I know Obama is the new USA-president and that the Belgian first minister is switched recently. I know the war between Israel and Palestine is one of unequality and horrible killings. They stopped the mass murder, but it is not over at all. I support the Palestinian victims and their families, but at the same time I remember Lital, Michal and the other Israeli people I met last summer. They become fan of 'their war against terrorism" on Facebook. I feel an alien in this world. I just don't understand. I feel I arrived in this world just a little bit too late, so I missed the basic instructions at the beginning. What I want is reading their minds, trying to understand the way they see the world. They. The people. The others. That is what I actually always would like to do. If I would move, I would move to other peoples heads.

People are so different and, in my opinion, very difficult beings. Everybody wants to be loved and liked. Everybody wants to make the world a better place. Nobody wants to get terrible diseases or become victim of natural disasters. But at the same time the same people still smoke in public places (even in the cafe Chez Bernard tonight), still take the airplane for short distances, still eat meat unless the bad consequences for environment, humanity, animal kingdom and the general case of empathy, people still prefer the car over public transportation, still pay more taxes for militarian than for humanitarian action, still write long blogs without really saying something new and still want to catch that brand new cellphone.. even if they already have a well-functioning one in their pocket...

Think about it...

Te ver dus...

2009-01-16T02:36:00.000+01:00

Disco is not what it was in my head. I forgot about the smoke, the danger of burning sigarettes, the curling bodies in extasis of false 'joy'. Look! We are drunk and have fun! Tomorrow on facebook! Tag me, please! Show me I'm alive, I was there...

Can't you just be happy for a moment?

Daens and the sledding

2009-01-11T23:15:00.001+01:00

Ok, I changed my resolution. Let's write on an average of every two days. That still makes 182 entries a year. They can be as short as today.

A weekend of not-studying and quality-time in the snow (as long as it lasts). It felt nostalgic, sliding down the Mariaberg in Zutendaal surrounded by happy kids and their moms, dads, grandparents. We felt like little children again. It can be so relieving, just some moments without doubts. Just a sledge to take control of. We landed in the bushes anyway, covered in snow.

Yesterday Pieter and I got a free ticket to Daens, the musical. Breath-taking and goose-bumping. I can still sing all the songs in my head. Even though I know the story since I was a child and even based my first book on it, it still takes me away to the Flanders of 1888, the revolt of Socialism, the fight against child labour and injustice.

I really want to enter the NOHA-programme... Action's needed!

Green lunchbox

2009-01-09T16:00:00.000+01:00

Daily writing doesn't seem to be my thing. I didn't evenmanage to put some words online yesterday. Life's a mess, my mind confused. It's friday again... 4 oclock. My bus is leaving in 45 minutes.

The world is dangerous, radio-active, poisonous and most of all a deadly, but extremely deadly illusion. My portable telephone is ten times as radiating as my cellphone, he says. There are so many things we should have been warned about before. But everything in life doesn't come with manuals, instructions, step-to-step solutions, explanations... there's no protection at all... And nobody even cares.

I should write interviews. This morning I wrote one between 8:30 and 9:30 while having breakfast, morning talks with the last traces of sleep blocking my sight. I should write a letter to myself. Seeing things clearer. Other should do that to. But I don't try to force my good advice on other people, before listening. That's not the role of an interviewer, remember? No protest, no good advice, no ego-illumination of the interviewer, ... at least not during the interview. Once writing you can celebrate the pearls of your creativity, put yourself in some else's story. Mikyung, my sweet friend from Korea, once made me realize that every sentence, every word written has been thought by the writer. That everything written really passed the neurons of a particular person's brain, that they are born there and then re-experienced by the reader. I thought it was wonderful. Obvious, of course. But nevertheless wonderful. I want to travel around, interviewing people all the time. I love talking to others, hearing their stories, even experiencing them, but I lack time to write down the words that touched me, the storylines which could learn me something for the future, the message of sentences between the lines of bodylanguage. It would be a dream to live of writing down the things I want to remember, so it can be remembered for me and shared. Dela.

I will apply for a freelance journalist job. I will. Even though I don't have time at all...

Sometimes life can make you dizzy, but don't blame life for it.

2009-01-07T11:58:00.000+01:00

New years resolutions after one week. I wanted to start them yesterday, but even failed on my promised first day. So I postponed my starting date... from today on I will post blogs more regularly. To be even more ambitious: every day. Some days a shorter entry than on other days. I just think it's necessary in a way. I trust in writing that it will provide outcomes in the end. Answers maybe. Can it really work the other way around. Can words I write tell me how I really feel, think, even wish... instead of me putting into words what I already know. Does the computerscreen write to me or do I write to the computerscreen?

Can I get to an answer by circling around trivial things? The surprise of a human size freezer in the (almost as cold as the freezer) veranda when I arrived back to Belgium. It immediately captured my attention. And everytime I pass it on my way to the bathroom my fantasy gets alive... this freezer must be here for a reason! And not only keeping my vegan burgers cold... My father always wished for a freezer-grave so his body would be guarded for his descendants. Is this freezer Leon's investment for the future? So far the horror. Don't blame me when you read a strange story in the newspaper of 2025.

Should I write about the cold? Everybody is speaking about it. The endless complaints and newsitems make it hollow. The vaccuum of 'snow', the coldest winter in 25'years', 'skating on the lakes', 'minus 20'. It's the featuring topic in the news for a week now, leaving the mass murder in Gaza in the background. Snow in Belgium for 20 minutes, dead bodies, crying and bleeding children for 5 minutes, the consequences in Belgium (burning synagogues, protesting muslims in the streets of the capital, the head of a Jewish organisation trying to say some words which don't really say anything. Don't blame him for it.

University. Suddenly no time anymore for breaking your head about the war in Gaza, snow and love (yes, I know I didn't write about that topic, but you know). Programming in Delphi, units, buttons and labels, we start slow and easy. Schedule changes, overlaps, bureau onderwijs- bureau-cracy, bureau-crazy. So far psychology. I just can't see the psychology through the trees anymore, maybe it's the snow. No, don't blame it on the snow.

I think I am an interviewer. No, I am not a writer, not a poet, not a student, not a cat, a tiger, a girl, woman, vegan or (bad) daughter, torturing terrible girlfriend or 'homesick' ex-exchange student from UBC. Primarly I am an interviewing. Listegning is my life. If I reflect on the things I enjoyed in my life so far, I realize I loved these long talks, hearing someones life while sitting in a cosy couch, trying to see through the screen, sharing pieces of self-explaining silence. "To have a good interview", the lecturer-journalist told today, "your bond need to resemble a romantic relationship. You touch upon personal, intimate things, put the other in a vulnerable position of disclosure, but at the same time you give him the best gifr a person can get: a listening ear. Real listening. Two ears. "The interviewee is the star", still quoting the lecturer, "the interviewer stays in the shadow". Nothing more than almost not present, just a breeze of air stimulating the voice of the other, just temporal, but real. Don't blame the interviewer for that.

Tomorrow.

Back

2009-01-05T10:50:00.000+01:00

The big clock in the UB-Link hall of the Psychology Faculty announces my first Maastricht lecture after more than 7 months. I got a long break since I was sitting in front of the university computers, my old, slow, bit and byte friends, who helped me give birth to endless blog-posts. And here I sit again, after a sangria holiday in Spain, after a 3 week Spanish language course in Andalucia, after the World Youth Congress in Quebec, after a completed wooden bridge in the Canadian forests, after siteseeing with Pieter in Montreal, after a happy reunion with Yasmine and her cute son Yahia in Seattle, but most of all... after UBC.

It feels like the morning after. Realizing the real world starts again and you even can't see the fun of the recognition. Things didn't really change so much, it seems. The Dutch system got more discriminating against Belgian student. Now we have to pay 3 euros to get from the busstation to the university, while the last 3 years we could use our Belgian Buzzypas for this 2 km-route. 3 euros, 5 times a week, for at least 6 more months. Bye bye 360 euros... How many flight tickets to Scandinavia could I buy for that?

Lecture is starting...
I write more soon, after the 'kater'...

Veerle

Leave, leaf, leaves...

2008-12-13T09:27:00.000+01:00

What is this now? I don't want to leave. I really really don't want to leave. My brain is saying I should look forward to it. Of course I miss home, especially the people who form home: parents, Pieter, oma and opa, Ankie, Jip, my friends, family, ... but still, I am leaving to much behind which I will never ever find again. Probably that's what hurts the most.

When I left Ecuador 2,5 years ago, I realized I was also leaving a lot of things behind: my host families including my lovely 'sisters' Gabucha, Claudia and Valeria, my brother David, Ecuadorian friends, Susana and her family in Quito, ... And of course there were the other exchange students who I saw during the Rotary trips. But it was different. The exchangies only saw each other for the organized trips, in Salinas I was all by myself: a white, strange, vegetarian (I was not vegan yet), European (Belgian sounded to abstract) girl with views that didn't always fit in the patriarchy of an 'unsafe' country, regardlessly riding my bycicle on a military base, being assaulted in the middle of the day on my way to baking classes, travelling without authoritarian permit. But after all, I liked the people I met there and leaving them I knew that I would find them back as soon as I would find the money to return. They would still be there, some years older, living in the same house, hopefully even the dogs will still be there in the house of the Sanchez-family (even though I didn't always like Mac). If I go back I can step back in the traces I left, pay a visit to my hostfamilies, attend a Rotary meeting on tuesday evenings, find my friends at the Malecon or in Guayaquil, ...

But here, my life in Vancouver is not comparable. The first time I experienced living on my own, together. Fairview is a real community. My best friends are living here. I had some midnight study parties with Petra and Mikyung this week (because we are in exams), we can just take 25 big steps to reach house number 2754 to learn some Swedish with a free sample of Physics. I can pass the bicycle reck and check if the lights are burning in Garrapitto's house, so I can disturb him in his cooking/intellectual projects or salsa practice. Mikyung in number 2770, offering me craftfood pasta (I think she is finally out of her family package) or in a smiling conversation with her boyfriend online. Daniel, who is going to leave very very soon, nor ro Colombia but Oregon. I will see them all leaving, one by one. Most of them will come back after Christmas, but I won't. Who knows if I will ever come back here. We cancelled Bowen Island today, I only realize now that this was my last chance to go there. I will probably never go there, definitely not in the same company. It scares me to realize that IF I come back. In some years, when I am older and feel nostalgicness in my veins, I will not find them anymore. Other people will be living in our houses. My small, but cute, side room will not be my room anymore. Another person will be sleeping in the bed in which I had so many nice dreams. So many memories hidden in my pillow, my dead flower on the windowsill, the turnable blinds hiding secrets for the neighbours, the shower which never really stops leaking, the bath room (wash room, as they call it here) I cleaned so vigorously about one month ago. I will never find them back here. My friends, they will be gone. There is no chance to be together in Beanery anymore, no vegan brownies in Sprouts for lunch, no chain of lights going downstairs to Wreckbeach. I will never find this again. I will never find back my exchange term again. It scares me. Counting the days and realize I only have 10 days left (normally only one week, but I changed my flight to the 23th), makes me nostalgic already. Or maybe it's because of the musical we went to watch tonight. Beauty and the Beast! It was amazing and the singing was goosebumpingly clear. The story was quite predictable, but that increased the entertainment level, as I could silently sing along with most of the songs.

Tomorrow I will leave to Vancouver Island very early in the morning, so I should better pack my stuff and go to bed now. It will be day soon!

Love you all and miss you (even the people who are here with me now),

A confused Veerle with a lot of sentimental musical songs in her head.

Behaviour disorders, berry candles and self-made cookies

2008-12-05T10:58:00.000+01:00

Artists, especially writers, poets and composers, are in higher risk for mood disorders. Yep, major depression, bipolar I and II, dysthymia, ... they are all on the path I try to wander. Maybe I should take a side way somewhere. Escape, get out of this place, these chains of personal expectations... Some people always want to be different anyway. Reading about mental problems from breakfast (euhm, brunch) till 2 hours after my midnight dinner (gnocchi), you would become depressed for less. Me? Depressed? No, I'm not. Maybe just slightly borderline personality disorder, in a mild and functional sense, experiencing mood fluctuations guided by distracted thoughts. Making loose associations in my head all the time. Does it make me leaning in the direction of schizophrenia? The disorganized subtype, while my 300 'friends' on facebook honor me as 'most organized'. They should know better.... They should... I make good cookies, vegan ones. One day they should honor me for that. Especially my new creation: cinnamon-apple-raisin-vegan delight!

Much has happened the last weeks. Is it really two weeks ago since I wrote? Is it really almost time to leave Vancouver and the people I love here? I have been studying for days now, my eyes getting used to nerdish strong glasses on my nose, the small letters of my textbook (with the suspicious looking psychopath hiding on the cover page), my ears getting deafened by the sound of silence. Fortunately there were Petra and sometimes Alex (and on sunday Marina) to keep me company in the dead house. Never heard such a silence in a student kitchen. And of course there was Whistler last monday. Touching the snow. Marina quite literally with her open shoes. We learned a lesson that day, reading 'wise sentences' on touristic magnetic gifts in one of the hypertouristic shops in Whistler Village. I'll tell you later about the sentence, it just doesn;t fit here. I should tell here about the expedition to the Whistler Public Library, about the two vegan wraps I got in a Greek fast food restaurant for the price of one, about the Korean highschool system which Mikyung explained me and appeared to me a terrible hell comparable to prison or army. And when I think of Whistler, I can't help it think of the hot chocolate we drank on the top of the ski resort, sipping whipped (soy)cream and gossipping about everything a person could gossip about. Is it already 4 days ago? No...

Time flies when you are having fun, says the expression I recently learned from a friend. That's a good one. What does that tell about me and my study? Or does it tell other things? Things about staying in my bed the whole morning, staying widely awake till at least 2 am... Does it tell things I should better be silent about? My distorted life, daily rhythms abruptlyinterrupted. My clock is not running like it used to run. It got stuck in a peculiar moment, a second, an eye blink. Warn me if I am talking nonsense. Analyze me, please, analyze me and bring the results to my postbox. I live in Fairview 2710 room 1, the small unsymmetrical shaped room on the third floor.

I just needed to write 'something' in order to fall asleep. Write the bad spirits away Kill them with the voice of my typing fingers while I am lying in the bed. The bed which witnessed my life in Vancouver without any subjective evaluation, without protesting, warning me, forcing me to sleep when I should. He acts innocent (my bed), but he knows the tears I secretly shared with his pillow. He knows the dreams that follow me at night. He knows what makes me sad, before I know it myself, but he doesn't speak a word about it. Beds don't sooth, they just make it softer...

Goodnight,
Veerle

Back from the swimming pool

2008-11-20T23:49:00.000+01:00

I'm just back from the swimmingpool. My cat-like hair still dripping on the keyboard of this Irving Learning Centre Computer. my mind set on studying (for the first time in the library... It's a way to reinforce myself I guess) and still not succeeding in my mission not to be distracted by computerscreens... I'll never learn it! Anyway. I have just one week and 1 day of classes left. After that hell begins. No, just joking. I'll have 4 finals, nicely spread over my last 3 weeks in Vancouver. Empathic people can hold their thumbs up on friday 5th (at 7 o clock at night!), the 10th, 11th and 16th. I am desperately behind with some courses, but put more effort in the Teaching Writing project I have to finish for next wednesday.

At the same time I stay relaxed with movie-evenings, cooking, swimming, yoga, origami, walking in the rain, sunsets on the beach, Lady in red soup and vegan brownies from Sprouts, a kitchen salsa with Juan from now to than, long evening chats with parents and Pieter, writing emails to strangers on Couchsurfing in order to meet some more 'vegan Vancouverians' before I leave, karate (but not today because my legs cry out because of terrible muscle pains "no more stairs please! Please don't kick!!! Au au au!!!". I just did some stretching in the sauna to make them relieved again...

Just discovered that they only have 3 changing rooms in the female part of the swimming pool changing area. You can guess my surprise entering the open public space, immediately being surrounded by a dozen naked girls. We, Belgians, are not used to that, aren't we? Or did I just never go to an university swimming pool before? Maybe that's it. Anyway, be informed.

Some more things about my life here: I don't want to go back, but miss you all very much (especially you!!!!). Last weekend I went to see Deep Cove, a regional park close to West Vancouver. What a wonderful view just after sunset!!! But... after sunset means 'no light anymore'. We returned by re-entering the forest in the dark of the 6 o'clock night. Imagine the Canadian forest... bears hiding behind every tree, but you can't see them in the scarce light of a desperate almost battery less photocamera. You can only hear a soft murmuring... We used Jeremy's flash (on his professional camera) to light the way from time to time in order not to get lost. Probably he took a lot of abstract forest-pictures in this way. Alex showed off by walking in front of us without any light to guide him. This rainforest (yes, it really is a rainforest. They exist here in Canada. just like in Ecuador, with trees too big to hug, outreaching green arms of plants, waterfalls and seemingly not so stable bridges... and mud of course (but I already told you about that) reminded me of the night trip in the Amazon jungle almost 3 years ago now. But in this case we didn't see any colored frog, wanting to poison us.

Yesterday I went with Petra (from Slovenia) to Mikyungs (from Korea) house to watch the Spanish movie Sex and Lucia (Lucia y el Sexo) together. Awesome to have a girlsnight with movies, chips and chocolate chai tea. We were lucky that Mikyungs roommates didn't enter the common place at some moments, because they would suspect us of watching porn before midnight ( we don't know how open Canadian are about this :D Even though they don't use changing rooms in the swimming pools). But overall it was a love story. Erotic, but romantic in a rather strange sense.

I could tell about the Malaysian birthday party I went to on saturday. Farah became one year older than me, so we celebrated with a buffet of delicious Malaysian spicy snacks. Mmmm... I love red rice coconut desserts!!! And the soymilk with bubbles was tongue-teasing! Farah introduced me in some Malaysian traditions, like for example singing Malay(and in my case English) karaoke on your socks. On the 29th I am going to be the bride in a Malaysian cultural event. I wonder what that will give... And I still need a groom!!!! Apply by sending a mail to farahilde@gmail.com

That's all for now. I should start studying now. Just like to waste my time in a usefull way...

Love you all!!!!! Miss you!!!
God nat! Goedenacht! Bye bye! Namaste! Oyasumi! etc...

Veerle Joanna

and suddenly there was mud...

2008-11-05T10:43:00.000+01:00

Before I post my new blog with the news of the last month, I would like to share a story with you. An outcome of creative writing, my shopping and cooking experiences here in Vancouver and the appearance of mud seemingly everywhere...

MUD

Suddenly... Maybe not as suddenly as she would like to make herself believe. She deliberately bought the ingredients, without caring for the proportions. Attracted by the colors and the prospect of tasteful delight. Especially the 'organic' and 'vegan' labels attracted her. Sometimes she thinks to know what she wants, especially in the chaos of overwhelming, flashing supermarkets.

She overloaded her shopping bags until a point that everybody would describe as ‘a state in which the bag is going to burst’. You don't know when or how, but you know suddenly you won't be able to carry all the things you brought into existence by buying them. There is no way back once you added them in the planning of your dish.

You will put it all together. Of course. it`s natural, you guess. That`s life... mix it up. It`s just one life, so multi and poly and extra is more. If she had a blender, she would have used it, but in her case she had to rely on the residence materials: a from- neighbour-borrowed pot in a messy kitchen. She didn`t want to bother her housemates with it. Kept it silent, even when she already occupied the whole kitchen with her thoughts and the sound of bubbling water.

No, it didn't take long for the water to cook. She even didn't expect it to happen at all. She almost forgot she had put the pot with water on the stove. She had set aside the idea of cooking, at least not all these ingredients at the same time. She would avoid the cooking point, in order to leave the veggies more or less raw. Of course she would flirt with the boiling point, knowing she would exceed the by-herself-agreed temperature. If she never exceeded the boiling point the mud would never have occurred, both the intentional as the unintentional one.

But suddenly there was mud... It smelled nice at first. A mix of sweet and spicy. `Hot in a certain way, but from a distance it wouldn`t look attractive at all. Time to switch off the fire``, common sense would exclaim. `It`s to late, so don`t make it worse`. But she didn`t. She kept staring, fascinated by the way the veggies mixed. How you couldn`t tell after a while where they originally started. She even couldn`t remember what she put in the pot. It must have been everything... Everything she had in her fridge, even the things which were not meant to be ever mixed.

Can mud be messy? Can it be disgustingly brown and swampy, but tasteful at the same time? Can it be totally 'flat', will it leave you smooth? Can it not evoke anything anymore because it just on cooking way too long? Or is that impossible? Will the mud burn anyway, even when you decrease the heat to a lower temperature to make the outlook acceptable? “Will it burn?” she asks. And if it burns, who or what will be hurt? Will she hurt herself by touching the pot? Will the mud smell like an extinguished camp fire or will the old borrowed pot have to live with inerasable scratches? Or will it catch fire? Spread the flame and burn the house and all the people connected to it? Will the mash form a flood? Will they call it ‘the invasion of the stew’ and will everybody who smells it be swept away by the flow of sludge? And she? Will she sink up to her knees in the mud? Will the world sling mud at her? Will they drag her through the mire?

She just doesn’t know and stirs the mud, unintentionally and innocent.
Stirring well, till the brownness blinds her sight... and she can only sightlessly guess how well the mud once tasted.

La confusion pone casa en mi cabeza...

2008-10-16T20:51:00.000+02:00

My sexuality expedition yesterday didn't turn out well. What I expected to be an entertaining free lecture (that's how my exchange friend Maria described it and the reason why I wanted to attend the lecture without being registered for ) ended in a quite unexpected situation. A cold shower which forced me to run away as fast as possible!

Did you ever enter a room where you didn't belong, put your bag down and suddenly stood eye in eye with a Teaching Assistant, offering you an empty exam sheet? Only at that moment I realized I was surrounded by nervous students, desperately revising their human sexuality notes and textbooks. Out of pure anxiety my hand lost grip of the paper and I dropped it somewhere on the floor. " I think that one is yours," pushed the TA pointing at the floor. I nodded, but at the same time I found the opportunity to hide under the chairs and escape the lecture hall in the fraction of seconds she didn't take attention. Actually it would have been more fun if I had completed the midterm, but maybe that would have caused a lot of trouble (maybe even a earlier return to my boring European dwarf state...).

I am looking forward to the Poetry Slam in Cafe Deux Soleils in Commercial Drive on monday evening. If you want to join me, feel welcome! Doors open around 7:30. With a bit of luck I will perform for the first time on an Canadian stage (if you don't count my performance as an Indian Afghan backing vocal in Quebec ;) ). Viva poetry!

These days are rather strange than normal. I don't really know what I want, what I am here for, what I am doing, what to say, what to think, what to avoid and what to embrace. A silly thing called confusion. The default state of being of thie highly neurotic individual. The only melody which reliefs my mocking thoughts from time to time is the childish uncomplicatedness of Ode to Confusion (by the South African artist Harris Tweed).... "life should be more fun, it should be a laugh a minute going hahahahaha, but we don't know who you are (...) You know you want to let it you... ", even though I am not sure if it really should...

Actually I have to study for Cultural Psychology. There's a midterm coming up tomorrow and this time I can not just run away... In the meanwhile I take Jens' suggestion of "the Philosophy of Art" into consideration. Maybe Leuven isn't that bad after all...

Some October pictures to remember

Going out with Mikyung and her friends on the evening of Wild Asian Club life. (That evening I realized Asians are not as shy as they appear at first sight)

Colours of Universityof British Columbia

oh ah, Poetry in the Sun! (or what are Teaching Writing classes normally look like).
The smiling artist on the right is our prof Kedrick James.

The organic heaven of Choices! Food!!!!!!!

I like leafs, even the green ones!

Sushi can be funky and Vegan, as Alex and I demonstrate here.

We and the highest Mountain of Canada : Mount Robson 395400 cm!!

Bees, the world traveller!

The glacier is ours :) Frozen hands on the Columbian Icefields

Relaxing on a frozen beach

Europeans on their way to the top of Tunnel Mountain (Banff National Park)

They call him the Flying Swedish Man

Some hairy guy :), Bees and I on the beach

The everlasting duo: My backpack and I

The red mermaid (Lake Louise)

The hairy guy and I with the 'poster' of Lake Louise in the Background

Wonton!

Risking our lives in the Othello Caves

For more pictures, visit my skydrive! Or facebook (if Facebook doesn't go against your principles)

See you soon!

A Veerle who really needs to study now...

Rocky-after-math: Friendship and Coincidence

2008-10-16T01:19:00.000+02:00

Wanted to go to the Psychological Aspect of Human Sexuality lecture (as entertainment, probably because of lack of the previous mentioned thing), but ended up in a crowdy lecture hall with a desperate and hypernervous teaching assistant trying to explain some vague exercises about rates, primes, equations and more far-away-from-my-bed math functions. Sex comes in one hour... Patience Veerle, patience...

My midterm of cultural psychology is waiting for me on friday. In the meanwhile I just keep dreaming about the Rocky Mountains, watching and re-watching the hundreds of pictures I took of this snow-dipped stoney tops. I loved it and if I had more than 10 procent of my laptop battery left, I would tell you everything about it. Now I will just quickly send you to the picture album: http://cid-623d43d05c27b292.skydrive.live.com/browse.aspx/Photos/October%202008/Rocky%20Mountains%20Trip%2010-13%20october

Friendship... in these days I wonder what it is. Is it sending smileys in a live messenger chatbox in the internet after midnight, is it sharing food even though you don't really have enough for yourself, is it offering a shoulder to support a broken heart, let your toes almost become frozen just because the conversation is too interesting to interrupt, texting that you already miss each other after just one weekend, talking the whole night through on a cold couch in the reception hall of an some-stars hotel in the Rocky Mountains? If this is called friendship, I can say I have at least 4 very good friends here in Vancouver. But why don't I put enough effort in some other friendships that matter. Why do most of you have to put up with only my scarce news on this weblog or a short facebook message from time to time. Why is there no time left in these overbooked evenings to have a oversea-s chat? I just want to say I'm sorry for that. You all mean a lot to me, even though I'm far away. Nevertheless, on Canadian Thanksgiving (last monday) I mentioned all of you in a kinda-formal pre-vegan-dinner-speech. A moment to give thanks. to eat Tofurky (tofu-turkey) and to sing European Harvest Songs (I could only think of 'waar int bronsgroen eikenhout" and "the zomerse hei". Dad would be proud of me :P

Finally I am sure. My religious view is based on the laws of coincidence. Some things in life are just to 'coincidental' to be random. God (or however I can name this spiritual power) proved it to this doubting Belgian creature on sunday, to be exactly, alongside the heavenly blue shore of Lake Louise. Ok, it's the most visited touristic attraction of Canada, but that day there weren't that much tourists at all. I felt totally excited. Even though I lacked one night of sleep and I lived in some kind of memory-damaged sleepdrunk condition, I am sure that God's prove actually happened. Right at the moment my eyes crossed the blue surface of the lake, a voice reached my ears. " Sorry, did you go to Ecuador 3 years ago?". I was perplex. It was not necessary to check the name tag around her neck: this was Kim Lipscombe! My Canadian friend during my year in Ecuador. I knew she lived in Beautiful British Columbia, but how big it the chance to actually meet each other in the second biggest country of the world. Kim was guiding a group of international students of her college, I was with another group of Vancouverian International Students. And right on that moment, these fiveteen minutes of touristic exposure to the lake, our paths crossed. Isn't it planned coincidence?

Time for sexuality now. Lecture is going to start!

Enjoy the pictures and keep in mind I miss you!!!!!!!!!!

Veerle

On my own...

2008-10-10T03:16:00.000+02:00

En daar gaat de tweede huisgenote... And there goes the second room-mate

Ik weet niet wat mijn huisgenootjes bezielt. I don't know what the matter with my housemates, but it seems there is some mean spirit bewitching this house 2710. Last sunday I saw my roummate Sarah for the second time in 5 weeks. She was standing in the middle of the corridor, her hand packing her room in carton boxes. I was happy to see her, finally I could have a conversation which could last longer than 5 minutes with my roommate Sarah, the actress, the silent invisible, who I only seem to know from Facebook (even though she was living under my room for 5 weeks now). But no, the only reason she left her room for a moment, was because of practical motives: moving out Fairview, moving it with her boyfriend (with whom she spent most of her time anyway). I didn't even have the chance to say properly goodbye, nor hello to her.

Fortunately there was still Jessica, my co-psychology student, who made the house a bit less spooky. (the other roommate Devina I only saw one when she was having dinner with some of her friends, but I'm not quite sure anymore which of them was Devina). Jessica was the one who I regularly saw studying in the coach downstairs. It's to say, I saw the back of her head and a part of her, by mp3-sound deafed, ears. One day I said 5 times 'Hello' to her while I was cooking only 3 meters away from her. She didn't take notice of it. It was only some minutes later that I could blame the headphones for it.... I decided to put up with the fact I wouldn't have a lot of company of my roommates. Fortunately there are plenty of people in this university with whom I can have a great time! Thanks Mikyung, Alex, Juan, Saori, Hiro, June, Fumi, Farah, Mio, Lenny, Yujin, Saori 2, Bruce, Antonio, Maria, IPP-group and all the others! You mean a lot to me!!

Anyway, to come back to my house-situation. When I entered the house today around 5-ish I encountered Jessica's room totally empty, wide open door, not even a single forgotten sock which could remind me of my former roommate. I felt and still feel totally abandoned... :( Now I will really be the only one using the kitchen! And the only one baring the responsibility of throwing out the overwhelming mountain of garbage... Maybe that's her reason to move! What is wrong with this house???

While I am getting myself so depressed by the moving-behavior of my invisible roommates, there is fortunately one positive thought to sooth myself with: Maybe I can get some new roommates!!! I know Farah from Malaysia is still searching for a room in Fairview, so this is her chance! I hope, I hope!

I will keep you informed about the big surprise of the new roommates. Tomorrow (at 5.30) in the morning I will go to the ROCKY MOUNTAINS till Thanksgiving (monday). So will I get a new, more social roommate (or roommates) in return? Shall we study together in the evening? Shall he or she borrow my soymilk and can I use her/his pots and pans? OMG, if not I will not be able to cook anymore, because I was always using Jessica's pots!!!! My days as kitchen queen are counted... Just now I really started to enjoy living on my own. First the herbs went away, now even the pots, pans, pepper, salt and sugar...

But tomorrow there will be Rockies! And the company of international friends!
And a lot of more positive news coming up!

Miss you all!!!!!!!!!!!!!!!

Veerle

Na een maand grizzlyberen...

2008-09-26T21:34:00.000+02:00

Konichiwa! (hallo) Genkie desu ka? (Hoe gaat het met jullie?) Genkie des! (Met mij gaat het goed). Lieve vriendjes in de landen met de vreemde talen (en Belgie). Voor mij geen nieuwe taal (ik bleek net te laat te zijn voor de registratie e E(nglish) S(econd) L(anguage) Course, dus stort ik me nu volledig op Japans ... en op mijn vijf andere vakken.

k ben nu precies een maand in Vancouver en al bijna twee maanden in Canada. Mijn Koreaanse vriendin Mikyung en ik worden depressief van de gedachte dat we hier nog maar 2 maanden en 3 weken zullen zijn. Er is hier veel te veel te doen voor zo een korte tijd! De afgelopen weken liep ik van de gratis proefsportweek, naar de studentassociation fair naar de communicity service orientatie. En dan waren/zijn er nog de UBC vakken, die toch wel een beetje moeilijker zijn dan de Maastrichtse PGO (oh, ik mis PGO!!!). Tot gisteren draaide ik op 6 vakken, wat toch wel een beetje teveel bleek om te combineren met al mijn hobby's hier. Dus met pijn in het hart heb ik er eentje laten vallen. Wat overblijft: (indien niet geinteresseerd in vakken, spring naar beneden)

VAKKEN

- Memory (2 lezingen per week over de herinneringen in onze breintjes en wat daar allemaal mis mee kan gaan. Viva amnesia! De prof klinkt verdacht veel als Homer Simpson, speelt de Sinterklaas door elk college kauwgom naar studenten te gooien als ze een vraag stellen en maakt er een sport van om elk college over zijn 1-jarige baby te vertellen). Maar misschien denk ik er volgende week minder positief over, want ik heb er volgende donderdag mijn eerste 'midterm'examen van.

- Behaviour Disorders (3 uur per week): Super interessante les over psychopathology, depressie en andere dingen waardoor gaat beseffen dat het toch nog niet zo erg met jezelf gesteld is ( al moet je wel oppassen dat je jezelf niet teveel in bepaalde symptomen herkent. De prof kon zo uit een toneelacademie komen. Ik hou van haar psychopatenimitaties! Hoewel ik voor dit vak les heb tot halfacht 's avonds, vliegt de tijd.

- Culturele Psychologie (3 lezingen per week0: Of: waarom Japanners minder individualistisch zijn dan Amerikanen. Denken mensen anders in andere culturen en hoe kunnen we dat testen. De prof schreef ons handboek, dus je krijgt de informatie dubbel. Handig.

- Culturele Anthropologie (2 lezingen per week plus tutorial): herinnert me heel erg aan Maastricht. Veel over 'wat is cultuur', veldwerk, sociale constructies, ... maar ook over witchkraft, cultureshock, rituelen en hockey :) Een paper wacht volgende week om geschreven te worden...

- Teaching Writing (2 keer per week): vak dat onverwacht in mijn schoot viel toen ik een mede-exchanger volgde naar haar volgende klas. De leraar leek me te geflipt om waar te zijn. Hij klom op de tafel, zong luidkeels Shakespeare, imiteerde Monty Python en had iets van Johny Depp. Dus heb ik me er voor ingeschreven. Onderwerp van de les: hoe kan je middelbare school leerlingen enthousiast maken voor schrijven. Echte inhoud van de les: one-man show van prof Kedrick over de ludieke gschiedenis van pen en papier, Japanse poezie en dreigbrieven uit krantenknipsels. Hoewel het de meest vreemde les is die ik ooit heb gehad, kan die luidkeelse man soms wel eens vermoeiend zijn zo vlak na het ontbijt...- Gisteren heb ik besloten Sensory Systems (oftewel: hoe werken de neuronen in de retina van het oog?) te laten vallen. Op de prof beoordelingswebsite was ik al gewaarschuwd voor prof Giashu "run away fast! She's evil!". Ik was beter vlugger weggerend, want die vrouw vloog sneller door de zintuigen dan mijn pen kon neerschrijven.

REIZEN

Tot daar het academische gedeelte van mijn leventje hier. Het leven daarbuiten is echter interessanter. Natuurlijk hebben we veel feestjes met de andere uitwisselingsstudenten. Erg ironisch eigenlijk. Hoewel ik in Canada ben, heb ik amper Canadese vrienden. De meerderheid van mijn feest- en reisgenootjes komen uit Korea (veeeeeeeeeeel Koreanen), Japan (mijn prive-leraren en leraressen Japans), Taiwan, Zweden, Spanje ( ik heb de echte JUAN gevonden!!!) en eentje uit Ierland, Buiten feesten, probeer ik ook zoveel mogelijk van Vancouver en omgeving tee zien.

Elk weekend zit vol uitstapjes. Vorig weekend bracht ik door in Penticton (hier zeven uur vandaan) voor een driedaagse met Canadese gastfamilies. Ik verbleef bij een veggie gezin met een passie voor Ierland. Harpmuziek, dans en tofu, het kon niet beter! En natuurlijk een interessant kosmosobservatorium, meren en prachtige bergen en ravijnen (en Clouseau als Belgisch cultureel product).

Het weekend ervoor was het prachtig zonnig weer. Reden genoeg voor mij an mijn Zweedse vriend Alex om naar Vancouver Island te varen (ongeveer 5 uur onderweg). En wat voor een onderweg! Op de ferry hadden we de luxe om echte Orka's te bewonderen vanaf het dek. Een Canadees naast ons was met verstomming geslagen. Hij had op zijn honderden ferrytochten nog maar 3 keer orca's gezien en nog nooit zo vlak bij de boot. Het was impressionant, fascinerend en zo adembenemend dat ik er niet aan dacht mijn fototoestel op de zwart witte beestjes te richten. In Victoria (hoofdstad van BC), gelegen op het eiland, hadden we een actief weekend. Zaterdag wandelden we uren in de zomerse hitte (het was 29 graden!) langs het water, het parlementsgebouw en de wel erg Brits aandoende straatjes. We verwonderden ons over de hippies en al de concentratie van veggie restaurantjes en tweedehandsboeken winkels. De zoektocht naar het kasteel bleek niet zo een succes. Na drie uur wandelen, raakten we hopeloos verdwaald in de buitenwijken van Victoria. Een vreemd vrouwtje wees ons de weg naar een donker bos (we hadden zware vermoedens van hekserij), dus maakten we uit veiligheidsoverwegingen rechtsomkeer. Zondag bracht ons naar de bossen van Potholes National Park. Echt het Canada dat je op postkaarten ziet: bergen, veel groen, zwemmen in meertjes met speelse otters, braambessen van de bomen plukken, oppassen voor beren...

Het weekend daarvoor gingen we hiken in de jungle van Stanley Park. Onderweg ontmoetten we heel wat wabeertjes (raccoons rule!) en spotten we zelfs een paar totempalen. Na acht uur wandelen (zonder eten) kwamen we terug in de bewoonde wereld. Geen wonder dat ik hier zo makkelijk gewicht kwijtraak. De week daarvoor had ik immers al Grouse Mountain getrotseerd (2,5 uur steil naar boven klimmen om in het land van de eekhoorntjes en grizzlyberen terecht te komen). Vermoeiend, maar worth the sweat...

NEVENACTIVITEITEN

De clubdays hadden zoveel Amerikaanse flair, dat ik me even in een Amerikaanse high school film waande. Het student centrum van drie verdiepingen stond vaol standjes van studentenclubs. Kies je club! Van yoga tot rafting, van journalist for human rights tot the UBC loves Vaginas club. Uit puur vermaak ben ik lid geworden van Origami club (de Japanner die de uitleg gaf, was een verbluffend vouwer en toverde een roos uit papier tevoorschijn. Ik was meteen verkocht en betaalde de 2 dollar lidgeld). Verder ben ik lid van de Psychologie Studentenclub (als welkomsgeschenk kreeg ik een gratis rat) en de filmclub (elke week film kijken voor maar 2 dollar). Ik ben nog niet zeker, maar waarschijnlijk ga ik ook bij de Yogaclub (de gratis proefles viel heel goed mee, net als de karate en capoeira klas).

Om mijn steentje bij te dagen aan de Vancouveriaanse wereld, doe ik elke week vrijwilligerswerk in een Inner-City school met Indigineous kinderen van 9 tot 13 jaar. Volgende week geef ik mijn eerste les... Arts and Cultures... Spannend! En op donderdagavond (en dit weekend) doe ik vrijwilligerswerk voor Earthsave ( www.earthsave.ca ) een non-profit educationele organisatie die bewustzijn voor gezondheid, milieu en ethische voedings- en levensstijlen bevordert. Hun jaarlijkse festival Taste of Health vindt dit weekend plaats. Je kan mij vinden bij hun infostand en als uitdeelster van gratis (vegan) hapjes! Nyam!!!

Heel veel groetjes! Foto's kunnen jullie vinden op http://cid-623d43d05c27b292.skydrive.live.com/browse.aspx/Photos/September%202008 of op het geliefde facebook!

Mis jullie!!!!!!!!!!

Dikke kussen uit Vancouver!

Veerle (die zichzelf hier Joanna noemt)

The family feeling:

2008-09-22T02:31:00.000+02:00

Imagine yourself sitting at the kitchen table of a house you barely know. You arrived there exactly one day ago, met the two housecats Dionysus and Artemis, had a delicious vegan dinner with the family and enjoyed breakfast together. The evening before their vegetarian home-schooled children (they rule!!!) performed in their own mini-concert in which Caitlin (the 16-year old, but quite mature for her age, daughter) was playing a heavenly harp and her 13 year old brother (named Jasper and dancing through the house in his Spiderman pyjama) left us breathless when he played a whole repertoire of violin songs (from classic to fiddle), all by heart and learned by ear. Amazing little boy, you thought while you tried to find the right words to describe how beautiful he performed. English has such a variety of words, that it must sound ridiculous for natives to hear my exclamations being limited to ‘nice’, ‘beautiful’, ‘cool’ and ‘amazing’. Great Veerle, time for you to buy a decent dictionary full of synonyms, you think (in case your name is not Veerle, you can replace this for your own name). Anyway, I don’t use my Belgian name anymore. Last Thursday I almost missed my doctors appointment, because I didn’t recognize my own name being called. At least, I didn’t understand the way doctor Fisher was trying to pronounce my name. No, just stick to Joanna, that will make things easier for all of us.

Before I start wandering around with words, I’ll just give you a quick description of the place where you imaginer yourself staying for a free weekend: Penticton. As Google Earth proudly showed me before arriving here, Penticton is located right in the middle of two lakes. No, let’s use the right expression before you think I am sailing on a ship right now. Penticton is somewhere between two lakes (Okanagon Lake and (other) Lake). Highlights of the city (at least, from the Penticton Rotarian perspective) are the Astronomical observatory, the Tinhorn Creek Winery (where we tasted our first chocolate cup of sweeter-than-sweet icewine (remember that name, because I’m sure you want to taste it at least once or twice or more in your life (in my opinion once you taste it, it’s hard to resist a second cup, even though I’m not an alcohol fan at all) and an old restored boat (the 91-year old guide would be disappointed in me if he would read I described his favourite ship, his work and his life, as an ‘old boat at the beach’. How can i describe the authentical feeling I got while walking in the big common area in Victorian style, imaging myself wearing a wide dress and gliding gracefully through the ladies sitting room (with piano and soft coaches). If this place would offer a coach surfing possibility, it would be one of the far most popular Okanagan spots. After listening together to my audio disc of Belgian music (if forgot to mention I put our CD (Available Online, made by me and Pieter) on the mp3 cd. Disorganized as I am I forgot to bring some jewels with me (who are these ignorant people who vote me to organized person on ‘compare people’ at Facebook? Ever seen my room? Ever seen the spiderweb in my mind?)
Help me, I have to many words in my head this evening. Are this the side effects of a too long time without writing? Are the unwritten thoughts taking revenge on me? Is English a more impatient language that my native Dutch? Why can’t I just tell about the line-dance evening with the Dutch Ankie (who is married to a Canadian and calls herself Anna, because she doesn’t like the Canadianse version ‘Enkie’. It makes sense...There was free Rotary food (North American of course) this evening. What do you think? Indeed, hamburgers! Oh happy day, they had a lot of vegetarian ones! I love Canada!!! In my head I was already preparing how I would teach a Belgian song to all the people, but in the end the only thing we needed to do was planting a small pin in a world map (high concentration in East-Asia ... Who knows how that’s possible? Especially Korea and Japan seemed well-represented. To make time shorter, i flash myself (and you, my friend) to the present (Saturday evening 20th of September), sitting at a kitchen table in Penticton in the house of the MeikleJohn’s-Ferrari family, enjoying their view over the night lights of Penticton city. Too bad that we will only stay for some more hours, In the morning Caitlin and mother Jacinta will leave before sunrise. A ‘wise woman festival’ offers free sunrises, so they want to be there on time. You didn’t see a free sunrise everyday J, at least not in combination with inspiring workshops of influential women from all around the region. If I would need to be back in UBC on Monday morning, I would be too nosey to let this pass without me. Hopefully mother and daughter will have a lot of fun.

I can feel my eyes getting heavy. Time to sleep for this Belgian girl... or should I shower first? Nope, the way straight to bed is shorter... let’s go for it!
Imagine yourself almost sleeping, writing with full stomach and being happy in a family you will probably not see anymore the next year(s), while the rest of the house is asleep, It’s a irrealistic feeling, but for the first time here in Canada i really feel at ‘home’. I love the way this family treat eachother, their patience, their creativity and energy, their endless talents, their warmth to eachother and to us. It’s strange how you can start loving people even when you just know them for one day. Anyway, I hope to return here soon (with Pieter....?) to visit them again.

Have a nice sleep,
Take care,
Veerle

Eekhoorntjes en natte voeten in UBC

2008-08-31T09:35:00.000+02:00

Lieve vriendjes zo ver weg en toch zo virtueel dichtbij,

Ik schaam me diep dat ik jullie niet eerder iets heb laten weten. Ironisch eigenlijk, toen ik in een ontwikkelingsland woonde kon ik meer en makkelijker online komen dan hier in het continent van wolkenkrabbers, High Tech en Bill Gates. Sterker nog, eergisteren ben ik zelfs bij de Microsoft hoofdgebouwen in Seattle/ Redmond geweest. Niet als een toerist, maar om er een coffeemate te brengen die de man van mijn Egyptische vriendin thuis vergeten was. Maar ik wijk af. Wat ik jullie eigenlijk wil zeggen is dat ik jullie ondanks de stilte waarmee ik wegvloog, heel erg mis.

ikzelf lijk me in het land van de behekste technologie te bevinden. Toen ik in Seattle mijn laptop in het stopcontact stak, gaf ie een piepje en ging dood. Het was een stille, maar onverwachte dood. Ik probeerde hem een tiental keer opnieuw op te starten, maar hij deed helemaal niets meer. Ik ben niet materialistisch ofzo, maar dit ws toch wel even een schok, zeker zo vlak voor het schooljaar begin. Ik heb hem op alle manieren proberen te reanimeren, maar de diagnose bij de Geek Squad was fataal. Geen leven meer in en herstellen zou honderden dollars kosten. Wat een begin van een internationaal studieavontuur...

Maar ik ben een beetje vaag bezig, besef ik net. Misschien kan ik beter mijn afgelopen weken een beetje orienteren in de tijd.

8 augustus tot 24 augustus

Pieter en ik vertrekken als verliefde torteltjes naar Canada, zingen en kletsen aan 1 stuk door om de tijd in het vliegtuig en de luchthaven voorbij te laten vliegen, vergeten dat we afscheid van huis hebben genomen en genieten van het idee Canada voor ons alleen te hebben. En jawel, het werd een zalige tijd. Meestal was ik degene die Pieter moest gerust stellen als er even iets mis ging. Een gierige bankautomaat die geen geld wilde geven ondanks verwoedde kaartpogingen, een laatste trein die al vertrokken bleek, koffers die toch wel erg zwaar zijn en kilometers en kilometers door gure buurten van Montreal moeten worden versleept omdat er geen bussen rijden, een vrij slechte organisatie bij het begin van het wereldjeugdcongres in Quebec.

Uiteindelijk is de enige grote tegenvaller in Oost-Canada een diefstal door een gemene Afghaan geweest. Je zou bijna een Amerikaanse haat tegenover Afghanen gaan ontwikkelen, als je niet beter wist. Die Afghaan was Pieters kamergenoot bij het Wereldjeugdcongres en omdat de elektriciteit op mijn kamer even niet meewerkte, laadde ik op Pieters kamer mijn fotobatterijen op tijdens de laatste nacht. De gemene Afghaan (Waffie heette ie, grrr... stoute Waf!) zag zijn kans schoon en vertrok achter onze rug rond middernacht naar huis, nam de sleutels mee zodat we niet meer binnen konden, Pieter dus op mijn kamer moest slapen en Waffie liet niets maar dan ook niets weten. Toen we 's morgens iemand de duer lieten openmaken stootten we op de onaangename verrassing: Waffie weg, zijn spullen weg en... mijn batterijoplader foetsie! Het was een erg dure oplader en de batterijen erin waren ook niet goedkoop. Ik heb hem nog een boze mail gestuurd, maar er is nog geen reactie op gekomen. Moraal van het verhaal: vertrouw geen Afghanen in Canada, zeker niet met batterijopladers!

Tot hier de klaagzang. Maar zoals gezegd, voor de rest hadden we een supertijd. Samen namen we de lift naar het topje van de Tour van Montreal (zo een beetje als de Eifeltoren, maar dan schuin (de hoogste scheve toren ter wereld), zagen diertjes in een amazone-pool- Canada-namaak-ecologiepark Biodome, beklommen gezwind de Mont Royal van meer dan 200 meter hoog om een prachtig uitzicht als beloning te krijgen, verbaasden ons over wat ze allemaal als souvenier omtoveren voor toeristen (zelfs nagelknippers met een canadees blaadje) en werden verliefder en verliefder (wat het afscheid hartverscheurend maakte).

Het Wereldjeugdcongres liep van 10 tot 21 augustus. Ook dat was een leuke tijd (tot Waffie...). We ontmoetten veel nieuwe vrienden (twee Indoniesters, een lieve Argentijn en een vlotte Sri Lankaanse zullen ons altijd bijblijven en bezoeken we misschien wel ooit... hopelijk. Tijdens ons actieproject (van 17 tot 20 augustus verlieten we de universiteitscampus van Quebec om voor vier dagen wildemannen te gaan spelen in de wilde bossen van Quebec. Ecologische wildemannen weliswaar. Ik was toch wel even bang, zeker toen het koppel waar we logeerden doodleuk vertelde over de beren in de bossen. We zagen al meteen taferelen voor ons en lazen voor de zekerheid de 'wat te doen bij beeraanval'-instructies. (Voor wie het ooit nodig heeft: Bij zwarte moet je plat op de grond gaan liggen en doen alsof je dood bent, bij bruine moet je dat vooral niet doen, want dan eten ze je op. Dus onthou goed, als je een beer ziet doe je best eerst een kleurtestje. Gelukkig was onze voorbereiding overbodig. De enige dieren die we zagen waren salamanders, vleermuizen, rupsen en veeeeeeeeeeeeeeeel muggen. En Sparky, de boshond natuurlijk (die we een keer voor een zwarte beer aanzagen). Ons project was het bouwen van een brug in de wildernis. Dus dat deden we! Op drie dagen tijd lag er een zelfgemaakte brug uit boomstammen over het ravijn. Dat hadden wij goed gedaan met ons groepje van 12 internationale jongeren zonder hardwerkervaring. Pieter en ik waren vooral verantwoordelijk voor het ontbloten van bomen. We hebben zes vers gekapte bomen van hun schors ontdaan en 's middags en 's avonds hielpen we met het bereiden van natuurlijke, organische en natuurlijk veggie maaltijden. Het was ons ding wel, zoals je wel kunt verwachten.

24 augustus tot 27 augustus

Hmm, mijn verhaal wordt best lang... en dan ben ik nog niet in de UBC. Ik versnel. Op 24 augustus nam ik afscheid van Pieter in de luchthaven van Montreal, Hij vloog naar Belgie en ik ging de andere richting uit naar Vancouver. De luchthaven was totaal anders dan de vele luchthavens die ik in mijn leven heb gezien, Er stonden totempalen en ik zag twee watervallen in de vertrekhal... Vreemd. Ik sliep voor een nacht in een jeugdhotel waar ik om half 1 's nachts in mijn eentje aankwam. Te voet. Bleek dat jeugdhotel in het seksdistrict van Vancouver te liggen. Daar liep ik mooi met al mijn koffers (eentje op wieltjes, een immense rugzak op mijn rug en een al bijna even zware op mijn buik) langs de roodverlichte ramen en de starende blikken van rondhangende Canadezen. Ik voelde me zo rot en alleen... Niemand die ook maar voorstelde om te helpen met dragen of me te beschermen tegen dronkenlappen. Gelukkig ben ik veilig en zonder al te veel rugproblemen in het jeugdhotel aangekomen. Veel heb ik niet geslapen. Wenen was mijn hoofdbezigheid... naast foto's kijken en mezelf nog droeviger maken. Ik heb die nacht ook aan jullie gedacht, hoe fijn het is om jullie te kennen en waarom ik die goede omgeving en vrienden zomaar achterlaat voor een stad van dronken viezerikken waar niemand me kent, me helpt, me mist of me ook maar ziet staan... Al gauw was ik 1 slapeloos stuk verdriet. Gelukkig duurde het niet al te lang. Om zes uur verloste ik mezelf uit mijn lijden en besloot het gewoon zonder slaap te stellen en iets leuks te gaan doen. In mijn eentje verkende ik de straten rond het hostel in de hoop op avontuur en een zonsopgang. Maar ook dat viel tegen. Veel stadsmensjes blindelings op weg naar werk, beangstigend hoge gebouwen en als enige troost de zoete geur uit de vele Starbucks en Blenz koffieketens (letterlijk op elke hoek!).

Gelukkig kon ik om 9 uur de bus nemen naar Seattle, naar een vriendin die me er zou opwachten en met wie ik nog drie fijne dagen zou beleven over de grens. Seattle:Naar de VS gaan bleek toch niet zo makkelijk als gedacht. De rit hoorde normaal 2 tot 3 uur te duren, maar de bus deed er 5,5 uur over. De grenscontrole was wraakroepend. Eerst moet je bijna een uur wachten op de bussen voor je om vervolgens alle bagage uit de bus te halen en een heel stuk mee te slepen tot de duanepost, daar nog een uur in de rij aanschuiven om dan je vingerafdrukken te laten registreren plus een foto laten nemen. Dan moet de bagage ook nog eens door de scanner en als klap op de vuurpeil moet je nog 6 dollar betalen om de grens over te mogen. En natuurlijk had ik geen Amerikaanse dollars op zak. De Amerikaan achter de balie deed hoogst onvriendelijk en onbeleefd. Hij vond dat ik maar terug naar Canada moest als ik niet op 1,2,3 Amerikaanse dollar naar boven kon toveren. Hij liet me letterlijk links liggen met al mijn bagage, Als ik er niet zelf achter was gekomen dat ik ook met een creditkaart kon betalen, had hij me echt niet doorgelaten. Niet echt een goede eerste indruk van Amerika dus. Mijn vriendin drukte me echter op het hart dat de meeste Amerikanen wel vriendelijk zijn. Ze komt uit Egypte, woont nu al 2 jaar dichtbij Seattle omdat haar man bij Microsoft werkt en heeft het meest schattige zoontje ter wereld. Drie dagen heb ik paard, liedjeszangeres, carrousel en kietelmachine gespeeld voor de zeemzoete kleine Yahia (die net 2 was geworden). Ik genoot er echt van om dat schatje te zien lachen. Met de kinderwagen reden we door de downtownstraten van Seattle om te sitesee"en, merkten dat Yahia hoogtevrees had toen we op de Space Needle stonden en besefte ik dat Seattle niet voor niets vaak de mooiste en groenste plaats van de VS wordt genoemd. Het is er zo proper, groen, vol parken en meren en niet te vergeten... tamme eekhoorntjes. Letterlijk! Toen we in het park wandelen en ik neerknielde kwam er een gewiekste pluimstaart op me af gehuppeld. Hij zat op tien centimeter van mijn schoen en wees naar mijn tas. Zijn kraaloogjes vroegen eten, dus gaf ik hem een stukje banaan. Hij knikte even en zocht rustig een boom op om zijn hapje op te smullen. Moraal van het verhaal: de eekhoorntjes in Seattle komen uit Disneyfilms! 27 augustus tot nu: UBC!

Het was moeilijk om gisteren afscheid te nemen met Yasmine en Yahia en terug op de bus te stappen naar de plek waar ik echt niemand kende. Bovendien had ik net die dag mijn laptop zien sterven en de diagnose gekregen van de Geeks... Dus ik zat de volgende 3 uur (de Canadese grens is menselijker) nogal stilletjes voor me uit te staren en zachtjes te huilen in de bus. Bij de opweg had ik nog leuk gebabbeld met een pokerprofessional uit California, maar bij de terugrit was er niemand die een woord met me deelde. Even later stond ik dus te bibberen op Broadway (een brede straat in het centrum) om er voor de eerste keer mijn bus naar UBC te nemen. Ik heb me al lang niet meer zo nerveus gevoeld. Het was niet makkelijk om met al mijn spullen op de bus te raken (hier kan je trouwens je fiets meenemen vooraan op de bus. Ze maken die vast aan de snuit van de bus. Erg speciaal en ingenieus. Maar goed, een twintigtal minuten later stond ik op de campus. Dit was het dus: een groot gebied wat meer op een stad op zich dan op een universiteit leek: brede straten, winkels, veel parkings, grote doch mooie gebouwen en totaal geen makkelijkmakende pijltjes voor exchangers.

Uiteindelijk vond ik mijn weg op goed geluk en ask the natives. Vreselijk zo een tocht van meer dan 40 minuten zwaar beladen als een ezeltje. Hevig zwetend, vuurrood, buiten adem en lichtelijk doorweekt door de miezerregen was ik toen ik eindelijk bij de residentiebalie aankwam. Je kan mijn ontzetting voor je zien als ik vertel dat ze me doodleuk vertelden dat er iets mis was gegaan mijn early-arrival registratie. Er woonde nog iemand in mijn kamer en ik moest voor de volgende twee dagen maar een hotel zien te vinden ofzo. Ik boos natuurlijk, maar vooral heel erg teleurgesteld. Ok, een ontvangst met spandoeken hoefde niet, op een lieve buddy had ik niet gerekend en dat er geen busje op en af reed tussen hoofdbusstop en residentie (ook al liggen die 40 minuten uit elkaar) tot daar aan toe... maar na al die frustratie ook nog de laan uitgestuurd worden omdat zij iets mis hadden gedaan met de registratie. Sorry hoor, dat werd me even teveel... Ook al word ik niet graag emotioneel in publiek, het leek te helpen. De receptioniste die me net nog wegstuurde, kreeg medelijden en zei de verlossende zin " I'll see what I can do". Ze belden naar het meisje dat nog in mijn kamer woonde en mirakel boven mirakel, die bleek van plan te zijn om over een kwartier uit te checken om vroeger terug naar huis te gaan (er was hier zomeruniversiteit). Dus: ik kon in de kamer!!! De kamer was dan wel niet schoongemaakt, maar daar gaf ik op dat moment niet veel om. Even later bleek het toch wel niet leuk om nog restjes en rondslingerende reclame in mijn nieuwe stekje te vinden. Stekje ja, want mijn kamertje is hoogstens 6 vierkante meter, iets van 2 op 3. Ik heb een bed, een bureau, een bureaulamp, een kastje en een ingebouwde muurkast (en geen plaats om te lopen). Mijn kamer is nu al vol omdat ik de koffers toch ergens moest neerzetten.

Ik deel mijn huis 2710 met nog drie mensen, dus toen ik voor de eerste keer de deur openduwde verwachtte ik een blije kennismaking. Helaas, het huis was heel erg leeg en mensjesloos. Er was wel een zitkamer, een keuken en zelfs een tv-tje, maar niemand om me gezelschao te houden. Om mezelf te troosten ben ik maar meteen mijn kamer uit gelopen nadat ik mijn koffers had neergeplofd en nam de bus terug naar het centrum, zocht een mediamarktachtige superelectronicazaak, kocht er een laptop en ging in het donker terug naar 'huis' met de bus. Nog steeds geen kat, wel vreemde geluiden en hoog, onheilspellend gelach rond middernacht. Ik heb nog altijd geen idee waar het vandaan kon komen, maar het scared the hell out of me, En weeral bleef ik slapeloos... ik geloof dat ik alleen tussen 3 en 5 even ben ingedommeld, om dan wakker te schrikken door mijn gsm (mijn ouders waren even het tijdsverschil vergeten). Ga ik Tuur achterna met mijn sleeplessheid, een neveneffect van Seattle?

Gelukkig was vandaag een heerlijke dag. Veel regen, ik heb me al niet meer zo verregend gevoeld, maar wel veel nieuwe vrienden. De introductiedagen zijn echt een goede zaak, Orientation heet dat hier. Bij de registratie vanochtend kon ik al meteen socializen met een Australische uitwisselingsstudente uit Brisbane die erg veel klaagde over de regen en de kou. Ergens op het pad tussen de immense bookstore en de residentie kwamen we een verdwaald meisje tegen die net als ons een blauw-oranje exchange student draagtas bij zich droeg. Zij vroeg de weg, wij haar naam. Ze bleek familie te zijn van mijn naam: Farah uit Malaysia. Daarna brachten we de rest van de dag samen door en vervoegden ons groepje met een toffe Zuid-Koreaanse die haar paraplu graag deelde. En dat maakt dat ik hier al drie mensen vrij goed heb leren kennen op 1 dag. En jawel, tijdens de openingsceremonie hoorde ik opeens bekende klanken achter mij. Een Nederlandse en een Belgische zaten zomaar toevallig vlak bij me. Heerlijk om nog eens even je eigen taal te spreken, je voelt je meteen veel meer verbonden, ook al ken je elkaar net zo min als je de Chinezen of Mexicanen kent.

Ook hier op de campus werd ik verrast door pluimstaartbeestjes. De drie UBC eekhoorntjes die ik vandaag van dichtbij zag, waren superschattig en mooi. Eentje was volledig zwart. Dat had ik nog nooit gezien. Ik zei lang tegen Pieter dat ik naar Canada ging om wasbeerkoninging te worden, maar eekhoornkoningin zijn lijkt toch een betere bezigheid voor mij hier.

Ik drink nu een heerlijke choco in de Beanery coffee naast mijn huis. Het is al mijn derde sinds ik hier woon, maar het is oh zo lekker! Binnen is het erg gezellig. Er hangen trouwems altijd wel een aantal internat. students rond. Choco brengt troost, maar drink troost met mate, anders krijg je heimwee naar het gewicht dat je had v'oor de uitwisseling...

Op de kermisactiviteiten die Gala International ons vandaag (eendjesvissen) won ik een deken. Handig, want een donsdeken of onderlakens waren natuurlijk niet voorzien in huis en de winter belooft koud te zorden. En de lekkende kraan zal ook nog lang lekken....

Lieverds, vergeet niet dat ik veel aan jullie denk en dat mijn adres hier:Veerle Vrindts 2710-1 Fairview CrescentVancouver, BC V6T2B9

Mijn gsmnummer in Canada is 001 7783205585

Liefs, Veerle

Mollina- España!!!!!!!!!!

2008-07-21T00:30:00.000+02:00

Lieverds,

Ik heb het eerst in het Spaans geprobeerd, maar na 2 bladzijden tekst was ik nog niet verder dan de luchthaven, dus ik moet echt een schrijfversnelling inlassen als ik alle onbeschreven wil aanhalen. De hoogtepunten van de afgelopen maanden dragen ongetwijfels een Spaanse geel-rode vlag onder de arm, maar sommigen laten zich ook aantikken als sprankelende korte momentjes met Pieter (waarin ik een beetje mental couch probeerde te spelen ivm zijn bachelorscriptie (die hij vrijdag definitief gaat afronden, toch?)). Maar om een lang verhaal kort te maken, na de examens eind mei, een eerste tien op een examen van cultuurwetenschappen, een gelukkig en wel afgesloten Honoursprogramma met presentatie in het Engels en schrijftweeweekse aan Frietjes met Pindasaus, ben ik op 21 juni naar Spanje verrokken. Alleen in het vliegtuig vanuit het koude Maastricht. God, het is vandaag precies een maand geleden, maar het lijkt alsof ik daarnet nog met slaapoogjes op die luchthaven zat en met kopieën van Psychologie (over Descartes en ontologie) op schoot zat voor het vliegtuig vertrok. De reis zelf was onvergetelijk, hoewel we (Jolien, Hanne, Fanny, Lukas, Tuur en ik) niet echt veel hebben uitgevoerd. Geen echte youth in action, maar youth in ontspanning. Goh, is het echt al meer dan drie weken geleden dat we naar het strand kuierden, het zwembad onze beste vriend maakten, schaakten en waarheid-doen-of-durfden tot de late uurtjes en veel over en weer naar de winkel wandelden om tot blarens toe reuzeflessen water te halen. De voetbalwedstrijden van het WK de ijsjes op het strand, de zonnecreme en de fotosessies, is het echt al zo lang geleden?

Nee, niet zo lang, aar de tijd vliegt hier en nu in het tweede Spanje. Niet het Spanje van Costa Blanca en Valenciaanse overwinningen Niet ht handtasje en de rivier van bomen, maar waaiers en arabische motieven. En Spaans, natuurljk Spaans. Al verwatert het Spaans elke dag. Hoewel we in het begin nog braaf Spaans tegen elkaa praten buiten de lessen is de hoofdtaal spontaan geswitsched naar Engels. Ik leg me erbij neer. Het is nu eenmaal logisch dat onze Israelische vrienden Enat, Aviram, Lital en Michal nu eenmaal liever in het Engels converseren. En ook voor Edina uit Hongarije is het makkelijker om lange verhalen over werken en liefde, over Oost en West, over relaties en verdriet, projecten en twijfels,... vlotter in het Engels kan vertellen. Toch merk ik dat mijn Spaans er door het vele Engels precies enkel op achteruit gaan. Al kan dat ook maar een indruk zijn.

Zie je daar twijfel je weer Veerle. Ik betrap je er heel de dag op. En dat terwijl de dag zo vol en leerrijk en zalig was. Ik bedoel maar... wie zou er niet een dag met mij willen ruilen als ie zou weten dat ik vandaag door de mooiste stad van Spanje heb gekuierd: Ronda. Een stad op een kloof waarbij de twee helften door ee gigantische brug worden omarmt. Het was prachtig, net als de straatjes met schilderachtige pleintjes, het park en het uitzicht aan het einde, de sneeuwwitjes huizen, enz... Ha, wat heb ik spijt dat ik die keramieken kleurrijke regenschotel niet heb gekocht voor mama. Maar 18 euro was echt wel te veel voor een bord, zeker als je er eigenlijk drie of vier van wilde kopen... Hoedanook betreur ik helemaal niet dat ik als zondaguitstap voor Ronda heb gekozen. Tegen de middag bracht de bus ons echter naar Marbella, de jetset van Spanje. Er was niets pitoresks aan. Integendeel. We werden begroet door een bos vol stoelen op een grijs strand. Al die ligzetels waren natuurlijk geld waard, eeerbepaald 6 euro per stoel. Bijgevolg vonden we na lang zoeken een plaatsje op het zand. Maar Veerle en zand gaan niet goed samen en ´zoute zee´erbij al helemaal niet. Toch heb ik me wel kunnen ontspannen, een beetje toch... Na een tijd was het water niet meer zo koud als naar mijn eerste bibbergevoel en wareb de niddellandse zee golven van de costa del sol misschien toch niet zoooo vuil als ik ze dacht aan te treffen.

Maar ik dwaal weer af. Op deze manier kan ik nog uren doorgaan. Stick to the points!
Veerles culturele verschillen tot nu toe:

- Voor Israeliers is het erg onbeleefd om geen fooi te geven. Die fooi kan met gemak 5 euro zijn als je voor wat meer geld gaat eten. Lital was dan ook erg geschokt toen ze zag dat de anderen geen fooi achterlieten voor de bediening bij de tapaszaak in Sevilla. Ze begreep niet goed dat de fooi niet het enige loon is dat de obers krijgen. In Isrqel is dqt vaak wel het geval, wat een fooi erg welkom maakt.
- In Hongarije zijn er traditionele huwelijken waarbij de bruid of de bruidegom ontvoerd wordt door de vrienden en de echtgenoot(e) hem/ahar moet gaan zoeken. Op zijn of haar tocht moet hij opdrachten uitvoeren bv. wijn drinken uit de schoen van geliefde enz...

Er is op zo´n huwelijk trouwens niet alleen een openingsdans, maar ook een speciale dans van de geliefden en natuurlijk heel veel volksdansen.

- In Hongarije en Polen (en misschien ook in andere landen) vieren mensen hun naamfeest ala ware het een verjaardag. Met cadeautjes en al... Denken jullie aan mij op 4 januari

- Op vrijdag houden Joden Kedousch, het heilig maken van gedesemd (in zout gedept) brood en wijn. Vervolgens leest iemand een paar versen uit een prachtig versierd kleurrijk gebedenboek... en voila... daar gaat het wijnglas al rond beginnend bij de oudste man, de chronologische zonen en dan de vrouwen. Niet echt feministisch, maar Enant fluisterde nns vlug toe dat bij bepaalde gezinnen zoals de hare er niet op man/vrouw, kind/ volwassene wordt gelet

Waarschijnlijk weet ik er nog veel meer, maar ik moet nu echt aan slapen. Het is de eerste keer dat mijn oogleden en ´zwaar wegen´. En de lettertjes hallucineren voor ñijn ogen. Oh, dit is raar,leuk, maar duizelingwekkend. Ondertussen tikt Edina om kwart na 1 rustig verder.

Maar ik heb echt slapekes nodig... morgen wordt een lange dag (hopelijk)

Zie jullie graag!!!!!!!!!!!!!!

Veerle

Cause she had a bad day...

2008-05-23T00:43:00.000+02:00

Some people say they write the best words when they're feeling sad. I don't want to confirm this stereotype, because that would mean I'm in a waive of inspiration right now (even though i don't feel like writing at all).

I feel like...
I feel like... crying out loud (maybe), who would it bother in this lonely house? It would wake up my dear 'diertjes': Jip would lift one ear and continue his running dreaam, Ankie wouldn't even make a move. What do they dream about? I know they feel lonely too... Would they feel the same as I do? Living a day full of missing just with the hope for one moment... seeing (or in my case: chatting) the person they love back in the evening? That would mean I am the person they love. But some times this week I felt a stranger for my own pets. When I had to provide them with food (Why do all these dog- and cat foodindustries, produce such a stinky, horrible and distastefull meat for man's best friend? If course, I sprinted to the Bio-Store as soon I heard there really exists something called 'Yarra's Vegetarian dog Food'. Anyway, the store didn't have it in stock, which made me wait for 2 weeks (still 1 week to go now).
But no, I don't feel missed at all, while I had one of the worst missingweeks ever. Especially on this own moment, it feels like the world is slipping through my hands. There's a wall between me and the people I miss. A wall called 'voicemail' and 'offline' between Pieter and me, a wall called 'Leon' (my father) between me and my mother far away in Turkije. I heard she sounded hidingly sad on the phone, but then the connection failed. Calling again made it worse. The Turkish guy on the reception desk was surprised by hearing me ask for room nr 230 two times on a row. Room 230 didn't bring more information about my mom, only an annoying dad asking irrelevent questions which answers I had to repeat at loud voice (because he didn't really listen). I can cry if I want, I can shout... and that's what I did on the phone. But shouting didn't work either. Leon still didn't listen and forced me to repeat... just as long till tbe connection broke again...
Why Pieter? Why aren't you there when I need you so badly?

I miss a secure life. I miss friends of who I know I can 'really' call them in the middle of the night (if you consider 12:58am the middle of the night). A friend who accepts you when you cry, but also when you just want to be silent together. I have more than 200 facebookfriends, but at this right moment, I feel I lost everything in this barefooted world. I'm shoeless in a field of glass pieces. Of course I trust my friends, but I'm sure they would be to surprised (and tired) to hear my voice through a static mobile phone speaker. I would feel annoyed because of my own silence... making a fool of myself. Because I don't have real reasons to feel as sad as I do right now. Actually I have to feel great because of my nearly-totally vegan diet. I almost succeed in the promisses I made to myself. But in the evening I fail... looking forward to that little lovely chat before night begs for sleep. Looking forward to these little carefull and soathing words... but end in 'ok and offline'. The food is okay, but my emotions explode in the atmosphere of loneliness.

At the moment you discover life makes no sense, you have two choices (at least that's what my tutorial manual says about postmodernism): you can wish to die or color in the black-and-white drawing of your own by yourself. At the moment I don't feel like painting... just wanna cry and sleep forever...

Alleen in dit grote huis

2008-05-18T16:51:00.000+02:00

"Ik weet alleen dat ik je nu al mis..."

klaagmuur

2008-05-15T00:35:00.000+02:00

Hoeveel dagen en momenten voor het slapengaan heb ik al uit bed willen slenteren en achter de computer willen neerploffen om al die ideetjes even af te schudden en keurig op papier (lees: computerscherm) te zetten. Maar nee, Veerle was te lui, te bedderig voor het slapengaan, te bang voor boeven op het gelijkvloers, te geen-zinnerig om de computer op te starten en lange verontschuldigende inleiding te schrijven, die niet half zo goed of lezenswaardig uitgespreid wordt als dat ie in mijn hoofd al bestond.

Komt het door die paar warme groentjes die ik vandaag at? Of heeft raw food een omgekeerd effect op mij en halen noten mij echt helemaal 'down'...? Feit is dat somberheid me vandaag achternazat. En ie was snel. Vanochtend zong ie schrijnend schertsend in mijn oor "geen zin, ik heb geen zin... niet voor tutorial of college, niet om in het zonnetje naar het bushokje te wandelen, niet om lang op de bus te wachten in het gras met een leuk artikel over de gebarentaal van chimpansees op schoot, niet om aan te komen in een huis vol koffers in de veranda, om mijn ouders te zien vertrekken met de trein naar Turkije (met een paar gevleugelde tussenstappen), niet om in Bilzen Centrum een interessant bezoekje te brengen aan de natuurvoedingswinkel en daar een aantal vega-blije ontdekkingen te doen (no-egg, vegan chocopasta, veeeel nootjes, zonnebloempitten, stroopwafeltjes en een pak besteld vegetarisch hondenvoer), niet om een lekker fruitsapje te drinken met oma op een Bilzers marktterras en al helemaal niet om te wachten op de journalistiekles in Syntra (vanaf het park met zicht op konijntjes en een markerend inhaaltekst), niet om nog op het laatste moment een artikel te schrijven om de leraar goed te stemmen, niet om daarna lang in de auto te zitten... ùaar waar ik echt geen zin in had was thuiskomen in een leeglijkend huis (zelfs Jip en Ankie maakten geen aanstalte pù wakker te worden toen ik binnenkwam. En toch... toch heb ik me door de dag heengeworsteld, gelachen, gelezen, afscheid genomen, genoten, soms zelfs vergeten dat de somberheid me weer vlug zou overvallen als ik niet snel genoeg liep en mijn tijd moest 'doden' met wachten. Wachten op bussen, op lessen waarbij niemand opdaagt, op een begrijpbaar Engels woord tijdens een postmodern college, op Godot, op een lieve jongen die online komt om me uit mijn klagen te verlossen en me weer tijgertje maakt...

Gelukkig was er in het midden van de dag dat telefoontje... Ik hou van 025-nummers!

xxxxxxx Ik heb meer te melden, maar doe het niet omdat mijn pas gemaakte 'planningskalender' me zegt dat ik over precies zes en half uur mijn bedje moet verlaten...

Slaapwel mensen en dieren to whom it may concern...

Inspiratieloze groetjes,
Veerle

EuroMUN

2008-04-21T18:29:00.000+02:00

Did I ever have so little sleep? Probably I had... think of Ecuadorian and Scottish nights, they were short too. But the last 5 days were different. EuroMUN 2008, months and months I could only think of it in terms of fear and postponed the prospective of being in charge of an entire journalist team. Would they like me, would they accept me as a chair, even though my English fails on crucial, nervous moments? But I my fear had no ground. These 19 journalists formed the best team I could barely wish for. They worked their heart out, respected their task and most of all they were lovely, hardworking and very gifted writers! I'm so proud of them...

But I have to go now... My bus is leaving in some minutes. Never try to write a tribute in a few minutes...

Coming back tonight,

Veerle

Back to irrationality

2008-03-21T23:56:00.000+01:00

As a tribute to my small international audience (yes my dears from USA, Pakistan, Ghana, Chili, Portugal, Indonesie, etc. I'm watching you ;) )I'll post my first log after one month of silence in English. As you know I still feel ashamed about my poor vocabulary, about my hesitations in grammar and the lack of any British nor native accent. In my curriculum vitae you will find a proud note that I'm a fluent speaker of the language of 'angels' (In Dutch English is 'Engels' while our word for angel is written like its singular form 'engel'), but when you meet me, you encounter a soft blending of European Spanglish with a huge Belgian taste in the throat. Future employers, please do note take not of this...

I have too many things to say. Maybe even too personal to formulate in proper English. How can I announce what happened the day after my last log. This log will appear as directly after the 18th of february, a day that brought me doubts and blue thoughts. But for what? What was my right to think about my own existential never-ending question marks on that single day, the day before. You never know what will happen next. Maybe it's easy to write from the point where I stand now in my life, in time. Seeing it all as a story, because you know the rest of the storyline. There exists a name for it, which I can't remember... I shall call it the ...-error. What would I have done if I had known it the day before? Would I have been writing clumsy weblogs about my miserable studentlife? Probably not. And now? How can I write now about the way I miss my future-brother-in-law Geert since he's been gone. Pieter is able to find the right words to express his feelings, even during Canadian chat sessions. And it makes me jealous that his chatfriend comes across with the right words too. At least he perceives them as the precise words to console him. This kind of moments make me feel as a thin young tree, strong in appearance with potentials to grow, but weak and breakable when the wind blows too roughly one day. She will nearly loose her balance in her attempt to support the bowing branches of her beloved ‘tree friends’ who woke up in the centre of the storm and saw the most protected and cared member of their own little forest broken in the hands of the bare earth.

It’s still surrealistic to write about the days before and after the funeral. Pieter returned from Groningen directly after the bad news. That same Tuesday he was lying in my arms for some moments. His father brought him all the way and stayed calm but with broken words he told us the story which he had to repeat over and over again the following days.
I felt guilty because of the days before. On Friday I wanted to catch Pieter by surprise and pick him up at the railway station. That morning Geert was taken to the hospital because of some unusual, but small epileptic attacks. I got the news of the hospitalization right on my way to the railway station His mother kept repeating that the epileptic disorder was a family trait and she was afraid she passed her worst genes on her son.
My first reaction was one of shock. An epileptic attack did sound very dangerous in my ears. But because his mother was almost sure it was the outbreak of a family disorder already shimmering under his skin for 24 years which could be taken under control by daily medication, I was slightly relieved and started to mourn because the surprise for Pieter needed to be cancelled. Instead we went to the hospital, where we made him smile by our company. He greeted us with the same enthusiasm as always. You would say he was alright again, that the hospitalization hadn’t been necessary and as he himself assured me he would leave the hospital to go home maybe even the next day (with some medication). On Saturday Pieter stayed at our home, just like any other week. We watched a movie (I believe it was Ghandi) and we went to the last sale of the town library as a morning surprise. We stayed in touch by phone with Pieters parents, who told us Geert had to stay one more day for some observations, but on the first scan there was apparently nothing wrong. On Monday we still had some chat talk about daily quandaries and the next day I got a terrible phonecall from Pieter. I could hear his voice trembling as he spoke: “something very sad happened, Geert has died suddenly this morning.” One moment I thought I couldn’t breath. I didn’t want to think about psychology, but in my heart I felt the different feelings come by: denial, anger, grief and a long way to go to acceptance. No words would do during that phone call and I kept repeating ‘oh no’, while searching for just some words which could bring some … something.
I don’t know what more I said, probably practical things (the cause, what now?; the funeral, …) The show had to go on. The next day I still had to go to school for some hours, just to not get behind. Anyway I couldn’t concentrate and counted the minutes to be close to Pieter.
What can I call that weekend? On Thursday and Friday everybody came to greet the body, which was placed in the living room. On Saturday was the official funeral. Except from a poem, written for Geert, I felt like I couldn’t offer more. What could I give them? Pieter and his parents? Someone to speak to, someone to hug , a shoulder to lean on, to play and feel free for a moment? But did Pieter want my small support, just an empty grasp of hugs and tender caresses, but no solution… Impossible. Just on that day we celebrated in whispering silence our 4-year love-anniversary. It’s strange how it all comes together: love and grief, expectations and endings; special day of love and date on the graveyardstone, tears and the first rain of early spring…

Since the month that passed, I feel even more connected. When I fondle you, the magic feels irrationally real. You’re touchable close sometimes and I love the confirmation you’re still with me. As long as you don’t leave me, I know we’re safe together. But just understand that I sometimes have to follow the signs, that my fate begs for scaffolding and Shall-I-Call-It-God helps me to foresee which direction to go. Please don’t think I’ll run out of sight… I’ll just take you with me.. in my backpack.

Good night and take care of yourself and the others,

Love,
Veerle

Silencio

2008-02-18T17:22:00.000+01:00

Even Kant aan de kant schuiven. Soms voelt het alsof ... Ach Veerle, probeer geen woorden. Ze schieten te kort. Tekortschieten, en dat terwijl ik niet in uitdrukkingen en cliches wil vervallen. Vervallen... volgens de hindoes is de huidige tijd er eentje van verval De tijd is een cirkel... zo origineel was Malika Oulad Chara niet in 1999, ze las waarschijnlijk ook over de cyclische tijdsvisie van onze Indische vrienden. Ach lieverds, het gaat me even mijn blond-bruine hoofd te boven. Ik heb geen blad om op te staan, zo wappert het papier. Metaforen vatten wat niet te vatten valt, maar waar heb je dan wel vat over. En waarom is liefde zo onuitspreekbaar en klinkt "Ik hou van jou" zo onjuist triviaal op een zondagochtend bij zonnekierschemer? En waarom was ik zo snel uitgepraat terwijl ik zoveel wilde zeggen en omringd was door het stof van bibliothekische woorden.

Even geen woorden meer. Genoeg en uitgesproken. Stilte... sttt... dichter bij God... misschien... mystiek.... zwijg dan.... nu?..... ja.... ok dan.... slaapwel...

PS: Let vooral op de drie puntjes, daar schrijf ik nog het meest.

Mis je.

Brugge collages carnavalkou, vliegers in de cinema en gratis Mobistarhartjes in de zon...

2008-02-11T00:52:00.000+01:00

All we need is lightning... Ik kan niet helder denken met Lordi door de boxen van mijn middernachtelijke pc, maar het overstemt tenminste het gekweel van vaderlief die er op dit uur nog lustig op los tokkelt in de keuken. Geen Vlaamse schlagers voor mij, noch Vlaams Belangen (wil degene die het reclameblaadje in mijn brievenbus heeft gestopt, hiermee ophouden? Een politieke partij die vreest dat de Nederlandstalige spreekwoorden met Islamvarianten uitgebreid zullen worden en het dan vergelijken met een soort gecensureerde 1984-Newspeak. Alsjeblieft... Wil er nog iemand zich met politiek bezig houden? Sinds de Euro zeggen we toch nog steeds dat onze frank valt.

Een vakantie van zalige knuffelheid die ik vooral aan één persoon te danken heb... of moet ik hem otter noemen? Ik mis hem nu al... en dan bedoel ik niet alleen de vakantie.

Liefs,
Veerle

3 jaar en 11 maanden en 3890 woorden

2008-01-24T18:05:00.000+01:00

Proficiat aan alle Pieters die dit lezen :) (omdat de bezoekersopkomst op deze site vermoedelijk niet zo groot is en het me zou verwonderen dat er meer dan één Pieter dit berichtje leest, kan ik het me permitteren om me tot alle Pieters te richten en alleen jou te bedoelen. Indien zich toch een andere Pieter op deze site begeeft en zich verwondert over de felicitaties, weet dan dat de bovengenoemde felicitaties gericht zijn naar de jongen met wie ik al drie jaar en 11 maanden woorden, zinnen, knuffels, steun en respect deel. Ja, aan al die andere Pieters die dit lezen, deze Pieter is de creme de la creme. Een roomsoesje, een ottertje, een schatertje, een klein denkertje en piekeraartje, een grote opvrolijker (met een soms averechts effect) en liefste allerliefste telepathische liedjesdeler.

Op Jipkes 8ste verjaardag vieren wij de laatste stap naar de vier jaar...

Nog 510 woorden en mijn essay is klaar!

Veerle

Schietgebedje

2008-01-20T21:19:00.000+01:00

dat statistiek
correleert met vroegere prestaties
en het essay ruimte vindt
in de kieren van overvolle dagen
dat dieren rechten krijgen
vegetariers de wereld veranderen
dat mens-dier relaties vredig zijn
en tennisballen vrolijk botsen
dat ik me ooit de naam van de hond van de tennisclub in Romershoven opnieuw herinner
en mama niet inzakt in de meters sneeuw in Zinal
dat vrije vogels niet langer sier- of zang- hoeven te zijn
in te krappe kooitjes...
in zo'n krap kooitje, voel ik mij...
de deadline wurgt...

Dank je voor dit weekend,

Amen

Veerle

Mama in de bergen

2008-01-17T23:19:00.001+01:00

Op dit moment vertoeft mijn mama in hogere oorden. Ik zit ondertussen een beetje aan de grond. Invasies van dreigende deadlines, yoghurtjes die opgegeten moeten worden, niet-begrijpelijke statistiekregressies, rokers om op een glimlach of uitbundige schater te betrappen in een avondlijke spiedtocht met het practicumgroepje van psychologie, stilte uit Canada, wachten wachten wachten ... MAAR morgen kan ik Pieter opwachten aan het einde van het spoor! Geen talkshow of polyamore feministe kan begrijpen hoe ik hem zo vaak mis, stilletjes verwijt dat we niet bij elkaar zijn, en toch zo veel om hem geef. Een ottertje om trots op te zijn en vlug weer in mijn armen te sluiten.

Slaapwel lieve vrienden,
ik hou van jullie allemaal :)

De ondraaglijke somberheid van het bestaan

2008-01-14T13:54:00.000+01:00

Somber

Het begon al toen ik wakker werd. Het huis, mijn donsdeken, de ochtend waren gezellig warm. Het was dan wel halfacht, en ja, ik was laat gaan slapen, maar dat gebeurt wel vaker. Zes uurtjes slaap zijn niet ongewoon voor mij. Hoogstens een kopje warme choco en ik kan alweer een dagje verder. Maar vandaag was er dat rotgevoel, die somberheid. Die, alsof het Duits is. Duits en melancholisch. Die Somberheid, die Droefnis, die Lieveheersbeesttreurigheid die zich als een geeuwende kauwgom over je uitstrekt. Ik wil mijn ledematen losgooien, huilen, heel hard lachen om deze ketens van me af te gooien. Maar het gaat niet. De universiteitbibliotheek is stil en individualistisch. Naar buiten gaan? De zon lacht uitnodigend, maar de kou zou mijn schouders verlammen en me nog ellendiger doen voelen. Mijn trui roept nochtans vrolijkheid uit: regenboogkleurtjes. En toch... misschien was het een droom. De engheid die je 's ochtends vergeet, maar toch nog in je lichaam zit. Achter een verborgen hoekje. Zoals vorige week, toen ik dacht dat ik een persoonlijke mail naar de verkeerde persoon had verstuurd. Het duurde maar enkele seconden of ik besefte dat ik me voor niets zorgen had gemaakt. Toch voelde ik me nog heel de avond alsof ik had geblunderd. Misschien ligt het dus aan de UM-kaart, waarvan ik dacht dat ik hem verloren was. Een zoek- en vraagtocht langs zowat alle Randwijckse recepties leverde geen kaartje op. Wanhopig spitte ik nogmaals in mijn oude Kiplingportefeuille... en jawel!

Verdorie Veerle, verveel de lezer niet met je eigen cognitief therapeutisch gezever. Kan het hen iets schelen dat je om 14u op 14/01/2008 zonder goede reden wil janken in de bibliotheek en het vervolgens probeert te rationaliseren. Eigenlijk kan dit een voorbeeld zijn van Self-Perception. Hmmm.... dus als ik nu heel de tijd geforceerd lach, zou ik me vrolijker moeten voelen. Nee, dat zorgt juist voor extra wrijving. Maar goed, mijn practicumgroep moet zich richten op selfperception, maar dan van motivatie. Waarom nemen mensen de trap? Nuja, dat zullen we de mensen vragen. Maar er is meer aan de hand. Venijnige trucjes van de psycholoog. Wij hangen een bordje bij de trap dat zegt: neem de lift! Als de mensjes nietsvermoedend bovenkomen vragen we hen waarom ze de trap namen. Een kijken of ze zichzelf beter willen presenteren... sociale wenselijkheid... menselijkheid... beestig...

Gisteren ontdekte ik Charlotte's web. Charlotte, een spin, spon heel mijn avond vol met film plus extra's. Heel bruikbaar voor mijn essay, vermoed ik. Michel Vandebosch is de metafoor voor Charlotte (de spin die het kleine varkentje Wilbur van de dood wil redden). Wilbur (het kleine varkentje) is metafoor voor al die onschuldige dieren die geslacht worden en dat helemaal niet willen. Fern, het kleine meisje met hart voor dieren, is metafoor voor de dubbele moraal tov dieren. Enerzijds houden mensen zielsveel van hun huisdieren ( of dit nu een kat, hond, muis, rat, konijn, slang of varken is). Eendjes voeren, paardrijden, geitjes aaien, 'oh' roepen bij beelden van lammetjes en kalfjes. We walgen van de gedachte dat er in China honden en katten worden gegeten. Het is onethisch en oneerlijk. Ik vraag me eigenlijk af hoeveel mensen hond zouden willen proeven als het hen werd gevraagd. Maar een beetje hondenbaasje zal hier niet aan beginnen, vermoed ik. Ook het eten van cavia's, een gewoonte in Ecuador, wordt in Belgie op veel vieze gezichten bekeken. Een cavia toch niet? Met pootjes en al gefrituurd... En als ze horen over de gefrituurde insecten, beginnen ze al helemaal te kokhalzen.

Anderzijds is het eten van veel van diezelfde dieren uit het huisdierenrijtje (denk aan konijnen, lammetjes, kippen, geitjes, paarden, etz...) hier de gewoontste zaak ter wereld. Meer nog, veel mensen blijken enorm 'fond of' hun dagelijkse portie vlees. Zelfs tot in het agressieve. Elke Belgische vegetarier (alleszins in mijn ervaring) zal zich wel momenten herinneren waarin hij/zij tijdens het eten van zijn/haar vegetarische burger minachtend werd bekeken. Vervolgens komen de vragen: "waarom eet je geen vlees". Of soms wordt het vragengedeelte meteen overgeslagen en krijg je meteen een hoop argumenten naar je gezicht geslingerd. Je bent nog rustig aan het kauwen en kan niet meteen antwoorden. Dit verhaal heb je al zo vaak gedaan. Dus zeg je kort en duidelijk, zonder al te veel te moraliseren of de 'tafelsfeer' te verpesten: " ik eet geen vlees uit morele overwegingen en uit respect. ik voel me er niet goed bij om het lichaam van een dood dier te eten." Wat dan volgt zijn meestal de uiting van de oerinstincten: " onze voorouders aten toch ook vlees, dat is altijd zou geweest". Je zou dan evenzoveel naast de kwestie kunnen praten en afdwalen door te zeggen dat "de aarde, volgens onze voorouders, ook duizenden jaren lang 'plat' was, dat kannibalisme ook een traditie is, dat honderd jaar geleden kinderarbeid ook de normaalste zaak van de wereld was, dat de mens ook 'altijd' geen kwaad heeft gezien in slavernij, om met de Holocaust als toppunt van intolerantie te besluiten. Ik vermijd het allemaal liever. Vooral bij het woord 'Holocaust' veren mijn tafelmaatjes meestal recht, vatten het verkeerd op en beginnen over 'mensen met dieren gelijkstellen' en 'mensen zijn ontwikkelder' of zelfs ' dieren weten/voelen toch niets'. Stel je voor dat je op dat moment echt geen urenlange discussie wilt, dat je van je vegetarische burger wil genieten, wilt small-talken en vriendelijk zijn,... Bondige feedback, focussen. Je kan op dat moment naar de andere kant van de moraal verspringen. "Stel je nu eens voor dat het jouw hond/huisdier zou zijn?" (als de persoon in kwestie een huisdier heeft). Maar 99 tegen 100 wil je gesprekspartner er helemaal niet over nadenken. Zijn/haar doel is: jouw bewijzen dat je een belachelijke aansteller bent om geen vlees te eten. Vaak volgt dan iets als " maar die dieren zijn speciaal gekweekt om opgegeten te worden. Anders bestonden ze niet." Ik zou dan de filosofie erbij kunnen halen. Wat is het beste? Een utilitarist viert het leven. Hoe meer leven, hoe meer vreugd. Hoe minder lijden voor zoveel mogelijk individuen, hoe beter. Maar heeft een leven van enkel leed wel zin, is het dan niet het grootste geluk voor een dier om helemaal niet geboren te worden. Ik vraag me soms zelf af of het beter is om niet geboren te worden. Voor mijn leven ben ik er nog niet uit. Ik kan me natuurlijk optrekken aan de goede momenten, de liefde, de dingen die ik zelf wil waarmaken, de boeken die ik wil schrijven, de moeder die ik ooit wil zijn, het gelukkig-zijn ondanks het bewuste vooruitzicht op de dood. Maar is een dier zich bewust dat hij dood zal gaan. Een klein kind is zich daar ook niet bewust van, maar mag je het daarom doden? Ik maakte een vergelijking tussen baby's en dieren tijdens een spreekbeurt op het middelbaar, maar mijn medeklasgenoten vonden het luguber. Kinderen hebben vanaf 2,5 jaar zelfbewuste emoties. Ik weet niet hoe het met dieren zit. Ze weten zeker wel wat ze willen. Jip, mijn hond, kan stikjaloers zijn op de kat. Jip kan verwachtingen en hoop hebben (op een wandeling bijvoorbeeld). Hij heeft een communicatievermogen om zonder woorden zijn willetje op te dringen. Hij is geconditioneerd (door mij), leerde trucjes net zoals je een kind door beloning en straf dingen kan leren. Jip is vaak bang (voor grote honden bijvoorbeeld), hij is woedend als hij mensen fysiek gewelddadig ziet zijn, hij kan blij zijn zoals geen mens ooit kwispelen kan en treuren als een hond. Goh, het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat Jip somber in zijn mandje zit te janken omdat hij niet naar binnen mag, maar niet zou beseffen dat hij somber was. Is dat dan het tegenovergestelde van zoals ik op dit moment voel? Ik ben somber, ik weet dat ik me somber voel, maar niet weet waarom. Jip zich dus somber voelen en weten waarom, maar niet beseffen dat hij somber is. Dat is toch wel erg ver gezocht. "Je huilt zo sinds je vriendinnetje je verlaten heeft, ben je somber ofzo?" Jip: "Jank, jank, geen idee".

De grote dooddoener van zo'n gesprek en meestal ook het moment dat ik liever wil opstaan wegens 'zinloze discussie' is de gedoemde " Maar planten kunnen toch ook gevoelens hebben". Maar de uitleg hieromtremt heb ik al neergeschreven in mijn vorige logboekfragment: van planten weet je het niet zeker, want ze hebben geen centraal zenuwstelsel. Ze leven, dat is een feit. Maar je moet iets eten en mits je van dieren zeker weet dat ze voelen, kies ik liever voor de planten. Wat willen ze trouwens bewijzen? Willen ze zichzelf goedpraten? Vinden ze dat rechtvaardig? En wat als een Europeaan zin zou krijgen in een mensenvlees dieet. Zou die kannibaal zich kunnen verantwoorden door te zeggen "Ach, dieren hebben mischien toch ook gevoelens". Waar slaat dat nu op??? Dat kan juist een reden zijn om die gevoelens-levende-wezens van je menukaart te schrappen, niet om het kannibalisme goed te praten.

Maar goed, de sappigste details laat ik voor de volgende log (en voor mijn essay). Charlotte's web he. Onthou de titel, kijk de film, lees het boek! vind woorden om dieren te beschrijven en spaar hen...

Lieve 'salutations'

Veerle

Descartes was een koelkast

2008-01-11T21:07:00.000+01:00

Oh, de hemel voor Michel Vandenbosch! Hij is misschien één van de enigen die dat echt verdient. Prachtig, zo'n vegetarisch plekje in het land der verrezen zielen. Vertoeven tussen Ghandi en Plutarchus... Heerlijk te weten dat ook zij empathie op hun lippen lieten branden en daardoor geen dood dier tussen hun kiezen verscheurden.

Hmm, dit wordt weer een smakelijk maandje. Laat mij woorden eten, letters opslorpen en reproduceren. Woord en weerwoord. Dat van die planten bijvoorbeeld. Hoe vaak onderbreken bijdehande tafelgenoten me midden in mijn veggie burgerhapje. "Maar planten hebben misschien ook gevoelens, die eet je toch wel." Toppunt van het sarcasme was die bizarre Zuid-Afrikaanse jeugdherbergman in George met zijn ode aan de aardappel. Over planten weten we immers te weinig om te oordelen over hun gevoelens. Feit is wel dat ze geen zenuwstelsel hebben en dus niet op dezelfde manier pijn waarnemen als wij, gevoelige mensjes. Grrr, ik wil best geloven dat Descartes een grote man was, maar zijn uitleg over het schreeuwen en huilen van dieren als "hetzelfde geluid een haperende klok maakt", doet je de vraag stellen of Descartes ooit een dier heeft zien lijden. En waar ligt dan de grens met mensen. Een mens die jankt en schreeuwt bij een pijnlijke foltering is in die rationele benadering ook enkel een knarsende machine.

Maar een ander, niet te versmaden feit is dat dieren zeker WEL op dezelfde manier pijn voelen. Net zoals we weten dat andere mensen, ook al hebben ze een andere huidskleur, een andere taal en een andere levensstijl of religie, liever van pijn gespaard blijven. Daar bestaat geen twijfel over. Peter Singer, de filosoof, vereeuwigde deze vaststelling in zijn bekende revolutionaire boek Animal Liberation. Op de grens tussen plant en dier bevinden zich de weekdieren, de mosseltjes en oesters. Of zij op dezelfde manier pijn voelen is niet zeker. Voor mij krijgen ze het voordeel van de twijfel en dus belanden ze niet op mijn bord. Voor de planten is de waarschijnlijkheid van pijn en leed te onwaarschijnlijk. Bovendien moet ik me erger mee voeden. Dus als ik de keuze heb tussen zekerheid over leed (bij dieren en mensen) en een grote onzekerheid over leed (planten), dan is de keuze snel gemaakt. De "ode aan de aardappel"-man lijkt zichzelf bovendien tegen te spreken. Hij lijkt geen grenzen te zien aan het leed van levende wezens (in zijn geval ook de aardappel), maar gebruikt dat als reden om net wel alle levende, lijdende wezens te eten. Pas op voor dit soort mensen, want wat belet hen om voor diezelfde reden ook niet op kannibalisme over te gaan. Ze zijn hoogstens gedreven door een extreme hoge vorm van speciesisme, een soort ubermensch-achtig gevoel van superioriteit van het eigen soort. Oppassen! Of ze komen likkebaardend, gewapend met vork en mes achter je aan.

Een opener voor het nieuwe jaar, een kus en 2008 beste wensen. En een bedankje voor de eerste reactie in maanden. Mijn kerst bracht me vele lieve momentjes bij de kerstboom, veel geld door mijn fotografische bijdrage aan de nieuwjaarspromotie van een gsm-operator, een oefening van mijn Frans in Woluwe, Engels in Venlo, Roemeens en schaken met mijn peer-education-seminariecollega Mihai, fluistertaal en pamperruzie met Pieter, Halse nieuwjaarschampagneslokjes, ... en toen was het alweer afgelopen met buikgriep. Mijn voornemens kon ik vanaf de eerste dag al niet meer waarmaken. Het eerste uur was al een fiasco, dus dat betekent al iets voor de rest van het jaar... * Zucht diep en wrijft in vermoeide oogjes....* Gisteren heb ik me toch maar aan een nieuwe agenda gewaagd, kwestie van tenminste mijn dagen te plannen. Ik moet wat SMARTere doelen stellen: specific, managable, active, realistic en timed... en verder heel veel 'houden van'

De observant wil me misschien bij hun krant, maar ik mag nog niet juichen. Deze universiteitskrant heeft al veel journalisten in dienst, dus ik val waarschijnlijk overboord. De titanic zinkt al dagen, maanden, jaren ... En het klimaat verdwijnt alweer onder de stapel 'hotter' news. Zoals mijn twee dikke boeken Statistiek bijvoorbeeld. De eerste taak was nog zo erg niet. Waarom klaagt iedereen? Tot nu toe heb ik enkel last gehad van het gewicht. Probeer maar eens twee hardcoverige 700-pagina boeken in een zielige Mediamarktrugzak te proppen, met nog een lijvige Michel Vandenbosch (zijn boek, niet hijzelf) erbij. De kinesist heeft een hele kluif aan mij. Nee, niet de kinesist, ik moet mijzelf uit mijn conditieloze leven slepen. Het zwembad is een mogelijkheid. Dan doe ik tegelijk wat aan mijn vetgehalte van 26,4%, brrrrrrr.... Waar een gezondheidsmarktje op de unief al niet goed voor is. Ik begon wel spontaan te gruwen bij de mogelijkheid tot gratis cholesteroltest... naaldjes...

Dit stukje weegt niet op tegen de weken zonder nieuws van mij. De bezoekerscijfers dalen, mijn passie vloeit weg met elke tik. Er is iets veranderd... Vreemd hoe één zin je soms van een hele obsessie kan verlossen. Gelukkig maar... Maar ik zal blijven schrijven, zoek nieuwe inspiratie, trek me niet meer op aan vage verlangens van vreemde vertrouwdheid... nee, nieuw, nu!

En hier sta ik weer, jullie trouwe dienaar. Ongelezen en doorbladerd, blootgegeven en ontkleed... Een nieuw jaar vol peers to educate. Het jaar waarin Veerle Canada zal veroveren, wasberenkoningin zal worden, Pieter ten huwelijk zal vragen (een keer of drieëntwintig), een wereldjeugdcongres misschien mijn leven zal veranderen, ik eindelijk het kindje van Yasmine zal kunnen knuffelen, grootoom Toinne begraven werd, Michel Vandenbosch op mijn wenslijstje van te-ontmoeten-personen staat, ik ZEKER een boek wil schrijven en nog veel wil liefhebben...

Ik hou van jullie (en vooral van jou),

Lieve groeten en vrede aan allen die het tot hier hebben gemaakt,

Laser en lees en les uw dorst aan woorden dagelijks (minstens 1 liter)

Babe, the gallant raccoonqueen

Examen(s)t(r)ijd

2007-12-14T12:23:00.000+01:00

Examenweek, examentijd, tijd van schrijven, tijd van denken, tijd van focussen en aandacht geven aan woorden, papier,... Even de wereld negeren. Een mens is een sociaal dier, maar nu even niet. Computerscherm als compagnon, partner in production, samen rondden we alvast 2/3 van de prakticumessays af. Nog 2 te gaan.

En dan was er het examen, meerkeuzevragen van Psychologie. Was ik blij toen ik bij de laatste vraag (vraag 45) aankwam en onderweg maar een vijftal twijfelvragen hoefde te omcirkelen. Meestal vanwege dubbelzinnigheid. Meestal vanwege twee antwoorden die je anders kan interpreteren. Meestal vanwege teveel nadenken over de taligheid van een vraag. Ik strandde op 4 fouten, aldus de antwoordsleutel op Eleum achteraf. 1 punt af per drie fouten. Een complete portie studiepunten erbij op Pandia. En dan nog lijkt Pieter verbaasd dat ik niet 'alles' goed heb. Kan ik nog meer mijn best doen?

Na het examen was het toetsenbordtijd. Filosofie in corespondentie en coherentie, geschiedwetenschap als essentieel anachronistisch en literatuurwetenschap, ja literatuurwetenschap, wat moeten we daarmee? Tot nu zit ik vast na de eerste regel

"Een tafel. Een schrijver, een lezer, tussen hen een boek. Het boek. "

Laat ik het hierbij? Twaalf woorden, 782 tekort. Zou ik er ook maar 1 studiepunt voor krijgen. Wat is literatuurwetenschap meer dan een schrijver, een boek en een lezer? Veel meer, zegt Kardaun, veel meer. En dan vertel ik haar college, probeer ik me binnen limieten te houden en spring toch altijd weer over de grens. Onbewust, tot frustratie toe, tragisch in minstens 100 woorden. Ik vraag me af of ik ooit een essay heb ingeleverd dat binnen de perken van de opdracht bleef? Laat ik mijn leven beteren... vandaag nog...

En dan ben 'jij' er nog. Jij maakt er ook niet makkelijker op, he. Met al je zwijgen, je niet-reageren, je negeren,... Ik weet dat je leest, anders was je er nu niet. Je leest langs me heen. Hoedanook, ik zou niet zonder je kunnen.

Liefs,

Veerle

Sniffy

2007-12-05T12:09:00.000+01:00

Waarschijnlijk zal ik me over een paar jaar niet meer herinneren dat vandaag de dag was dat ik Sniffy conditioneerde. Ik zal eens glimlachen en denken: ja, zo ging dat dus met mij. De Maastrichtse studententijd. Opstaan om 7u46 en net de bus halen om 8u07, mijn uiterste best doen om zonder cafeine mijn aandacht erbij te houden bij een psychologiecollege en besluiten dat ik met gesloten ogen nonsens neerpen. Associaties de vrije loop laten. Had ze het over false beliefs testjes, das schreef ik kribbels over valse herinneringen en dwaalden mijn gedachten af naar het Honoursprogramma over het autobiografisch geheugen. Herinneringen in biografieen. Biografieen, 1 van de manieren om de werken van een auteur te begrijpen. Literatuurwetenschap. Wiel Kusters. Poezie. Wat is poezie?

En baf... opeens merk je de ontspoorde inktlijn door je notities op en besef je dat je echt wel Cappuccino Amarino nodig hebt om nog 1,5 uur alert te blijven. " We zitten nog altijd bij psychologie, meisje. Woensdag is Cultuurwetenschaploos." De chocoladedonuts met bresiliennenootjes uit de koffieshop mogen er trouwens ook wel wezen. Hebben iets weg van Ferrero Rochers.

Goed bezig, het is pas middag en ik herval al in voedsellikkebaarden. Komt het door Sniffy? Sniffy is een rat. Een rat uit het Psychologielab. Hij huist achter de link Sniffy_Pro_for_Windows en gedraagt zich zoals een real-life rat, maar ietsje actiever als je hem op versnelde weergave zet. Wat zei Baudrillard ook alweer over hyperrealiteit? Het virtuele dat het reeele overneemt? Maar goed, ik heb geen echt diertje obesitas bezorgd en dat is al een hele opluchting voor mijn rechtvaardige ziel. Nee, er is nu een fictieve rat in cyberspace die het verband legt tussen het duwen op een hendeltje en een mondjevol graantjes. Sniffy ging er ver in. Bij de extinctie werd hij zowat hysterisch van frustratie. Ik kan me voorstellen dat veel proefdieren een depressie krijgen door al die frustraties. Het dier als middel. Middel tot meer weten over... de menselijke psyche. Maar hoe kan je in hemelsnaam iets over de menselijke psyche te weten komen als je dieren test. Dieren, waarvan de rationalistische wetenschappers juist beweren dat ze fundamenteel verschillend zijn van de mens. Het punt van onderscheid? Rarara... de psyche, de rationaliteit. Een beetje paradoxaal, niet?

Gisteren dubbel goed nieuws gekregen op de CW-faculteit. Mijn opiniestuk over het multiculturele debat in de Nederlandse politiek viel in de smaak. Gek eigenlijk dat ik er zo hoog op scoorde, want voor ik de opdracht las, had ik geen idee wie Wilders en Vogelaar waren. Ook mijn 'audientie' met de rector Pieter Calje en hoogleraar Rein de Wilde verliep vreugdevol :) Mijn CV en motivatiebrief hadden al een indruk nagelaten. De indruk dat ik geschikt was, geschikt voor de Honours, geschikt voor het samenwerken met een hoogleraar, een eigen onderzoek naast het gewone studieprogramma, een blik achter de schermen van het academische leven... Of Wiel Kusters mijn priveprof wordt, of dat ik prof Maaike Meyer zal delen met drie medestudenten, dat is nog niet echt duidelijk. Alles hangt af van Kuster's enthousiasme en de extra inspanning (tegenwoordig werkt hij niet meer in de faculteit zelf, maar doet hij zijn onderzoek van thuis uit. Hij loopt hoogstens een paar keer per jaar langs op de unief.) Heeft hij voor mij een paar extra bezoeken aan de Grote Gracht over? En kom ik door hem dichter bij (de denkwereld) van Coetzee?

Dit en veel meer... lees er alles over tijdens de volgende afleveringen van Veerle's blogspot!

Blijf mijn kronkels even talrijk lezen, leef je in of laat je koud over de avonturen... Alle 32 :)

Zondagochtend

2007-12-02T12:18:00.001+01:00

Nogmaals welkom op de blog die niemand leest. Tussen mijn laatste post en nu is er veel gebeurd. Niet alleen heb ik uitgeslapen (in de betekenis dat ik vanaf 9 uur mijn nachtlampje aanknipperde en tot 11 uur dagdroomde en met gesloten ogen fictieve boeken las ), maar ook had ik vannacht tot 3uur wel een erg confronterend gesprek met Mr. Andrades. Hmm; die Mr. past niet op MSN, maar op mijn log zal ik het er toch maar voor laten staan. Huiveringwekkend noem ik het en toch opent het opeens een nieuw luik van mogelijkheden. Netwerkmaatschappij, alles in verbinding met elkaar. Emotiecultuur als bron van feminisme. Vrouwelijke gevoelens, mannelijke botheid: bot, star en zelfingenomen. En toen kwam de metro-male (maar zover geraakten we niet). Tot zover begreep ik het allemaal glashelder. Nietzsche die net als Costello een knieval doet voor het onrechtvaardig behandelde dier. Coetzee in het Zuid-Afrika waar ik deze zomer inspiratie zocht. Hoe toevallig kan het leven zijn? En dan Jane Austen. Na de film, die ik overigens zag in de bioscoop van Zuid-Afrika, Port Elizabeth (eveneens de voornaam van Costello) kon ik maar aan één iemand denken. Iemand waar ik liever niet aan dacht op dat moment, net omwille van het vooroordeel. En mijn eigen trots die me dwong om hem te temmen. Om niet respectloos over me heen te laten lopen. Grr... tijger Veerle toont tanden. En als Veerle zich op haar staart getrapt voelt, kan enkel een otter haar gemoederen proberen te bedaren. De liefste otter in een poel die even zo ver weg was en waarvan ze wekelijks slechts met mondjesmaat van mag drinken. Als een oase in de savanne... de oase van zachte handen. Maar ik dwaal af.

We waren dus bij het MSN-gesprek met Andrades. Als ik al vooroordelen over hem had, dan moet ik die herzien. Hij is een inspirerende persoon, een denker en twijfelaar, iemand die meer ziet dan de oppervlakte van het geschreven woord. Zelfs bij de huidige lichting CW-studenten vind je dat maar weinig, aldus Andrades. Maar het valt te begrijpen, die afstand van de gemiddelde student ten opzichte van de literaturen en filosofieën. Op den duur kruipen andermans woorden in je lijf, hoofd en vingers en word je paranoia door de verbanden en de links in het netwerk van heden en geschiedenis, en waarschijnlijk ook toekomst. Andrades had het over John Stuart Mill, die tot gisterenavond in mijn notities niets meer betekende dan een bureau-econoom en filosoof. Voor mij was hij een herkauwer van wat zijn vader James en peetvader Bentham op hem projecteerden, een apostel van het utilitarisme. Have a son and spread the word... Wiki de wereld en lees de details: .

In 1869 publiceerde hij Subjection of Women, waarin hij de vrouwenrechten verdedigde. Hij was dan al vier jaar parlementslid waar hij eveneens ijverde voor het vrouwenkiesrecht en de vooruitstrevende liberalen steunde. Zijn vrouw Henriëtte, die in 1858 stierf, zou het boek geschreven hebben, maar op haar naam mocht het niet worden uitgegeven. Tot op de dag van vandaag staat het boek officieel op naam van John Stuart Mill. (bron:wikipedia)

Maar er zit meer achter dit terloops opgemerkte feitje. Een heel verhaal, een romantisch verhaal als ik Andrades mag geloven. Graaf dieper in het internet en je vindt een slordige biografie van 'zijn vrouw Harriet Taylor'. http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/Wtaylor.htm, voor de geïnteresseerde(n). Ik snap niet hoe ik nu ook verbanden begin te leggen, die er helemaal niet zijn. Toch in ieder geval niet zoals Andrades de verbanden ziet. Poëzie interpreteer je ook heel erg subjectief en pas je toe op wat in je eigen leven speelt, wat nu al maanden speelt en net gisteren toevallig of niet, overlapt en verwart...

"when two persons have their thoughts and speculations completely in common it is of little consequence in respect of the question of originality, which of them holds the pen." (John Stuart Mill)

Maar nu projecteer ik zelf teveel, zie ik teveel, ben ik bang en benieuwd... Het lijkt of ik in een soapserie rol. Niet zomaar een soap a la Familie of Thuis, maar eentje met een netwerk van onderliggende verbanden en verhaallijnen. Eentje die niet stopt bij het hier in het nu, maar verder graaft. Iets met telepathie en dromen, iets van een ander niveau dan de banaliteit van een MSN-venster, een webcam of de boodschap: "kga eens maffen".

"I shall never be satisfied unless you allow our best book the book which is to come, to have our two names on the title page. It ought to be so with everything I publish, for the better half of it all is yours, but the book which will contain our best thoughts, if it has only one name to it, that should be yours." (John Stuart Mill)

Hoe kan je weten wat je wil, als je zelfs niet meer weet wat je niet wil? Trekt de geschiedenis aan ons allemaal? Is er een fout in de tijd? En dan niet op zijn letterlijks... En geeft er iemand in godsnaam eens een antwoord?!? Daar wil ik een boek over schrijven...En bescheidenheid, vals of niet, doet er niet toe.

Casanova stierf negen jaar voor Harriet Taylor geboren werd. Harriet was tien toen Jane Austen stierf. Mahler vormt de brug naar de twintigste eeuw met late romantiek naar modern klassiek. Rond hetzelfde moment beweerde Freud dat alles seks was. Romantiek en seks als startpunt van de twintigste eeuw. Tijd is een cirkel. Wij leggen de bruggen van 20 naar 21. Dat is waar ik nu sta. Tussen twintig en éénentwintig... in de fleur van mijn leven (zingt de radio). Toevallig???

In Coetzee's In Disgrace ken ik al iemand voor de rol van David Lurie, de man die denkt dat elk meisje voor hem valt, die zich denkt te kunnen inleven in vrouwen, maar alleen zichzelf als maatstaf kent. Kant. Categorische imperatief. In 'De Wereld is Linkshandig' ben jij 'groot denkhoofd', maar dat wist je al. Je hebt je alterego al gevonden.

Ottertje, één weekend ben je er niet en het loopt al mis in mijn hoofd. Sus de botsende waarden en de paranoïde verbanden. Jaag de spoken van het verleden weg die aan mijn kleren rukken. Veiligheid is een universeel basisrecht voor mens en dier... maar recht op nieuwsgierigheid en exploratie is dat ook... Vrijheid en autonomie. Tragisch....

Donderdag liep er een lieveheersbeestje over mijn tong

2007-12-01T21:03:00.000+01:00

Jip
jankt
in de keuken

Geen poezie, maar harde realiteit. Zijn langgerekte treurzang om de avondtijd die kruipt zonder kwispel. Een kwispel om jou? Mijn kwispels zijn ook stil vanavond. De theory of mind ligt voor me. Child Development p. 298 Kinderen zijn geweldig. Zij kunnen zich vanaf hun derde al inleven in anderen. Volwassenen doen daar veel langer over. Kijk maar naar de huidige Belgische politiek. Laten we daarom stoppen met kinderen eten. Of tenminste hun leven en tijd op te schrokken en als nootjes te kraken onder stapels schoolboekkennis. Laat ze niet leeglopen door een overstromingsspel van regels en verboden en cijfers en altijd die rode pen. Waar is een knuffel als je hem nodig hebt? Waar is het respect? Waar is de blik die dierbaarheid bevestigt. Dierbaar. Zalig woord. Helemaal anders dan 'dierlijk', 'beestig', 'bestialiteit', etc. Dierbaar is het dichtbije, dat je bij sommige mensen nooit vindt, bij sommige des te meer. Wederzijdse dierbaarheid. Ik verlies je niet, ondanks de afstand. Ik sla je gade, gadesla, als je achter glas naar woorden zoekt of een stil moment voorbijzucht. Mag ik je missen? Of is dat egoistisch van me? Je blijft niet. 'Don't go away' overstemt Mika. "Forever and a day" vs. "No hope, no love, no glory, no happy ending". Happy endings zijn voor monisten. Voor mij een portie universeel uitlaatklepverdriet graag...

(kom terug)

Antagonist

2007-11-29T13:42:00.000+01:00

Dat je in je leven De Ware kan tegenkomen, is een vrijwel algemeen aangenomen mogelijkheid. Ok, iedereen denkt er het zijne of hare over. Volgens sommigen is De Ware een must. Die mensen jagen vaak hun leven lang een opgeblazen ideaal na en vangen lucht... en verstrikken hun potentiele liefde in een ideaalweb van verwachtingen. En er zijn mensen die vinden dat je aan een relatie moet werken, sleutelen, elkaar moet leren kennen, letterlijk en figuurlijk aftasten om er zo ' het beste van te maken'. Ik kan mezelf niet echt aan 1 van de beiden extreme kanten plaatsen. Middenwegen, altijd middenwegen. Maar waar ik wel in geloof is: je antagonist.

op een dag ontmoet je iemand
die alles is wat jij niet bent
wat je niet wil zijn
maar toch naar verlangt

op een dag onmoet je iemand
die je toelaat te spiegelen
maar niet te doorgronden
in jezelf te graven

zijn bodem niet bereikend
je botst op jezelf
en ziet in zijn ogen
wat je niet bent

wat je hoopt
niet te zijn
alsof je jezelf
nooit hebt gekend

Antagonisten maken bang, antagonisten confronteren, antagonisten zijn De Ware niet, ze zien De Ware niet. Eigenlijk zijn ze net zo blind als liefde, net zo blind als jezelf, net zo kwetsbaar ook, net zo kwetsbaar als je eigen oogkleppen. Je weet nooit wat je tegenkomt achter de facade van het mooie woord. Je weet nooit wie...

Dichter

2007-11-27T19:05:00.000+01:00

Ik ben dichter, omdat gesproken taal zich niet leent tot zeggingskracht. Met metaforen kan je een vleugje vangen van wat niet te vatten valt in de cocon van de dialoog. Gesprekken grijpen in het wilde weg, onderwijsgroepen komen niet tot de kern. Alles zit in het hoofd, maar wil je het uitspreken dan vliegt het in stukjes en slierten door elkaar... Een zin als samenvatting, flauwe conclusie. Waar het eigenlijk op neerkomt... Nee, het is als dromen die je 's ochtends niet kan nagrijpen, niet kan vertellen, niet kan beschrijven zonder hun intactheid aan te tasten.

Ik ben bang. Dichter en bang.

Herfst in haar hoofd

2007-11-19T21:10:00.000+01:00

"

Het geheim van Nimh, herinnert iemand het zich nog? Laat mij niet de enige zijn die er jeugdsentiment over koestert?

Misschien moest ze zich er toch maar bij neerleggen dat (bijna) niemand haar blog las. Ze had net een essay afgerond. Je kent dat wel, zo eentje dat eigenlijk maar 1000-1250 woorden mag bevatten, maar door haar enthousiasme uitgroeit tot een werkstuk van minstens 2000 woorden. Vervolgens snoeide ze het bij tot er nog maar 1885 woorden overbleven. Dan kwam het moment van de wanhoop, van niet weten waar te knippen zonder te schaden, zoals mikado waarbij je weet dat de knikker vallen kan, dat het stokje weg kan schieten en alles voor niets is geweest. Via sluwe trucjes en de kracht van Word toverde ze de wordcount naar 1460. Misschien niet helemaal legaal, maar het kwam toch in de richting.

Haar dag was er eentje van afronden geweest. Ze heeft zo een lichtgroen blad met in grote letters: DEADLINE opgeschreven. Daarop noteerde ze alle dingen die eigenlijk in de agenda en planner van haar hoofd zouden moeten staan, maar die ze zelf door de overbevolking van haar gedachten toch maar even op papier zette. Dat luchtte op, want met overvolle hersenkronkels loop je voortdurend in je eigen war. Maar voor ze daarmee aan de slag ging, moest ze eerst nog haar examenessay afronden. Nederlandse politici wiens naam ze voor vrijdag amper kende, moest ze nu op een kritische manier analyseren. Mocht ze van Wilders zeggen dat zijn blonde haren ten berge rijzen als hij Vogelaar hoort kwetteren? Was dat ook vrijheid van pers en mening, of moest ze het serieus houden. Ze koos voor het tweede. "Zaag!" vond mama. Moeders kunnen soms erg eerlijk zijn. Lieve begreep er niets van, vond de begrippen te moeilijk om zelfs maar te onthouden en kon het bijgevolg helemaal niet apprecieren. Laat Andrades' vonnis toleranter zijn... please...

Vandaag rondde ze ook het verslag van Pen en Vriend af. Het voelt vreemd dat het nu eigenlijk volledig voorbij kan zijn. Vorige donderdag leerde ze het zesde middelbaar van de Martinusschool het Afrikaanse lied Stapsoldaaitjie Nog nooit zagen Els en zij een klas zo onverwacht enthoustiast over een kleuterliedje. Misschien gebruiken ze het nog in hun Christomosshow.

Ook van de motivatiebrief voor het Honoursprogramma heeft ze werk gemaakt. Verdorie, ze kan zich zelfs niet aan de woordlimiet van een simpele brief houden. Geef je motivatie in maximum 400 woorden, en mevrouw maakt er in een paar ontspoorde typgedachten het dubbele van. En schrappen is lijden... ze spaarde zichzelf en stuurde het oververzadigde document naar de hoogleraar. Ze is best benieuwd of ze nu met Wiel Kusters of Maaike Meijer mag gaan samenwerken.

Waar ze ook benieuwd naar is, is of hij en wanneer hij zal terugschrijven. En of hij dit nu leest en weet dat het over hem gaat. Over blogs gesproken, vandaag heeft ze Anne-Sophies avonturen in Rome doorlezen. Eindelijk weet ze waar haar Zuid-Afrikagenootje de afgelopen maanden mee bezig is geweest. Je zou op slag zelf zin krijgen om als uitwisselinsstudent naar het zuiden (met kleine z) te gaan. Waarom eigenlijk ook niet? Tot nu toe neemt ze enkel de bergige landen in overweging. Waarom blijft het antwoord van Quebec zo lang uit?

Herfst in haar kleren, herfst in haar hoofd, herfst in de krullen van haar denken, herfst als de vrucht van een verloren zekerheid,

Liefs,

Veerle

Een vluchtige week voor de klas

2007-11-11T14:09:00.000+01:00

De afgelopen week heb ik mijn nieuwe roeping ontdekt. Ondanks mijn drukke studieprogramma heb ik deze week tien uur voor de klas gestaan. Zo zou mijn leven er dus kunnen uitzien als ik -halftijds- lagere schoollerares was.

Het derde studiejaarsklasje van de Gemeentelijke Basisschool in Munsterbilzen was mijn vuurdooppubliek. Nu begrijp ik waar de uitdrukking 'alleen voor de leeuwen gegooid worden' vandaan komt. Ik verwachtte me aan kinderen, jongeren. Maar dat kindjes van negen echt zo klein waren, was ik even vergeten. Toch, ondanks de kleinheid van hun voetjes en hoofdjes, oversteeg hun enthousiasme dat van menig middelbaarder. Ik heb zelden zoveel vingertjes naar het plafond zien wijzen en zoveel oogjes smekend naar mij zien vragen "mag ik voorlezen? Mag ik antwoorden?" Of ze door de klas mochten lopen toen de lerares plotseling uit de klas verdween, vroegen ze niet zo beleefd. Eindelijk herinnerde ik me nog allerlei truckjes om kinderen onder controle te krijgen. De kleine Frankie, een actief spring-in-het-veldje, kreeg een plekje vooraan in de klas (naast mij) zodat ik hem goed in de gaten kon houden. Het bleek niet zo een erge straf, want het was juist kleine Frankie die me achteraf nog eens extra kwam bedanken omdat hij de workshop zo leuk had gevonden. Mijn 'strenge optreden' was wel effectief geweest, want de klas wist meteen dat ik, als ik wil, net zo kwaad kan kijken als hun eigen juf.

De klassen van het vijfde en zesde leerjaar waren een groot succes. Hoewel de kwantiteit van de klassen gestaag een stijgende lijn volgde (eerste klas had nog 17 leerlingen, de laatste 32), lukte het lesgeven steeds beter. Eén van de leerkrachten verdacht me ervan dat ik in beroepshalve in het onderwijs stond. Zie ik er dan zo oud uit? Ze keken allemaal zo verbaasd toen ik vertelde dat ik pas 8 jaar van hun lagere school was afgestudeerd.

Er wachten nog een hoop teksten op mijn leesogen... kon een weekend maar eens alleen uit samense zaterdagavonden bestaan? Ik mis je ... nu al

Niet mooier dan een spiegelbeeld

2007-11-04T23:01:00.001+01:00

Het drama van het begaafde kind, nu staat de titel vereeuwigd op mijn weblog. Zo vergeet ik zelf even niet wat me te lezen staat. Als ik hem beet krijg, het boek dat mensen psychologisch helpt ontrafelen, inclusief mezelf.

Wat is een gedicht? Ja, wat is een gedicht tegenwoordig nog? Morgen vraag ik het aan kinderen van negen. Misschien weten zij er een beter en duidelijker antwoord op dan uit mijn pen komt gerold. Een manier om een gevoel te verwoorden, zonder het gevoelswoord te gebruiken is wel erg laatavondlijk omslachtig. Maar het is wel mijn strategie. Een ESS zo te zien, want hij overleeft al meer dan tien jaar. Is het echt al 11 jaar geleden dat ik mijn allereerste eerste poezieprijs won? Dan ben ik al de grootste helft van mijn leven met mijn pen bezig. Niet verwonderlijk dus dat ik gehecht ben aan mijn pen. ( Niet letterlijk natuurlijk, qua pennen ben ik een kind van de wegwerpmaatschappij. Ik schrijf met de eerste de beste die op mijn weg komt, deel hem met anderen en verlies hem zonder echt te missen (we hebben het nog altijd over een pen he) ) Maar vandaag, de gedachte om twee pennen tot één te laten smelten... Een uitdaging. Niet mis te verstaan, een positieve mogelijkheid tot coöperatie (doe niet groots, Veer). Ik deel al veel te veel. Vooral dan met jou, jij die dit leest. Ja jij.

Ach, pennen smelten. Plastiek (of metaal) dat smelt en druipt en vloeibare gel levert om een nieuwe grootse pen uit te vervaardigen. Ik geef mijn pen niet op, dat staat vast. Ik deel een spoor van wisselwerkingwoorden en samen schrijven we in elkaars voetafdruk. Voeten hoeven geen blikken te werpen. Niet letterlijk, noch figuurlijk.

Jij (die dit leest), weet wat ik bedoel. Jij doorziet mijn cryptogrammen en mijn fluisters die zogenaamd niets betekenen willen. Met jou smelt ik elke dag. Een ijskap die haar kille maskermantel al lang heeft afgelegd. Smelten voor nachten (en avonden) die ik niet mogelijk achtte. Maar vooral: lief.

Schrijf nog eens een boek, Veerle

2007-11-03T23:00:00.000+01:00

Ja, Veerle. Doe wat je graag doet, wat je goed doet, wat je kan en wilt en kun(s)t. Verontschuldig je toch steeds niet als iemand je vraagt wanneer je volgende op komst is. Laat het rijpen, maar het heeft geen zomers nodig. Wie doorzet krijgt lekkers, wie traag is veel stress.

Afgeschreven boeken en Henri (Van Daele) met de pijp... het is geen blije combinatie. Dirk Bracke wordt er echter nostalgisch van. Schoemans uit zich op slag lyrisch over zijn eigen 15000 exemplaren tellende boekencollectie, Marc de Bel speelt het collegiaal van Antarctica tot Kruisem. En Pieter en ik, wij vinden Wim Helsen allebei niet zo leuk, blijken kritische blikken te spuien naar Paul D'Hoore en zijn in staat boeiende conversaties te voeren met de Communicationsafgevaardigde van de EU en poolreizigers en crime-Deflo. De wachtrij voor de "Wij-zijn-goe-bezig"-boekenbeursfamilie hebben we (gelukkig) niet moeten trotseren. Buit van de dag: Unicefposters, veeeeeeeeeel flyertjes, evenveel gratis kranten, massa's nieuwe titels op mijn verlanglijstje, een boek "Waarom ontwikkelingshulp meer kwaad doet dan goed" (Pieters geld, maar lees over zijn schouder ;D) en natuurlijk weer wat econonomische en politieke kennis wijzer, en daar doen we het toch om :)

Er komt een boek, ek zweer ;) Met of zonder jou, maar samen nog het liefst.

2007-10-31T13:15:00.000+01:00

Ik weet het allemaal niet meer. Wat een Waal is af, maar ik geraak niet door de interessante literatuur van Psycho en CW. Mijn hoofd tolt, al is dat een cliche. Weten wat je wil is veel meer dan weten wat je niet wilt. En als je nu gewoon van elke taart een stukje wil? Ik misloop als ik kies. Kiespijn. Keuzepijn. Ik geef de keuze niet uit handen, maar gedraag me als een radelowe vuurtoren die elke dag SOS-jes seint. Misschien wil ik gezoon een knuffel, iemand die in mijn hoofd kijkt en zegt " Kijk, Veerle, jij kan een verschil maken. En jou domein is ..." Ben ik zo onbestemd als ik me nu voel? Ben ik te bang om mijn eigen mijlpaal in de grond te plaatsen?

Zet alles op een rijtje en luister naar muziek. Weet die Career Advicer veel wat muziek met mij doet. Ik ga er echt niet helderder door denken. Ik weet niet wat ik wil en toch weet ik het heel precies.

Uit-daag-ing(woord)

2007-10-24T01:55:00.001+02:00

Schrijven wat in je opkomt. Ik ken niet anders. Soms besef ik zelfs niet meer dat ik het geschreven heb. Daarnet bijvoorbeeld kreeg ik op vier uur mijn examenessay klaar. Het moet natuurlijk nog aangevuld worden met paginaverwijzingen en dat soort formaliteiten. Maar binnen de kortste tijden waren de bladzijden vol met lettertjes tekst de paginalimiet vlug overschraden. Tip voor elke student met het zogenaamde 'luxeprobleem' (citeer ik van mijn tutor) is knoeien met lettertypes. Arial Narrow is altijd al het smalste gebleken en houdt je lange essays binnen de lijntjes.

Zondag noemde Pieter me een 'honourable student'. Op dat moment besefte ik eigenlijk pas echt wat het betekende om uitgekozen te zijn voor het Honours Programma. Ok, enkel de beste drie procent van de uniefstudenten mogen deelnemen, en ok, ik ben de enige van mijn richting. Maar wat dan nog. Ik heb ook nog een studie psychologie die ik wil blijven combineren. Twee bachelordiploma's of ééntje met een extra Honourslabel? Volgens Valere is de keuze snel gemaakt. Honours is dé weg naar een academische carrière. Ik stel me een gordijn voor dat openschuift en allemaal professors die overgaan van objectieve afstandelijkheid naar breedlachse jovialiteit. "Profs worden vrienden", het klinkt uitdagend. Vooral om een conversatie op niveau te houden. Als ik met tutor Andrades chat, loop ik al op de toppen van mijn tenen. Eén impulsieve katachtige opmerking kan mijn potentiële universitaire toekomst schaden. Hmm... zie ik mezelf al in de wereld van de onderzoekers? Nu stel ik me mezelf voor in een witte jas. Fout Veerle, Cultuuronderzoekers hoeven geen witte jas, enkel een kwak heldere hersenen, een vlotte pen, zin om dikke boeken te doorklieven en kennis. Kennis... kennis... Zou ik even hoog scoren op de Wais-test als op de GIT? Intelligentie is toch kennis niet. Actualiteit kruipt in mijn achterhoofd, maar wil er maar niet uit klauteren. Misschien moet ik meer kranten lezen, zoals Lucas (die leest dagelijks de Standaard van frontpage tot colofon. Intelligentie, hoe meer ik erover lees en leer, hoe minder ik je snap. Jou ja... Welke factoren maken dat wij zo erg op elkaar lijken? Is het de fluid intelligence? Hoe abstract is een probleem om het complex te noemen? Hoe moeilijk noem je de sfeer van een brief om te denken dat een ander het niet snapt?

Slaap nu Veerle, slaaaaaaaaaaaap... Er zitten te veel woorden in mij. Ze spartelen in het ondiepe. Op de bus liepen mijn zinnen over. Ik richtte ze op een jongen die een mij bekende tekst op schoot had. De Berlijnse sleutel. Overigens één van de weinige CW-teksten met tekeningetjes erbij. De jongen/man uit Scherpenheuvel was blijverrast toen ik naast hem kwam zitten en met de deur in huis viel. "Jij doet CW?" Hij moet hebben gedacht dat ik helderziend was. We babbelden. Ja, zoals mensen babbelen die elkaar kennen of niet. Zweden, Zuid-Amerika, Cuba, sloppenwijken en specialisaties,... we bezochten ze in één busrit Maastricht-Bilzen. Het leven kan soms makkelijk zijn. Ik geef mezelf een streepje, klim een trapje op mijn ladder. Misschien toch even de klinische persoonlijkheidstest aanpassen. Sociaal ben ik best wel able :), als ik er zin in heb.

Dit is de eerste keer dat ik echt van geen ophouden weet. Misschien is het omdat ik weet dat niemand dit leest. Tenzij jij dan, maar jij bent een uitzondering, een speciaaltje, iemand die blijft verderlezen... zelfs al noem ik je 'dierbare parochiaan'.

Slaaptijd...

Tot gauw

een licht slaapdronken Veerle om 2:17

2007-10-20T01:25:00.000+02:00

Je doet me opschrikken om niets. Met je -van alle kanten- zwijgen. Ik verschuifel geen voetbreed. Lanceer het eerste woord. Het is griezelig. Zoals wuiven naar iemand achteraan in de volle bus en hopen dat je een wuivende hand terugkrijgt. Dat je niet in het wilde weg lijkt te zwaaien. Wim zwaaide terug en we beklaagden ons over de oudjes op vrijdagochtenden die, gewapend met marktrolkarretje, Maastricht invadeerden.

Eigenlijk wilde ik helemaal niet naar de onderwijsgroep van Psychologie. Ik hoorde in de kerk te zitten, met een bidprentje te frunniken om me een houding te geven, in Pieters ogen te kijken en oogwenkjes troost door te seinen. Bureaucratie wint het van menselijkheid... Geen uitzonderingen op de aanwezigheidsplichtregel. Belachelijk. Natuurlijk wist ik tijdens de tutorial wel wat te vertellen. Hoeveel uren heb ik niet met Pieter over intelligentie gediscusseerd. Of een IQ betrouwbaar was en wat je van een erg hoge of erg lage score moest denken. Of het eigenlijk wel iets vertelt over jezelf. Of hoogbegaafheid notabele wel bestaat of dat hoogsensitiviteit het verdwalende neveneffect is. Gek eigenlijk. Het was in Maastricht dat we een paar jaar geleden het initiatief namen voor een hoogbegaafdensamenkomst. Iedereen van op het IQ-jongerenforum was uitgenodigd. Maar zoals dat vaak gaat met internetafspraken stuurde bijna iedereen zijn kat. Nu uren Free-recordshop-ijsberen op het station mochten we toch kennismaken met een meisje dat helemaal uit (was het Amsterdam?) was afgereisd om Rens (Pieter) en Blauwerflower (ik) te ontmoeten. Ik herinner me nog goed dat we op het Vrijthof een fruitsap dronken. Maastricht was toen nog vrij nieuw voor mij. Het had straten waarvan ik het einde niet kenden, hoeken en steegjes zonder mijn voetafdrukken op de kasseien,... de kerken leken groter, het winkelcentrum onuitputbaar en de klerenwinkels te verleidelijk om zomaar voorbij te lopen. Alles went, dat zeggen ze toch. Ik kom dagelijks voorbij het Vrijthof nu, sloeg er een zevental smakelijke herinneringen op (eentje bestond uit een dame blanche met drie lepeltjes). De winkels snel ik in haast-en-spoedpas voorbij als ik me van Psychologiecollege naar Cultuurwetenschap onderwijsgroep rep. In de kerk heb ik al eens gezongen met het koor. En de bussen van Veolia trakteren me, ondanks de beperkte Buzzypastolerantie regelmatig op een langere rit dan toegestaan. Ik kijk niet meer op van een coffeeshop hier of daar, al zag het er nooit interessant genoeg uit om er binnen te gaan. Maastricht wordt steeds meer mijn stad ...

Volgende week examens... duim voor mij...

Veerle

Hou (me) vast

2007-10-18T23:50:00.001+02:00

Hou je vast.... Hou je... Ik hou van je... je vast... hou ik van je... in mijn armen nog het meest... als je hoofd op mijn schouder leunt... ik hoor dat je adem zucht... je vlucht niet meer... niet meer vechten... tranen weten raad... vullen holle engten van dood... die niet vluchten wil in vluchtigheid... je moet stilstaan... stil... staan... en wachten... maar begrijpen doe je het niet... nooit... hoe kan je begrijpen... grip krijgen op een zacht mens dat zopas nog leefde... en nu met gesloten ogen de achterkant van de dood bekijkt... van heel dichtbij... te dichtbij om niet te slikken... de pijn... de krop... emoties... wegslikken... sterk houden.. protocol en zwarte kleren...zwarte kleuren en zoutkorreltjes... sterk houden...liever... houden van... van dinokoeken...van een warme jas en twee armen om in te rillen... van vasthouden... ik hou je vast... hou van je... jou... vast en zekerder dan ooit...

Een andere dag

2007-10-10T10:30:00.000+02:00

Gisteren lag er een gedicht in mijn hoofd. Het ontwaakte net voor ik in slaap viel. Het heeft dus nooit het papier gehaald. Gedachten zijn immers net zo vluchtig als het lichaam loom is en zoeken door dromen heen een uitweg naar diep diep onbewust.

Soms moet je de tijd nemen om te denken. Die 'je' is niet alleen jij die dit leest, maar ook 'ik' die dit schrijf. Het is maar een manier om te zeggen dat ik net als jou ben (met iets andere wereldbeelden natuurlijk, wat niet wegneemt dat ik je tips mag geven). Neem de tijd dus. Dat was ik even vergeten. Natuurlijk denk ik, heel de tijd zelfs, ik stop er niet mee. Maar mijn gedachten spelen zich af in de tegenwoordige tijd. OTT. Ott zoals odd. Vreemd om achteruit te kijken. Gedachten zijn toch verleden tijd van gedenk. Gisteren voor het slapengaan zag ik in dat ik meer ben dan het meisje dat nu, met teksten en e-readers in haar linkerhand en een zakdoekje in de rechter over de kasseien van Maastricht loopt, die van bus tot bus slingert als een aap die de veelzijdigheid van lianen heeft ontdekt. Deze tijd is er een van beweging. We worden vooruitgejaagd als aangespoorde kuddes koeien. Maar door wie? Jezus de goede herder? Wil hij dat we onszelf zien als producten van de afgelopen dag?

Gisteren speelde mijn leven in olievlekbonte kleuren voor mijn netvlies. Je hoeft niet te lezen in de bus, de Lijnbus die elke dag een omweg maakt, de bus die op woensdag en vrijdag prioriteitszitjes heeft voor de markt-oma's en palen voor de jongelingen, de bus met wietgeur in zijn stoffen stoelen en de afgelopen maand zeker vijf paspoortcontroleerders die studenten en oma's op smokkel willen betrappen. Die bus dus, zat gisteren om 19u leeg en tekstloos richting Bilzen te rijden. Ik zat linksachterin. Mijn dag had veel enthousiasme en bijna evenveel verveling gekend. Een college over voorspellingen, die we als cultuurverschijnsel moeten bekijken, een prakticum over mijn foute persoonlijkheidsresultaten (hoe durft dat blad beweren dat ik me emotioneel stabiel, maar toch extreem onzeker voel?) en vervolgens een onderwijsgroep waarin ik mijn persoonlijkheidstest op de proef stelde en als een vastberaden gesprekleider de groep door de vage Actor-Netwerktheorie leidde. En daar zat ik dan nu, net een tiramisu uit de Mensa geproefd en Jolien gelukt gewenst met haar musical, gedacht aan Pieter en mensen gemist die ik eigenlijk niet kende. Normaal buig ik me op zo een momten over mijn boeken, lees en markeer, lees en schematiseer. Dit keer niet, ik was te moe, uitgeblust ook wel een beetje. Dus zou ik denken. Ik ben een persoon, zoveel wist ik al. Maar dat ik uit veel meer besta dan mijn meest recente herinneringen , dat was me even ontgaan. Ik ben ook het meisje dat in Walibi als eerste op de Vampire wilde, die urenlang met vrienden kan praten aan de telefoon, die batterijene verzamelt voor het goede doel, die duplo en knex-expert was, die nooit bang was voor podia, die ooit op het middelbaar heeft gezeten (maar pas sinds de universiteit iets voor school doet), die plots wel van olijven houdt en vandaag spontaan mensen (namelijk eentje, genaamd Wim uit Borgloon) aanspreekt in de bus,...

Een college te gaan, weer een dag voor het verleden,

Veerle

Lekker in het Nederlands

2007-10-08T00:36:00.000+02:00

And now, I just write in Dutch, neh. Nederlands of Vlaams of eerder dialectisch Munsters? Ik weet niet wat er scheelt. Misschien is het wel zo dat je karakter je omgeving beïnvloedt, misschien zelfs creeërt. Ik kan er mee leven. Maar kan ik leven met Freud? Vast wel, alleen rookte hij 20 rookstokjes per dag. Mijn uberich zegt me dat ik slapen moet, mijn ouders ook.

Slaapwel

Let's fly away

2007-10-03T19:39:00.000+02:00

Do I have write in English? Is somebody actually reading this? Maybe I can just continue my story in Dutch. Just to avoid all my spelling- and grammarmistakes, just to play with words I feel with all the associations I linked to them during the past 20 years. English, I just know you since I was fourteen. And anyway, I was never good in you...

Some days have wings, some airplanes are just dots on a LCD-screen. Eurocontrol revealed the world to me behind the screens of the airlines. I was always wondering how airplanes found their way through the giant skyworld. I imaged a pilot overlooking the sky with his eyes and cameras placed on the wings and tail of his vehicle. Yes, I was really convinced the pilot was free as a bird, making his own choices how high to fly, responsible for his own successful flights and crashes. My illusion died today. The pilot is just a puppet of the 'airtrafficguides' in Eurocontrol (Maastricht). A pilot is blind and have to trust on the guidelines of a man or woman ni the strictly protected control centre. The control centre looks like you can expect from the movies: giant screens with a lot of dots (which function as symbols for airplanes), coordinates, information about the ascend and descend of all these planes, etc.

I tried to image myself sitting in one of the (quite confortable) chairs, staring to the dotted screen for hours. Ok, they offer you more than 100 000 euro to do that for a year, you just have work for 20 hours a week, you can take breaks of half an hour to two hours and you have to life of thousands of helpless people in your hands (or computermousse), but is that the difference I want to make?

Today I discovered psychologic experiments are an easy way to get money. I reacted on an advertisment about cognitive effects of tutorial groups in my university. Three sessions of reading texts and answering questions about it, will provide me 25 euro to spend in the Maastricht filmhouse, restaurants, theatre, etc.

I'm not really inspired today. It depends of the weather I guess. Or is it just my creativity which is flowing away... ? Who spoke a magic spell?

Psychoanalysts are poets

2007-09-28T21:05:00.000+02:00

Psychoanalysts are poets. They see the same symbols as I do in every move the world makes. They find metaphors in the rays of days and meaning in a meaningless slips of the tongue. I like the way they take their associations for serious science. Why not? They leave the possibility open. Who wouldn't it be easy? When I think of pigeons, I associate it with bread, when I hear bread my mind flashes to corn, corn makes me think of yellow, yellow reminds me of submarines, submarines make me think of whales (don't know why), whales is something from the tale of Pinokkio, and Pinokkio let me think of lying. So, maybe, when I dream of pigeons, It's just because I told a bad lie that day and I feel guilty about it :) That's what a psychoanalyst would say. To crazy for poetry, fits perfect for science.

2007-09-26T10:46:00.000+02:00

Today, a sleepy wednesday which feels like a monday. Yesterday is still sunday in my mind. Maybe that's what life is like: daydreaming about intenschops somewhere abroad, getting to know myself and others by reading personality psychology reviews, try to drive a car for the first time in my life (even though I really don't like cars. I don't want to contribute to the destruction of the earth. Anyway, sometimes you just really need to know how to drive (at least just to put it on your cv.

Talking to grand mothers in service flats was not what I expected it to be. Being 90 doesn't mean being boring or moody. I liked the company at the birthday party of Mitta in the service flat of Joliens grand mother. Especially the conversation and the chocolates.

Time to go to my lecture, time to practice some English,

Take care

Cats and Spaces of Places

2007-09-25T01:33:00.000+02:00

Pieter will give me a cat, when I'm 22. A cat... instead of a baby. It's better than nothing, but it will break the cycle. There it goes, the familytradition around the magical number eleven. Actually I don't need to worry. I can still have a child on my thirty third birthday, no problem. Than the cat will be eleven, the son of my cousin will be eleven years older than the cat, I will be eleven years older than the boy, my cousin will always be eleven years older than I, my mother is eleven years older than my cousin, will my aunt is exactly eleven years older than my mother. And than you have my grandmother, eleven years older than my aunt. Just give the cat a place in the family tree and my child will also have a nice story to tell at birthdayparties.

Today I found out that checking email on time, is something to plan in your agenda every two hours. If I had just watched my Inbox, I would have seen that the UNSA meeting was replaced from 18:30 to 18:15. I miss the rythm of the South, the watch is not watching you there, the switch is switched off, the days have more hours than minutes... I miss it to translate Spanish stories of Susana Alvarez to my mother, while we are sitting on a kitchentable in Quito, I miss be hypnotized by Anthea Amansure in Eerste Rivier (South Africa) and be overprotected by my best friends on a sick fevermorning in Port Elizabeth. I miss all the places where I will never return alone. Some places leave a picture in your mind. The picture of yourself and the people on your side. This picture includes all the special smiles and frustrations, all the emptiness and joy, all the tears of happiness and homesickness, and most of all... it's filled with love. I can never return to New York, without seeing my mother, armed with her touristic cityguide, walking down Fifth Avenue. I will certainly start crying secretly when I'm standing alone in the crowd of Times Square, without mama who's bad-tempered because I ask her to take dozens of pictures of me and my favorite travel pet (Bees). I will not enjoy the American pizza as much as I did when I shared it with her. I will never ride a ostrich without missing Anne-Sophie and Els. I will never say "Que bestia" without picturing the face of my Japanese friend Miwa. I will never try to wear a veil, without it reminds me of Yasmine. . I still feel her inspiring voice, even though it was two years ago that we said goodbye. She was 25 that day in august 2005. Now she married, moved from Cairo to the USA and is the proud mother of one of the most beautiful children of the world. Yahia is the pure cuteness in a nappy. Just like baby Daniel from South-Africa, who's sometimes "full of nonsens", but never failes to make you feel weak inside.

I didn't mean to write so much, I didn't want to make so much mistakes. Everyday I learn that time heals, but the memory suffers every day a little more. But I'm sure, you are the one I will never forget. When you read this, you know that I think of you. The places we shared, the words and the worlds we exchanged, I save them... forever and a little longer.

Soon back... back soon...

Veerle

Eerste keer

2007-09-20T15:08:00.001+02:00

En daar sta je dan. De eerste keer. Het voelt zo definitief. Dit zal het bericht zijn waar iedereen op stoot als hij naar het begin scrolt, naar daar waar alles begon. Maar ach, laten we eerlijk zijn. Alles begon hier niet. Hiervoor was er een eeuwigheid. In mijn geval toch alvast twintig jaar, daarvoor was er een geschiedenisboek om alles wat voorbij is samen te vatten. Over een flits ben ik ook geschiedenis. Al weet ik natuurlijk niet of ik de boeken ook zal halen...

Tijd om me verder te buigen over Persoonlijkheidspsychologie en zijn onzekere interpretaties. Mijn missie is dus nog niet geslaagd. Zal ik op het einde van de cursus echt weten wie ik ben?
Wie weet...